“Mam, het regent IN de schuur harder dan buiten. Wat moet ik doen?” – een appje van zoonlief. En ik baal als een stekker. Ik wist natuurlijk allang dat dit ooit ging gebeuren, maar had dit even op een ander moment gemogen? Balend pak ik de telefoon en bel de loodgieter. Gelukkig kan hij snel langskomen. Hij beoordeelt de boel, schudt zijn hoofd een paar keer, prikt met een schroevendraaier in de houten balken van de schuur, zucht en noemt een prijs. Au!

 

Hoe heeft het zover kunnen komen?

 

De waterspecialisten

Bij de allereerste regenbui 17 jaar geleden ontdekten we dat de schuur van het huis waar we net in waren getrokken, lek was. Niet dramatisch, maar lek is lek. Helaas werden we in die periode ook in huis met regelmaat ‘verrast’ door water op plekken waar het niet hoort. Daar kwamen de nodige vaklui aan te pas. En de buren noemden ons gekscherend ‘de waterspecialisten’. Wij konden daar – midden in de nacht, midden in de woonkamer en tot onze enkels in het water – minder hard om lachen dan zij…

 

We negeerden het een beetje…

Die schuur echter… Die schuur die staat ACHTER ons huis. Lekkages in de schuur veroorzaakten geen gele plafonds, opkrullende houten vloeren, onwelriekende schimmeldampen in de ruimte waarin we leven. Dus die schuur, die negeerden we een beetje.

 

We (ok, heel eerlijk: mijn ouders) lapten op een paar plekken wat dakbedekking op, gingen in de weer met een kitspuit langs regenpijpen in het dak. En dan was het leed weer even geleden. De beste strategie bleek voor mij: ik kwam gewoon nog zelden in de schuur en we bewaarden er gewoon geen dingen die gevoelig zijn voor vocht. Werkte tijdenlang best goed, die strategie. Tot nu dus.

 

Het werd een mega-operatie

Inmiddels ligt er een gloednieuw dak op de schuur. De houten balken van het plafond vervangen, want die waren ‘zo rot als een mispel’, zoals mijn vader zou zeggen. De afwatering volledig vernieuwd, ontluchting aangebracht. Een mega-operatie werd het. De kosten navenant.

 

Wat als?

Nu heeft het over het algemeen niet zo veel zin om jezelf constant ‘als-vragen’ te stellen: Als ik nou 17 jaar geleden gelijk die schuur had laten opknappen? Als ik een jaar geleden toen het in de schuur toch echt wel naar de betere schimmelcultuur begon te ruiken een loodgieter had gebeld? Als, als, als… Was de operatie dan minder groot geweest? Waren de kosten dan niet veel lager geweest?

 

Slimme hackers

Die als-vragen hebben niet zo veel zin. Maar ik moet toch ook denken aan het moment dat mijn website werd gehackt. En er weken nodig waren, met een paar dure vakmannen om die website weer up & running te krijgen. Bevrijd van de hackers die heel slim allemaal diep verborgen achterdeurtjes hadden opengezet waardoor ze steeds weer terug bleken te kunnen komen. En ik had het gedeeltelijk aan mijzelf te wijten.

 

Want, omdat ik geen idee had hoe het moest en er ook een beetje nerveus van werd, ‘vergat’ ik voor het gemak jarenlang dat mijn website wel met regelmaat geüpdatet moet worden. Tot het moment waarop het faliekant mis ging.

 

En ik dacht, als ik nou eerder….