Op mijn strandbedje open ik op mijn telefoon mijn mail: “Marlies, ik zie dat jij een paar keer per jaar een weerbaarheidstraining aanbiedt. Hoe doe jij dat?” Ik snap er niets van. Weerbaarheidstraining? De laatste weerbaarheidstraining die ik gaf is alweer 2jaar geleden ofzo. En mijn oude website is allang offline? Hoe komt ze aan die info? Ik aarzel even, zet in mijn agenda dat ik bij thuiskomst even moet checken of ik echt wel offline ben en nodig haar uit om een afspraak in te boeken om samen te babbelen over haar training en hoe ze die aan de man kan brengen.

“Ik kan zo veel kinderen hierbij helpen. Maar ik merk dat ouders zo’n training veel te duur vinden, dus ik kom niet verder”, met deze uitspraak start ons gesprek een kleine twee weken later.

 

Hoe weet je dit?

Terwijl we Skypen check ik haar website, daar was mij eerder niets geks opgevallen aan prijzen. inderdaad, ik zie heel nette prijzen, een beetje aan de lage kant zelfs. Ik vraag haar hoe zij weet dat ouders dit te duur vinden? “Nou, tot nog toe heeft nog nooit iemand zich aangemeld!” Ik herhaal mijn vraag. Hetzelfde antwoord. Ik herhaal mijn vraag nog een keer.

Van de andere kant van het scherm kijkt zij mij aan, haar ogen worden groot, het kwartje valt. Gelukkig kan ze er hard om lachen. De rest van het gesprek kijken we hoe zij haar praktijk een stevigere basis kan geven.

 

Ze vinden vast…

Deze vrouw is niet de enige die dit overkomt. We, ja ook ik, denken heel graag voor onze klanten. Zonder te checken of onze aanname klopt:

  • Ze vinden het vast te duur
  • Een praktijk aan huis vinden klanten niet professioneel genoeg
  • Moeders hebben het overdag te druk dus kan ik beter op een avond een workshop geven
  • Als ik te vaak post op FB of Insta, dan vinden mensen dat irritant
  • Ze vinden het vast niet interessant als ik over mezelf vertel
  • Ik kan natuurlijk alleen maar kinderen coachen na schooltijd

En ga zo nog maar even door…

Even heel kort door de bocht: STOP MET DENKEN VOOR JE KLANT!!!

 

Je hoeft het alleen maar te vragen!

Wil je echt weten wat niet of juist wel werkt voor je klant? Ga dan niet in je eigen koppie zoeken naar het antwoord. Daar vind je het niet. Ook niet in een glazen bol. Het zal niet als vanzelf in je dromen verschijnen. En je partner vragen heeft over het algemeen ook niet zo veel zin (of hij/zij moet toevallig je ideale klant zijn).

Wat wel werkt: vraag het je ideale klant. Je kent vast iemand die voldoet aan het plaatje. Of je hebt hem/haar al eens in de praktijk gehad. Of je kent hem/haar in je privé netwerk. Zo niet, vraag dan of iemand in je netwerk connecties heeft en jullie met elkaar in contact kan brengen. En stel dan je vragen. Dan weet je het zeker. Is een stuk makkelijker. Toch?

 

Zorg goed voor klant EN jezelf!

Oh, betekent dit dat je altijd alles helemaal op je klant moet inrichten en dat je jezelf daar volledig naar MOET plooien. Natuurlijk niet! Maak daarin welafgewogen keuzes. Je bent je bedrijf immers begonnen om zoveel mogeiijk mensen te helpen EN om te kunnen werken op Jouw voorwaarden. Zorg dus goed voor je klant EN jezelf!

 

Vrijdagmiddag, 16.00 uur: Met een grijns van oor tot oor sluit ik mijn computer af. Dit was echt een TOP-week.

 

Ik gaf twee webinars met superenthousiaste deelnemers. Een masterclass waar de energie vanaf spatte. Ik had een paar sessies met klanten die tot zoveel AHA-momenten leidden dat ik mij serieus afvroeg wie er blijer was: zij of ik. En dan als klap op de vuurpijl het webinar van een lieve klant aan een groep van mijn klanten. Al jubelend sluit ik mijn computer af dus, via de sportschool naar huis. Ik voel me ‘on top of the world’. Wat ben ik hier goed in, wat heb ik veel te brengen, die business loopt als een tierelier. Geen zorgen over de toekomst. Ik groei, groei, groei.

 

Wie denk je wel niet dat je bent, Marlies van der Hout!

Fast forward dezelfde dag, 19.00 uur: Ik zucht. Stiekem had ik gehoopt dat mijn mailbox inmiddels was gevuld met de een na de andere aanmelding voor mijn training. Niets is minder waar. Sterker nog, iemand heeft zich zojuist afgemeld voor mijn workshop van volgende week. En ik krijg een mailtje van iemand die toch niet met mij in zee gaat maar met een ander want ‘daar verwacht ik op een hoger level aan de slag te kunnen’. En voordat ik het doorheb is het er: ‘Ben ik wel zo goed als ik denk?’ En ik denk aan de kantoorruimte die ik volgende week ga bezichtigen. Een ruimte die veelbelovend is maar ook een fiks hogere huurprijs heeft dan mijn huidige ruimte. Wat als ik ga verhuizen en dan blijven de klanten uit? Ik zie het ineens een stuk onzekerder in dan een paar uur geleden. ‘Wie denk je wel niet dat je bent, Marlies van der Hout!’

 

Ik lijk wel een puber

Nogmaals fast forward dezelfde avond, 21.30 uur: ik glunder en proost met manlief. Wat een heerlijke avond. Samen op de bank (ja lekker burgerlijk vrijdagavondgedrag), filmpje, boekje. En, in de afgelopen 2,5 uur zijn twee aanvragen voor een traject binnengekomen. En mijn mailbox is opgefleurd met meer dan lovende reacties op mijn werk. Ik glunder en glunder, mijn buik borrelt en ik ben weer ‘on top of the world’. Ik stuur een appje aan twee lieve vriendinnen en zeg: ‘Ik lijk wel een puber. Himmelhoch jauchzend, zum Tode betrübt’.

 

Manlief schudt zijn hoofd en lacht (me uit, ja eigenlijk lacht hij me gewoon uit): “Maar Marlies, je weet toch intussen hoe dit gaat. Het ene moment vliegen de opdrachten binnen, het volgende moment krijg je de een na de andere ‘nee’. Hoe kan je dan toch verbaasd zijn als het weer gebeurt?” En een van die lieve vriendinnen appt terug met enkel de vraag: ‘Waar zit je in je cyclus?’

 

Ik schaam me

Ik lach, maar schaam mij ook een beetje. Jeetje, ik ben nu 9 jaar zelfstandig. 9 jaar! Ik zou toch beter moeten weten. In die 9 jaar is er nog nooit een moment geweest dat ik mij zorgen moest maken over de voortgang van mijn business. In die 9 jaar hebben ups & downs elkaar altijd afgewisseld. In die 9 jaar heb ik altijd de touwtjes in handen gehad. In die 9 jaar heb ik keer op keer weer kunnen vaststellen dat ik het goed voor elkaar heb. In die 9 jaar heb ik veel, heel veel klanten begeleid precies op dit soort gemiep! En nu maak ik mij daar zelf schuldig aan. Oeps.

 

On top of the world

Dus, ik zet de week even op een rijtje: wat heb ik gedaan, waar ben ik trots op, waar ben ik dankbaar voor, wat ging goed en wat kan beter. Zoals ik mijn klanten altijd aanraad te doen. Dat voelt goed. Heel goed. En ik neem nog een borrel. Op mij. Op mijn business. Op mijn klanten. Op, nou gewoon op dat ik ‘on top of the world ben’.

 

Dus als jij nu twijfelt. Of je die praktijk van de grond gaat krijgen. Als jij nu teleurgesteld bent omdat de klanten niet zo snel komen als je had gewild. Zet dan eens op een rijtje: waar stond je een jaar geleden, waar stond je een half jaar geleden. Een maand geleden. En waar sta je nu. Wat heb je bereikt? Wat heb je gedaan dat je nooit verwacht had ooit te doen? Wat heb je NIET gedaan waarvan je weet dat het je die stap verder brengt. Wat ging goed, en wat kan beter. En formuleer dan je eerstvolgende stap. En go, go, go!

 

 

 

 

 

Ik hoor mezelf hijgen. Het zweet loopt over mijn voorhoofd. Mijn haar in mijn nek is intussen zeiknat. Mijn rugzak plakt op mijn rug, en ik voel een paar druppels mijn decolleté in zakken… Ik stop. Zak neer op een steen. Wil om me heen kijken maar kan niet. Voorovergebogen probeer ik mijn ademhaling onder controle te krijgen. En ik denk alleen maar: ‘WHAT was I thinking! Dit gaat hem niet worden. We zijn nog maar een half uur onderweg. HOE kan mijn conditie in dat half jaar blessure ZO gekelderd zijn? HOE dan? HOE dan?’

 

Het liefst zou ik mijn wandelstokken de berg af gooien. Maar dan hebben we pas echt een probleem. Want die rotdingen heb ik deze vakantie hard nodig om überhaupt te kunnen wandelen in de bergen.

 

Lichte paniek

Niet alleen mijn ademhaling vraagt om controle maar ook mijn hoofd. Er ontstaat een lichte paniek. Jeetje wat is het hier steil. Ga ik het redden naar de top? Maar nog veel erger: red ik het daarna weer naar beneden? Wat als ik me misstap? Dan zit ik hier op die berg, met die klote-enkel van me. Geen hulpdienst die hier kan komen. Lekker dan. “Ik ga terug. Leuk bedacht dit, maar niet dus. Volgend jaar dan maar.”

 

Zullen we weer?

Inmiddels zie ik mijn kids niet meer, die gaan als rasechte klimgeiten die berg op. Manlief wacht op gepaste afstand en geduldig op me. Hij steekt zijn hand uit: “Zullen we weer?” Ik sta op.

 

En zo gaan we. Een paar minuten wandelen. Een minuutje op adem komen. Een paar minuten wandelen. Een minuutje op adem komen. Een paar minuten wandelen. Een minuutje op adem komen. Een paar minuten….

 

In die paar minuten wandelen is mijn blik naar beneden gericht. Constant. Zodat ik zeker weet dat ik mijn voet goed neerzet en ik niet kan zwikken. In die minuut pauze strek ik mij uit, en kijk om mij heen. Ik laat mij verrassen door de pracht van de Dolomieten. Wat is het hier mooi. Zo ruw. Zo stil. Zo verlaten. Zo mooi.

 

Dit pakt niemand mij meer af!

En dan is daar ineens die top. Ik trek een droog shirt aan en kies het mooiste plekje om van het uitzicht te genieten. Ik voel mijn benen trillen van vermoeidheid. En een borrel in mijn buik: “Dit heb ik maar mooi voor elkaar. Dit pakt niemand mij meer af.”

 

Een uur later dalen we af. Stap voor stap. Op een rustig tempo. Tussendoor stoppen hoeft niet meer. Wel heb ik af en toe een helpende hand van manlief nodig. Als de overstap tussen twee rotsen net te groot is om af te zetten of te landen met die instabiele enkel. Of als er geen vlak stukje steen te vinden is om mijn voet stabiel neer te zetten.

 

Bij de auto trekken we een pak koek open en een nieuwe fles water. Vol trots kijk ik naar mijn gezin. Dit doen we dan toch maar weer mooi samen.

 

Opgeven is geen optie

En ik realiseer mij dat ik heel dicht bij opgeven was vandaag. Echt heel dichtbij. En dat ken ik niet van mezelf. Tuurlijk bedenk ik mij wel eens dat dingen ook wel eens makkelijker zouden mogen. Tuurlijk vraag ik mij wel eens af of ik al mijn inspanningen om ergens te komen in verhouding vind staan tot het resultaat. Tuurlijk twijfel ik wel eens. Maar opgeven? Nee, dat zal ik niet snel.

 

Stap voor stap

En ik weet dat wat er vandaag gebeurde precies is hoe ik mijn kindercoachpraktijk – en later Jouw succes-PRAKTIJK! tot een succes wist te maken. Ik visualiseer waar ik naar toe wil. Hak dat einddoel op in kleine stukjes. En begin stap voor stap in die richting van dat eerste tussendoel. Ik staar mij niet blind op het einddoel, ook niet op het tussendoel, ik geniet van elke stap. En als het even tegenzit – en ja, dat zit het met regelmaat – dan kijk ik hoever ik ben gekomen. Geniet van alles dat ik heb bereikt. Kom even op adem. Kijk vervolgens naar de vervolgstap die ik heb te zetten. Kan ik dat alleen, of heb ik hulp nodig.  En zet de volgende stap. En de volgende. En de volgende.

 

En weet je, dat kan jij ook! Neem vandaag even de tijd om te mijmeren; hoe ziet die droompraktijk van jou eruit? En welke stap kun jij vandaag nog zetten – hoe klein ook – in de richting van dat doel? Veel plezier!

 

 

Klaar voor de start

 

 

 

 

“Laat maar, ik kap ermee. Ik ga op zoek naar een baan.”

 

Yep, dat dacht ik. Toen ik een maand of 3 bezig was met mijn eigen kindercoachpraktijk. Ook toen ik een maand of 6 bezig was trouwens. Een jaar later kwam die gedachte ook nog eens voorbij. En eerlijk is eerlijk… in de jaren daarna – hoewel steeds minder frequent – ook.

 

Jeetje, wat heb ik mijzelf en mijn droom vaak vervloekt. WAAROM? What was I thinking? HOE dan? Had ik het mijzelf niet veel, veel, VEEL makkelijker kunnen maken door gewoon in loondienst te blijven?

 

Drie dagen werken. Twee dagen vrij. Vakanties echt vrij. Weekenden echt vrij. Sterker nog: de avonden ook ECHT vrij.

 

Toch koos ik elke keer weer voor die praktijk

En toch… toch koos ik elke keer weer voor die praktijk.

 

WAAROM dan?

 

En nog een keer heel eerlijk: ook nu denk ik af en toe nog eens aan de aantrekkelijke kanten van een kantoorbaan. De zekerheden van een pensioenopbouw (hoewel, als ik de verhalen hoor over de kortingen die op stapel staan…) en van de arbeidsongeschiktheidsverzekering bijvoorbeeld.

 

Niet langer dan een nano-seconde

Gelukkig duurt die gedachte nooit langer dan een nano-seconde. Want ik weet dat ik nu doe waar ik echt gelukkig van word. De passie is voelbaar in elke vezel van mijn lijf. Elke dag duurt te kort. En ik ervaar meer dan ooit vrijheid. Vrijheid om mijn eigen beslissingen te nemen. Afhankelijk van slechts de voorkeuren, denkwijzen en ideeën van 1 persoon: mijzelf! Zolang ik gezond mag blijven (en ik hoop dat dat nog vele en vele jaren zo mag blijven) kan ik dit werk nog heel, heel, heel lang blijven doen. Dan vervliegen gedachten aan pensioengerechtigde leeftijden als sneeuw voor de zon.

 

Ik weet dat jij dit ook hebt!

Maar goed, terug naar dat ‘laat maar, ik kap ermee’. Ik weet dat jij, lieve lezer, dit ook kent. En ik wil je dus laten weten dat het ok is. Dat het erbij hoort. Dat het niet gek is. En dat het zeker niet een gedachte is waar je je door mee hoeft te laten slepen.

 

Stuur dat duiveltje terug in zijn hok

Weet en accepteer dat dit gebeurt. Als je iets heel gaafs te bieden hebt maar de klanten nog niet in slaapzakken voor je deur liggen. Als je iets te vaak ‘nee, dank je’ krijgt als je een kennismakingsgesprek hebt gevoerd. Als klanten een traject niet afmaken. Of als zij, of jijzelf, niet volledig tevreden zijn over de uitkomst van je begeleiding.

 

Dat zijn de momenten waarop dit duiveltje om de hoek gluurt. Zich even weet vast te bijten in je gedachtewereld. “Zou het toch niet beter, handiger, logischer, leuker, relaxter zijn als ik er mee kap?”

 

Nogmaals, weet en accepteer dat dit duiveltje af en toe de kop opsteekt. En stuur het, liefdevol maar beslist, terug naar die andere kant van de deur, terug zijn hok in. Door je successen steeds weer te vieren. Door elke dag, week, maand, half jaar en jaar terug te kijken: wat ging goed, wat kan beter, hoe doe ik het de volgende keer.

 

Je mag trots zijn op jezelf!

En weet je wat ik vaak doe? Niet lachen, het werkt echt en ook jij verdient het:

Dan kijk ik ’s ochtends in de badkamerspiegel en zeg tegen mezelf: “Goed gedaan, Liesje. Je mag trots zijn op jezelf.”

 

(Die heb ik overigens niet zelf bedacht, maar stiekem geleerd van mijn vader. Die zei vroeger – met een grote knipoog naar mij als ik naast heb stond aan de wastafel – tegen zichzelf: “He Henksje, jongen, wat zie je er goed uit. Fijne dag, man.”)

 

–  Oh ja, en voor diegenen die zich nu zorgen maken of ik wel goed heb nagedacht over mijn verzekeringen en dat pensioen. No worries, wordt aan gewerkt. –

 

 

Bij de weg, als je je praktijk vanaf de basis heel solide neerzet. Zodat je WEET dat het klopt. Dan is het stukken makkelijker om dat vertrouwen te krijgen en houden dat het wel goed komt met die praktijk. Op vrijdag 13 september geef ik weer mijn workshop Klaar voor de Start. Van 1 tot 4 neem ik je mee in mijn ervaringen en deel ik mijn allerbeste tips met jou. Sturen we dat duveltje snel terug die hoek om, ok? Breng trouwens gerust een collega mee (wel even samen aanmelden). Betaal je samen 30 euro, daarvoor hoef je het niet te laten, toch?

Klaar voor de start

 

Ik zit achter mijn computer. Bijna op vakantie dus er MOETEN nog twee blogs uit. Die kan ik dan klaarzetten zodat ik mijn volgers tijdens mijn afwezigheid netjes van mijn wekelijkse blog voorzie. Daar valt voor mij namelijk niet aan te tornen. Op vakantie is top, geweldig, en kan niet vaak genoeg, zeg maar. Maar niet ten koste van mijn business. En dat hoeft ook niet. Dankzij alle tools is het prima mogelijk mijn dagelijkse posts en mijn wekelijkse blog en nieuwsbrief vooraf klaar te zetten.

 

Alleen….

 

Dan moet je wel ‘even’ op afroep inspiratie hebben…

 

Maar Marlies, jij hebt toch ALTIJD inspiratie?

En, ik hoor mijn klanten al denken: ‘Huh, Marlies, maar jij hebt toch ALTIJD inspiratie? Die ligt toch op straat, volgens jou?’

 

Yep, dat klopt. Dus ook dit blog komt uit mijn dagelijkse praktijk, lag zo voor het oprapen. Dankzij ‘even geen inspiratie’. 😉

 

Want, daar zit ik dus. Achter die computer. Ik laat mij afleiden door Facebook: Nog even een vraag stellen in de groep met mijn business matties. Oh, ook nog even live in mijn eigen besloten groep met klanten. Wacht even, die samenwerkdagen die ik heb ingepland voor de rest van het jaar… laat ik die maar gelijk in mijn webshop zetten. Oh, en die brief voor dat opleidingsinstituut, die moet ik nog even printen. Uh, had ik eigenlijk al wel alle facturen van deze maand verzonden? Wat staat er eigenlijk nog meer op mijn to-do-lijst?

 

Ennnn, zo verstrijkt de tijd. Herkenbaar?

 

Je kunt niet elke week schrijven dat je ‘geen inspiratie’ hebt

Nu maak ik vandaag even dankbaar gebruik van deze situatie om dit blog te schrijven. Dus is dit gedoetje alleen maar welkom als inspiratie. Maar ja, dat kun je natuurlijk niet elke week doen.

 

Wat dan wel?

 

Geef jezelf even vrijaf

Doe even – heel bewust – iets totaal anders. Zet je timer op een x-aantal minuten dat je NIET bezig mag met je blog en laat het dan ook echt even helemaal los. Ga naar buiten, loop een blokje om. Vertrek voor een uurtje naar de sportschool, en kruip daarna terug achter je bureau. Bel die ene vriendin die je al te lang niet hebt gesproken. Trek een kaartje ter inspiratie. Lees een aantal bladzijdes uit je lievelingsboek. Doe iets creatiefs (in mijn geval: dan maak ik een van mijn befaamde succes-COLLAGES). Of doe iets super nuttigs waardoor je straks EN je blog hebt EN dat ene (huishoudelijk) klusje hebt geklaard.

 

Zo zitten, as we speak, mijn gordijnen in de was. Thank god, voor geen inspiratie, want anders kwamen die gordijnen nooit aan een wasbeurt toe!

 

Super belangrijk om jezelf toestemming te geven om even af te dwalen. Met een eindtijd, zodat je zeker weten terugkomt bij je oorspronkelijke taak en deze ook afrondt.

 

Inspiratietip 1: Ken (de struggles van) je klant!

Enneh, er zijn natuurlijk allerlei manieren om ervoor te zorgen dat je altijd inspiratie hebt. Zorg ervoor dat je je klant heel goed kent. Dat je weet waar hij/zij staat, wat hem/haar bezighoudt en wat zijn/haar frustraties zijn. En daar kom jij om de hoek, want jij hebt de oplossing in handen. Neem dus een van die frustraties als uitgangspunt, schrijf daarover en geef dan een tip of advies. Zoals ik hier doe met dit verhaaltje…

 

Inspiratietip 2: Kijk heel goed om je heen!

Daarnaast ligt inspiratie echt op straat. Kijk eens goed om je heen. Wat ZIE je. Heel concreet. En is daar een haakje te vinden naar een blogonderwerp? Zo kan een storm die de bomen alle kanten op zwiept een leuke aanleiding te zijn om te schrijven over de storm in jezelf. Ben je getuige van een leuke interactie tussen moeder en kind, dan kan dat een mooie aanleiding zijn voor een blog over positieve, opbouwende communicatie. Struikel je over een opstaande stoeptegel, schrijf dan over je struggles van dat moment. Etc. Je kunt het zo gek niet bedenken of je maakt er een blog van.

 

Inspiratietip 3: Maak een geniale-blogideeënpot

Nog een leuke en heel eenvoudige trouwens is de geniale-blogideeënpot. Elke keer wanneer er spontaan een onderwerp om over te bloggen in je opkomt, schrijf je het op een briefje. En dit stop je in een pot. En die pot staat natuurlijk ergens binnen handbereik. Inspiratie nodig? Dan trek je een willekeurig briefje en is dat het onderwerp waar je over gaat schrijven. Easy peasy!

 

Laat je mij weten waar jij jouw inspiratie vandaan haalt?

 

Klaar voor de start

 

 

 

 

 

Op vrijdag 13 september geef ik weer de workshop Klaar voor de start. Bij mij in Voorschoten. Ik neem je 3 uur lang mee in mijn ervaringen. 3 uur lang boordevol tips. En ik vertel je alles over de 5 essentiële stappen voor het heel solide neerzetten van de basis voor jouw succespraktijk. Ben jij er bij?

 

 

Ik hoor wat gesnotter, geschraap van kelen, een verdekt kuchje. Er is ontroering achter mij in de zaal, dat is duidelijk. Op het scherm trekken prachtige beelden aan mij voorbij. Olifanten, leeuwen, giraffen, zebra’s. In een nog meer dan prachtige omgeving. Groen, bergen, ondergaande zon. Ik ga er helemaal in op.

 

Het verhaal is bekend. Sterker nog, in mijn studietijd had ik een ouderwetse videoband met The Lion King. Als er zoiets bestaat als grijsdraaien, dan deed ik dat in die tijd. Ik keek die film wel 100 x. Tranen met tuiten, elke keer weer.

 

Ik heb een topavond

Nu doet het verhaal zelf mij weinig meer, daarvoor ken ik het inmiddels te goed. En toch heb ik een topavond, ik kan niet anders zeggen.

 

Waarom? De beelden zijn prachtig (zei ik al, maar mag nog wel vaker gezegd), zo realistisch. We kijken hier niet naar een tekenfilm of eerste de beste animatie, maar dit is techniek op en top. Alsof ik zelf daar op die savanne rondloop. Tussen het wildlife, de bloemen, de (modder)poelen. Alleen de geuren ontbreken, maar die kan ik mij er levendig bij voorstellen.

 

Mijn gedachten dwalen even af naar Sinterklaasavond 2018, toen ik met het gezin naar The Lion King in het Circustheater ging. Ook toen raakte het verhaal zelf mij niet echt, maar die kostuums, hoe uit alle hoeken en gaten van de zaal de spelers al zingend en muziekmakend tevoorschijn kwamen. Weergaloos!

 

Steeds weer opnieuw hetzelfde verhaal uitbrengen: geniaal

En zo blijkt maar weer dat je met gemak hetzelfde verhaal, hetzelfde concept, steeds weer opnieuw kunt uitbrengen. Net even geavanceerder uitgevoerd. Of net uit een ander perspectief benaderd. Het mooiste uitvergroot, het minst aantrekkelijke eruit. Elke keer weer een stap beter, perfecter, volmaakter.

 

Zo is er voor ieder een enorme meerwaarde uit te halen: of je het verhaal al kent of dat je er voor de eerste keer mee kennismaakt, dat maakt dan niet meer uit.

 

Voor de maker is het minstens zo aantrekkelijk: je hoeft niet elke keer het wiel opnieuw uit te vinden, elke keer met een volledig nieuw idee te komen. Dat wat goed is zoals het is, kun je hergebruiken tot in den treure. Je maakt het gewoon elke keer net even iets beter. Voegt er eens een extra dimensie aan toe. Zodat je je klanten nog beter kunt bedienen. Hoe cool is dat?

 

Voor jouw aanbod geldt niet anders

“Zodat je je klanten nog beter kunt bedienen”, dat dus. Want voor jouw aanbod geldt precies hetzelfde als voor The Lion King. We (ja, ook ik maak mij daar ook wel eens schuldig aan) hebben nogal de neiging om elke keer met een nieuw aanbod te komen: een training, workshop, lezing, webinar, retreat. Met steeds een ander onderwerp. Om maar zo veel mogelijk potentiele klanten aan te spreken. Voor je klant ontzettend verwarrend: Want waar ben jij nou eigenlijk ECHT van? En waar ben jij nou ECHT goed in? En voor jezelf super vermoeiend, want – hoewel het ontwikkelen van iets nieuws ook heel veel energie oplevert – hoe ga je dat in de tijd uitzetten? Wanneer ga je al die verschillende workshops en trainingen geven? En hoe richt je daar je communicatie efficiënt op in?

 

Zoek naar die rode draad

Ik zal de laatste zijn om te zeggen dat je aanbod uit maar 1 product mag bestaan en dat je je alleen daarop moet richten. Maar zorg wel dat er een duidelijke rode draad is in je productaanbod. Zodat het geen losse flodders zijn maar een mooi samenhangend geheel vormt.

 

Een soort van Lion King, van tekenfilm, naar theatershow, naar 3D. Of een Lion King 1, 2 en 3. Zoiets. 😉

 

Benieuwd trouwens waneer The Lion King 4D en 5D uitkomen (met beweging en geur)…

 

 

 

Hoe je dat doet, zo’n rode draad in je productaanbod? Daarover vertel ik je meer tijdens de workshop Klaar voor de start van vrijdag 13 september bij mij in Voorschoten. Ik neem je 3 uur lang mee in mijn ervaringen, en ik vertel je welke 5 stappen onontbeerlijk zijn als je een goedlopende praktijk neer wilt zetten. Weet je welkom!

Zondagochtend. Op de een of andere reden kan ik niet meer slapen. Mijn nek doet pijn. Ik ben onrustig. En draai moeizaam van de een op de andere zij. Na een tijdje geef ik het op. Ik besluit dan maar lekker vroeg naar de sportschool te gaan. Dat sporten is hard nodig. Begin dit jaar eindigde een ski-ongelukje nl in een hardnekkige enkelblessure. En met die blessure kreeg ik 10 kilo extra cadeau dankzij het vele stilzitten. En zo komt het dat ik op zondagochtend om 7 uur naast mijn bed sta. Niets staat mijn voornemen in de weg.

 

Wrong!

 

Eerst nog even…

Beneden ontdek ik dat de vaatwasser wel heeft gedraaid vannacht maar dat lang niet alles erin paste blijkbaar, dus het aanrecht staat vol. Eerst maar even dat aanrecht leeg…

 

Mijn neus vertelt mij dat de kat nog steeds diarree heeft… die kattenbak moet nu eerst schoon.

 

Dochterlief heeft de tas met spullen die terug zijn gekomen van kamp nog niet leeggeruimd, zie ik. Hmmm, misschien verstandig toch even te controleren of daar nog was in zit. Bingo! Dus, gelijk de wasmachine aan.

 

Naast de wasmachine staan nog 2 manden gewassen, ongevouwen was. Laat ik die dan maar gelijk even wegwerken. Als ik nu ook even die 2 wasrekken leegtrek, dan is er zo weer ruimte voor die nieuwe was.

 

Onder de douche zie ik dat die wel een poetsbeurt kan gebruiken. (Onze schoonmaakster heeft ook een welverdiende vakantie.) En als ik dan toch bezig ben, dan maak ik gelijk de wastafel en wc schoon. En zoals dat gaat, bij mij dan in ieder geval, besluit ik de stofzuiger te pakken en gelijk het hele huis van boven naar beneden onder handen te nemen.

 

Tegen de tijd dat ik klaar ben, ben ik oververhit, is het bijna lunchtijd en komt mijn sporten in de knel met de plannen voor de zondagmiddag.

 

Even zit ik op de wip: ga ik wel, ga ik niet.

 

Ik roep mijzelf tot de orde

‘Ho!’ Ik roep mijzelf tot de orde. Prima dat ik me liet afleiden. Sterker nog, hartstikke fijn want de boel is weer aan kant en dat is wel zo rustig. Maar niet ten koste van mijn oorspronkelijke plan.

 

En zo komt het dat ik alsnog, op mijn dooie akkertje naar de sportschool vertrek. Daar spontaan zelfs besluit mijn programma uit te breiden. Tijd zat.

 

Ruim drie uur later dan ik had gepland. Maar wel gegaan. Ik verlaat de sportschool met een heerlijk gevoel. Klaar voor de rest van de dag.

 

Ergens achteraan… kom ik

Hoe vaak ik wel niet mijn plannen onderuit heb laten gaan door dit soort ‘gedoetjes’ die ook moeten gebeuren. Ontelbaar vaak. Mijn gezin op orde (dat staat op de 1eplaats). Mijn bedrijf op orde (dat staat – thank god – niet op de laatste maar op de tweede plaats). Dan nog tig andere dingen, waaronder het huishouden. En dan… ergens achteraan … kom ik. Of kom ik juist niet. Tegen die tijd ben ik vaak allang ondergesneeuwd en zet ik mijn eigen plan en belang opzij.

 

Het heeft even geduurd voordat ik dat doorhad. Dat ik niet alleen met mijn hoofd maar met mijn hele lijf kon voelen dat ik echt eerst voor mijzelf mag zorgen zodat ik goed voor mijn gezin, mijn bedrijf, mijn alles kan zorgen. En als het niet lukt EERST voor mijzelf te zorgen, dan heb ik minstens de uitdaging OOK voor mijzelf te zorgen.

 

Voordat je het weet is er altijd iets dat belangrijker is dan aan je bedrijf werken

En bij klanten zie ik niet anders gebeuren. Helaas wordt bij hen vaak de droom van dat eigen bedrijf, die praktijk, het sluitstuk. En zoals je in bovenstaand voorbeeld leest… als je dat achteraan zet, dan gebeurt er niets. Loop je altijd achter de feiten aan. Is er altijd iets dat belangrijker is dan aan je bedrijf werken.

 

Ook jij bent het waard je droom te leven

Laten we wel wezen, het is ook een ENORME uitdaging om al die ballen in de lucht te houden. Ik ben de eerste om dat toe te geven. Het blijft echter ook een kwestie van keuzes maken. Elke keer weer. Laat het je niet overkomen. Alsof je er geen enkele invloed op hebt. Want dan kijk je over een paar jaar terug en dan is er niets geworden van die droom. Doodzonde. Je bent het waard je droom te leven!

 

Het begint allemaal met een keuze

Herken je iets van waarheid in dit stuk? Neem dan nog vandaag 5 minuten de tijd (wat is 5 minuten!!!!) om voor jezelf op te schrijven, uit te tekenen, te mindmappen of wat dan ook wat er voor jou nodig is om je droom in de praktijk te gaan brengen. Het hoeft niet in een keer heel groots en meeslepend. Stap voor stap. Niet af en toe een stap, maar een gestage stroom van stappen. Zal je zien waar je over een paar maanden staat!

Het begint met een keuze. Echt.

 

 

Ben jij er klaar voor die keuze te maken? Maar heb je nog geen idee waar je moet beginnen? Kom dan op vrijdag 13 september naar mijn workshop Klaar voor de start. In 3 uur tijd neem ik je mee in mijn ervaringen, deel ik mijn kennis en talloze tips die ook jou helpen een succes te gaan maken van je praktijk. Weet je welkom!

 

Ik zal het nooit vergeten. Mijn eerste zomer in mijn kindercoachpraktijk. Ik had sinds mijn start een handjevol klanten gehad. Maar eerlijk is eerlijk, het was vele malen rustiger in mijn praktijk dan ik wilde. En toen kwam die zomer. Al anderhalve maand voordat de vakantie begon werd het NOG stiller. En als ik al iemand sprak, dan hoorde ik vaak ‘we tillen het over de zomervakantie heen’.

 

Te druk, te moe, het was dan niet het moment.

 

Ik had geen 1 klant!

Dus die eerste zomer in mijn kindercoachpraktijk was het stil. Sterker nog, ik had geen 1 klant tussen juni en september. En dan hoef ik niet uit te leggen dat dat een wat benauwdmakende situatie was… Want, mijn praktijkruimte moest wel gewoon betaald worden. De boodschappen thuis ook. We hadden ook nog een vakantie gepland. En ik verdiende NIETS.

 

En hoewel ik wist dat dit er ook bij hoort, durfde ik er op dat moment niet op te vertrouwen dat het wel goed zou komen. Dat dit echt alleen maar een tijdelijke neerwaartse lijn was. En dat die lijn weer omhoog zou gaan. Als ik maar actief bleef en vertrouwen bleef houden.

 

AAAHHHHHHH, WETEN dat het zo zou gaan is een ding. Maar er ook echt op durven vertrouwen en dat vertrouwen VOELEN, dat was nog een tweede.

 

Ik kon mijn klok er op gelijk zetten: ik had NIETS te doen

In de loop van de jaren leerde ik dat ik er inderdaad op mocht vertrouwen. Er zaten altijd twee dips in het jaar. De maand december en de zomervakantie. Ik kon er mijn klok op gelijk zetten.

 

Ik leerde echter ook dat ik mijn klok er op gelijk kon zetten dat in september een heleboel nieuwe aanmeldingen kwamen. Meer dan in de rest van het jaar. Hetzelfde gold voor januari.

 

Ik noemde het altijd het ‘we keken zo uit naar de zomervakantie maar we ontdekten dat de struggles in ons gezin in de zomervakantie ineens niet met de Noorderzon zijn verdwenen dus zoeken we op onze telefoon, al liggend onder een palmboom, naar een oplossing’-fenomeen. Met als variant het ‘we hebben met zijn allen zitten chagrijnen onder de kerstboom dus zocht ik een oplossing via google, zittend onder diezelfde kerstboom’-verschijnsel.

 

Klinkt een beetje lullig en bout zo, maar ja zo ging het wel.

 

Ik had dus IETS te doen

Dus, wat mij te doen stond:

  • Accepteren dat het in de zomer vele malen rustiger was, dat de aanmeldingen en dus ook de inkomsten even flink zakten.
  • Genieten van de ruimte in mijn agenda (want op een gegeven moment was die het hele jaar overvol dus die zomer en decembermaand waren een verademing).
  • Opladen voor de drukke periode die daarna geheid weer zou komen.
  • Ervoor zorgen dat klanten mij onverminderd konden blijven vinden op het moment dat ze weer op zoek gingen naar hulp voor zichzelf of hun kind. Dus ook juist in die periode zichtbaar zijn en blijven.
  • De vrijgevallen tijd gebruiken voor het ontwikkelen van nieuwe trainingen, workshops, etc.

 

En dat maakte dat ik in de zomer toch altijd weer – wel een tandje lager – aan het werk was. Op een heel andere manier. Ik besteedde mijn tijd aan activiteiten die in die zomermaanden geen geld opleverden. Maar daarna wel. Sterker nog, als ik mij in die zomer daar niet op had voorbereid dan was het in die topmaanden ook een stuk stiller geweest.

 

Besteed je tijd handig!

Moet je dan de HELE zomer keihard aan het werk? NEE!

 

Besteed je tijd WEL handig.

 

Laat jezelf met regelmaat zien. En bedenk dat jouw toekomstige klanten echt niet helemaal uit de lucht zijn. Want ook zij ervaren meer rust en ruimte. Al dan niet terwijl ze onder die palmboom liggen. En als ze dan gaan zoeken online, dan wil je dat ze JOU vinden.

 

Deel dus ook in de zomervakantie tips uit, schrijf je blogs, post eens een video. Laat jezelf zien! (Enneh, dat kun je op social media en op je website allemaal programmeren he. Zodat die posts netjes verschijnen op een moment dat jijzelf aan het strand ligt met een verkoelend drankje.  😉

 

En ben je nog niet zover, gebruik dan je zomervakantie om in alle vrijheid te mijmeren over jouw ideale praktijk. Hoe ziet dat eruit? Wat zou je willen bereiken? En wat is ervoor nodig om dat voor elkaar te krijgen. Maak een plan en go!

 

Ik wens je een geweldige zomer toe!

 

 

 

 

 

 

Enneh, ben jij er klaar voor om in september voor eens en altijd die praktijk stevig neer te zetten en kun je wel wat tips gebruiken hoe je dit aanpakt? Meld je dan aan voor de workshop Klaar voor de start van vrijdag 13 september. Ik neem je 3 uur lang mee in mijn ervaringen. Ik inspireer en motiveer. En vertel je precies welke stappen onontbeerlijk zijn als jij die praktijk van de grond wilt krijgen!  Weet je welkom.

 

 

 

 

 

 

Dame 1: “Gaat het niet te snel? Je kunt het he, we gaan er samen voor.”

Dame 2: “Ga maar, ik hang wel lekker aan. Heerlijk. Zo kom ik er wel.”

 

Ik zwem vanochtend deze twee dames voorbij. Dame 1 een fractie voor de ander, met badmuts. Dame 2 met een parfumwolk achter haar (ja, die rook ik, ondanks zwemwater). Beiden volmaakt tevreden. Dame 1 vindt het overduidelijk heerlijk dat dame 2 in haar kielzog volgt. Dame 2 doet dankzij dame 1 iets dat ze niet had verwacht te kunnen: een kilometer zwemmen.

 

Daar geniet ik nou zo ontzettend van!

 

Het hoeft niet snel, het hoeft niet mooi, ze gaan gewoon!

Op zo’n vroege morgen, met dit prachtige weer, lig ik allesbehalve alleen in het zwembad. Sterker nog, het is bijna slalom-zwemmen. Ik haal de gemiddelde leeftijd flink naar beneden. En de gemiddelde snelheid goed omhoog. 😉

 

Zwemmen is en blijft een heel vriendelijke, laagdrempelige sport. Voor jong en oud. En ik zie hoeveel mensen ‘op leeftijd’ op hun dooie akkertje hier hun baantjes trekken. Het hoeft niet ver. Het hoeft niet snel. Het hoeft niet mooi. Ze gaan gewoon.

 

Zo ook deze twee vrouwen.

 

Ze haalt het beste in zichzelf naar boven

Zonder haar zwempartner was dame 2 misschien het zwembad niet eens in gegaan. Of zou ze never nooit niet die kilometer volhouden. Dankzij haar partner ligt ze hier. Geniet. En gaat. Ze haalt het beste in zichzelf naar boven. Komt verder dan ze ooit had durven hopen. En dat fijne gevoel is er niet alleen tijdens het zwemmen. Ook daarna heeft ze er nog plezier van. Lekker fris en fit de rest van haar dag in. Wat wil je nog meer!

 

Ploeter jij in je eentje?

Waarom ik dit nu zo vertel? In je business is het niet anders. Kijk eens naar jezelf. Waar ploeter jij in je eentje? En wat zou het je opleveren als je af en toe in iemands slipstream mee kon liften? Als je je laat motiveren, inspireren? Als een ander, die jou een aantal stappen vooruit is, de weg voor je kan banen. Ziet waar jij heen wilt, weet dat jij dat voor elkaar gaat krijgen, en dat vertrouwen naar jou uitspreekt. Wat zou dat met je business doen?

 

Laat ‘goed genoeg’ haar intrede doen!

En, hou zou het zijn als je het idee van perfect los kon laten en ‘goed genoeg’ haar intrede zou laten doen? Zodat je niet langer dan lang over je blog gebogen zit. Blijft schaven aan die websiteteksten. Nog een keer dat filmpje opnieuw opneemt. De opzet voor je workshop tig keer overboord gooit om maar weer opnieuw te beginnen. Hoe zou het zijn als je je goed genoege producties de wereld in ging slingeren? Wat zou DAT met je business doen?

 

Terwijl jij daar over nadenkt, besluit ik dat dit verhaal goed genoeg is. Met de tijd die ik overhoud zwem ik nog even verder. OK?

 

 

Oh, trouwens: ben jij er een beetje klaar mee om constant alles alleen te doen maar ben je nog niet toe aan een coach? Wil je graag eens doorstomen met die to-do-lijst van je, maar ben je de slechtste stok achter je eigen deur ever? Kortom, zou jij het heerlijk vinden om een dagje met gelijkgestemden te werken aan je business. Ieder voor zich. Alleen maar toch samen? Neem dan plaats bij mij aan tafel tijdens (een of meerdere van) de samenwerkdagen.

 

Je schuift aan en werkt aan die dingen die je al tijden uitstelt: het klaarzetten van social-mediaposts, het schrijven van dat ene blog, het opnemen van een video, het uitwerken van een workshop, het schrijven van je flyer.  Ik zorg voor koffie/thee, wat lekkers en motivatie. Ik ben jouw stok achter de deur.

 

Data:
– maandag 29 juli, van 9.30 tot 13.00 uur
– donderdag 1 augustus, van 9.30 tot 13.00 uur
– maandag 5 augustus, van 9.30 tot 13.00 uur
– woensdag 14 augustus, van 9.30 tot 13.00 uur

 

Aanmelden wel nodig: [email protected] Kosten: 25 euro als je je eigen lunch meebrengt, 35 euro als je een lunch wilt bestellen.

 

Weet je welkom!

 

 

 

 

 

Ik struin door mijn agenda en zie het alweer… het duurt nog even voordat ik een vrije dag voor mezelf kan inplannen. Een dagje thuiswerken zit er voorlopig ook niet in. En hoewel mijn werk het BESTE en GAAFSTE werk ‘ever’ is, moet ik hier ook even van zuchten…

 

Onze oven heeft het namelijk begeven, en er moet dus een reparateur langskomen. Wanneer dan?

Ik wil dat ene kleed bestellen, maar dat past niet door de brievenbus dus moet er iemand thuis blijven om het in ontvangst te nemen. Wanneer dan?

Eigenlijk wil ik voordat we eind augustus op vakantie zijn nog ergens een lang weekend met de kids gaan kamperen. Wanneer dan?

Ik wil deze zomer zo vaak mogelijk in dat buitenbad liggen, mijn conditie op peil brengen. Wanneer dan?

En, ik heb een geniaal idee voor een geweldig nieuw product dat ik graag wil uitrollen. Again: wanneer dan?

 

 

Klinkt dat bekend?

Maak je geen zorgen. Ik heb gelijk fikse actie ondernomen. Mijn agenda onder handen genomen. De regie teruggepakt. Dus al die acties hierboven… dat komt allemaal goed. Maar toch. Als ik heel eerlijk ben. Dan is plannen, en dan vooral het plannen van vrije tijd voor mijzelf, niet mijn sterkste kant. Gewoon niet. Administratie trouwens ook niet, maar daar gaat dit verhaal nu even niet over.

 

 

En ik zie hetzelfde bij veel van mijn klanten gebeuren. Er is altijd wel iets dat belangrijker is dan jijzelf bent. Je partner. Je kids. Hun agenda. Zelf kom je op de laatste plaats. En op die allerallerallerallerlaatste plaats, na het hoognodige dat je voor jezelf doet om ‘te overleven’ (ja, ik houd soms van een beetje drama), komt je business.

 

Passie vervliegt in de chaos van alle ballen die je in de lucht te houden hebt

Die praktijk van je. Die droom. Om zo veel mogelijk kids te helpen naar een leven vol zelfvertrouwen. Hun ouders te ondersteunen. Die praktijk waarin je dat doet waar je vlammetje harder van gaat branden. Die praktijk die je dus – vaak onbewust – niet de kans geeft om echt van de grond te komen omdat er altijd iets anders is dat eerst je aandacht vraagt.

 

En dat vind ik zo ontzettend zonde. Sta je dan met al je passie. In no-time vervlogen. Onvindbaar geworden in de chaos van ballen die je in de lucht te houden hebt. En dan hoor ik je al denken: ‘Ik wil zo graag, maar HOE DAN?’

 

De grote droom- en doedag

Hoe zou het zijn als je jezelf een dag in je agenda gunt waar je een enorm kruis doorheen zet. En dat je die dag dan maar aan 1 ding besteedt, en dat is je praktijk.

 

Die dag ga je ergens heen waar je niet gestoord kunt worden. En je zet je telefoon UIT.

 

Die dag besteed je aan mijmeren, dromen. Vrijuit. Hoe ziet jouw ideale praktijk eruit? Hoe ziet een ideale dag in je praktijk eruit? Laat je niet in de luren leggen door allerlei ‘ja maars’ die direct naar boven zullen komen. Eerst dromen. Alsof ALLES mogelijk is!

 

En als je dat gedaan hebt, dan ga je kijken welke stappen je hebt te zetten om daar te komen. Maak die stappen zo klein mogelijk. Zet ze ook uit in de tijd. Plan direct in je agenda wanneer je wat gaat doen. Heel concreet.

 

Zorg ervoor dat het goed blijft voelen. Dat je weet, niet alleen met je hoofd maar ook met je buik, dat dit haalbaar is. En fun.

 

Soms is het tijd om te delegeren!

En dan bespreek je je doel EN je planning met het thuisfront. Wat heb je nodig van je partner en van je kids om die planning ten uitvoer te brengen? En ja, dan is het dus ook tijd om taken te delegeren. Zodat jij niet altijd automatisch degene bent die thuis moet blijven als er een bezorger of reparateur langs moet komen.

 

En dan: go!

 

Het enige dat je dan hoeft te doen is jezelf aan je afspraken met jezelf houden. Ik weet het, dat is vaak een fikse uitdaging maar wel de enige manier om die succespraktijk van je te bouwen.

 

Dus, wanneer plan jij jouw grote droom- en doedag?