Mijn adem stokt. Ik staar naar mijn woorden op het scherm. Mijn woorden. Het verrassende is alleen, die woorden staan op de pagina van een ander. Er is geen twijfel over mogelijk, want ik herken mijn woorden uit duizenden. Altijd en overal. Tegen beter weten in doe ik een check. En nu heb ik twee schermen open naast elkaar. Aan weerszijden dezelfde tekst. Mijn tekst.

 

Dit is niet de eerste keer dat mij dit gebeurt. En het zal ook vast niet de laatste keer zijn.

Sterker nog, dit is de derde keer in een week tijd. En dat maakt dat ik op een zaterdag dit blog schrijf.

 

Een verhaal dat het goed doet op een feestje

Zo kreeg ik ooit (toen ik mijn kindercoachpraktijk nog had) in een maand tijd een aantal aanmeldingen uit een ander deel van het land. En wat bleek, die ene collega die mij een half jaar daarvoor nog had gevraagd naar mijn ervaringen bij het opzetten van een praktijk, hoe ik dat had aangepakt, die ene collega waarmee ik veel, heel veel tips had gedeeld, die collega die haar praktijk aan het opzetten was precies daar aan die andere kant van het land… die collega had mijn teksten integraal overgenomen. Inclusief mijn e-mailadres onder de link ‘neem contact met mij op’ op haar website. En vandaar die aanmeldingen.

 

Je begrijpt, dit verhaal doet het best goed op een feestje. Ik heb er echt hartelijk om kunnen lachen. Maar heel grappig was het tegelijkertijd ook niet. Want toen ik de dame in kwestie erop aansprak, was zij niet direct bereid haar teksten te veranderen. Wat natuurlijk niet zo slim was, want haar aanmeldingen kwamen nog steeds bij mij terecht. Maar dat terzijde.

 

Een super compliment

Ik weet dat het een super compliment is. Schrijven is nu eenmaal mijn ding. En dat zien anderen ook. Ik weet met mijn woorden en mijn ideeën te raken. In mijn verhaal precies dat te zeggen en die sfeer neer te zetten waar anderen mee strugglen. Dus ergens snap ik het ook wel.

 

Waarom het ook heel erg NIET ok is

Maar, nu komt de grote maar: het is ook gewoon heel erg niet ok. En ik maak mij er zorgen over. Waarom? Daar zijn verschillende redenen voor, en die wil ik graag met je delen:

 

  • Als ik kijk naar degenen die ideeën en teksten van mij vrijelijk hebben hergebruikt, dan zie ik een patroon. En dat patroon heet onzekerheid. Onzekerheid over zichzelf, onzekerheid over waar zij mee bezig zijn. En dat vind ik ZO ontzettend zonde! Gun jezelf een stevig zelfvertrouwen. Is dat niet vanzelfsprekend, laat je daar dan op begeleiden. Echt, het is zo ontzettend de moeite waard!

 

  • Google vindt het niet zo fijn om op verschillende plekken dezelfde teksten tegen te komen. Google zal dan besluiten jouw site lager te ranken. En ook de site van degene waar je een en ander van hebt gebruikt. Dus je neemt er niet alleen jezelf maar ook de ander in mee. En dat is niet zo fair, toch?

 

  • Ook op teksten op websites rust copyright. Nou ben ik er zelf nooit zo’n voorstander van om gelijk de wet erbij halen. Maar eerlijk is eerlijk, bij het kopiëren van teksten ben je in strijd met de wet. Moet je ook niet willen, lijkt mij.

 

  • Maar misschien nog het allerbelangrijkste: als je heel goed weet wat je voor wie wilt betekenen. Dan vormt zich je verhaal vanzelf. En met dat verhaal vind je ook de juiste woorden. Dus als je grote moeite hebt met het schrijven van je teksten, zorg er dan allereerst voor dat je je verhaal helder krijgt. Vind je het schrijven zelf dan nog steeds lastig, huur daar dan iemand voor in. Zodat jouw teksten echt JOUW teksten worden, die resoneren bij JOUW potentiele klanten. Iets dat je met de teksten van een ander nooit zult bereiken, geloof mij.

 

  • En last but not least: probeer je eens in die ander te verplaatsen. Grote kans dat die zich bestolen voelt. Hoe zou jij het vinden als je jouw creaties bij een ander terugvond?

 

Wat maak je je druk!

‘Marlies, wat maak je je druk!’, denk je nu misschien. Ja, het gaat mij aan het hart. Ik gun iedereen een succesvolle praktijk. Echt. En ik gun iedereen een praktijk en klanten die bij hem/haar passen. Maar, die laatste krijg je alleen als je je business bouwt op jezelf. Je eigen kracht, je eigen verhaal, je eigen missie, je eigen doel en dus ook je eigen woorden.

 

Is dat alles? Nee, ik ben heel eerlijk. Het raakt mij ook om mijzelf. Dat bestolen voelen, dat herken ik. Want, ik schrijf met hart en ziel. Zoals ik denk, zoals ik spreek, zo schrijf ik. Dat wat ik schrijf, daar zit dus een stukje identiteit in. En als dat dan klakkeloos wordt gebruikt door een ander, dan voelt het alsof er een stukje van mijn identiteit wordt weggenomen, gestolen, ordinair gejat.

 

En ja, dat is dus een pijnpuntje van mijzelf, daar mag ik mee aan de slag. En daarvoor is het tijd, want ik weet dat ik – ondanks dit blog –mijn teksten vast en zeker nog eens elders tegen zal komen. En ik gun mezelf dat dit mij een volgende keer minder sterk raakt.

 

 

Denk je nu, ik kan wel wat inspiratie gebruiken, en ik kom er zelf niet uit? Volg dan aanstaande woensdag 25 maart mijn online training Klaar voor de start in 5 stappen. Ik garandeer je dat je daarna genoeg inspiratie hebt om aan de slag te gaan. Beloofd!

 

 

 

De afgelopen maanden interviewde ik verschillende kindercoaches over hun ondernemersreis, hun miepgedachten en hun successen. Waarop ik van een paar collega’s de vraag kreeg: ‘Maar Marlies, wie interviewt JOU dan?’

Dus twee weken geleden werd ik bevraagd door Wendy Koerten, van Worklife Blend, en dit is het resultaat:

 

 

Een gesprek met Marlies kan je niet op je gemakje voeren. Achteroverleunen is er niet bij.  Ze is een snelle denker, uitgesproken en een spraakwaterval. In eerste instantie een tikje intimiderend, maar al na een paar minuten voel ik dat er iemand tegenover me zit met een missie. Een vrouw die het allerbeste voor heeft met haar klanten en daarin de confrontatie niet schuwt.

 

Waarom geef je een succesvolle kindercoachpraktijk op om businesscoach te worden?

Ja, daar zeg je wat. Want ik weet nog niet hoe ik mezelf moet noemen. Ben ik businesscoach? Ik noem mezelf de kindercoach-coach. Een businesscoach staat voor mij gelijk aan zo groot mogelijk worden, opschalen, minstens een ton per jaar omzetten. En dat koste wat het kost willen bereiken, met je tanden op elkaar. Bij mij gaat het niet zozeer over geld. Natuurlijk moet het financiële plaatje kloppen, maar ik werk aan het zelfvertrouwen en het potentieel van mijn klanten. Dat ze zelf inzien dat ze niet te stoppen zijn.

 

Er werd altijd al veel aan mij gevraagd hoe ik dingen had aangepakt. “Wat zou Marlies doen?” was altijd de standaard uitspraak in de intervisiegroep van mijn kindercoachopleiding. Voor mij waren de acties die ik deed heel vanzelfsprekend, maar ik merkte dat het voor mijn collega’s lastiger was. Dat het ze vaak aan structuur maar vooral aan zelfvertrouwen ontbrak. Toen realiseerde ik dat ik iets te brengen had. Ik startte met inspiratiesessies naast mijn praktijk, en zo is het steeds groter geworden.

 

Je bent heel duidelijk op je website: stop met verzamelen van kennis, en ga aan de slag. Maar ik heb even gespiekt op je oude praktijkwebsite en toen zag ik bij jou ook een waslijst aan opleidingen en cursussen.  Ben jij door schade en schande wijs geworden?

Jaaaaa, ik was ook zo’n verzamelaar. Ik waaide met veel winden mee. Was braingym in de mode, dan rende ik weer naar een cursus, zodat ik ook dat op mijn lijstje kon bijschrijven. Het gevolg was dat ik iedereen kon helpen, maar dat ik niet zo goed wist waar ik nou zelf voor stond. En daarmee kreeg ik dus niet meer klanten. Die fout zie ik mijn klanten ook maken. Het is een vorm van uitstelgedrag: “Als ik nou maar wacht tot ik die-en-die training heb gedaan, dan komen de klanten vanzelf naar me toe.”

 

Jouw klanten noemen je ‘vriendelijk maar confronterend’. Waar zit dat confronterende in?

Vaak heeft iemand allemaal redenen waarom het nog niet gelukt is om te starten of om genoeg klanten te krijgen. Iemand moet nog verbouwen, de keukentafel is niet groot genoeg, de juiste materialen zijn er nog niet. Dat vind ik kul, echt kul. Dan vraag ik me altijd hardop af – waar loop je nu voor weg? Waar gaat dit EIGENLIJK over?  Als kindercoaching datgene is dat je echt ten diepste wilt doen, waarom doe je het dan niet? Waarom ben je nog niet begonnen? Die vragen kunnen confronterend zijn, maar ik vind dat ik die wel moet stellen, juist moet stellen.

 

Dat is niet altijd aardig.

Nee, maar ik hoef ook niet aardig te zijn. Ik wil dat mijn klanten beter worden en dat ze actie ondernemen, dat ze nu eindelijk gaan doen waar ze goed in zijn. En daarvoor moeten ze stoppen met een halve dag nadenken over in welke kleur de muur van de praktijk geverfd moet worden en starten met kritisch naar zichzelf kijken. En aan zichzelf werken. Daar help ik ze mee.

 

Weet je wat ik echt niet kan verdragen? Ik zie veel heel talentvolle en passievolle coaches ontmoedigd raken en stoppen. Want ook al ben je goed in je vak, je moet ook nog leren ondernemen en een praktijk volkrijgen. Dat gaat niet vanzelf. En na een tijdje ebt het zelfvertrouwen en daarmee ook de passie weg. Gaan steengoede professionals zich steeds meer terugtrekken, worden ze onzeker. Wie zit er op mij te wachten? Ben ik wel goed genoeg? Dat vind ik zó erg. Dus als er confronterende vragen voor nodig zijn om iemand uit die vicieuze cirkel te trekken, dan doe ik dat.

 

Je hebt het heel vaak over miepen. Wat is miepen?

‘Gemiep’ zijn de belemmerende overtuigingen die jou tegenhouden. Het zijn gedachten die je niet verder helpen om te bereiken wat je wilt bereiken. Ze zijn vaak niet waar, maar je gelooft ze toch.

 

En als ze wel waar zijn?

Dan zeg ik altijd tegen mijn klanten: dan weet je wat je te doen staat. Los het op. Koop een boek over dat onderwerp of investeer in een opleiding of cursus. Maar vaak heeft iemand echt wel al alles in huis qua kennis en niveau.  En weten ze zelf heel goed dat ze last hebben van miepgedachten.

 

Stel dat ik net een kindercoachpraktijk ben gestart. Welke tip kun je mij dan geven?

Je kunt niet iedereen helpen. Dus, durf te kiezen. Echt. Doen! De ontwikkeling van een kind gaat zo snel. Een kind van vijf jaar heeft andere issues dan een kind van acht. Jongens zitten anders in elkaar dan meisjes. Als je heel duidelijk laat zien voor wie je er bent, dan kiezen mensen ook voor jou.  En tip twee, ruim eerst je eigen shit op, voordat je iemand anders gaat helpen. Weet wie je bent als mens. Kun je antwoord geven op de vraag wat je kwaliteiten, valkuilen en eigenaardigheden zijn? Als je dat hebt gedaan en weet waar je voor staat, dan bouw je daar je praktijk op. Want mensen willen met mensen werken. Durf persoonlijk te zijn.

 

Wat is je grootste verbazing daarover?

Ik kom op websites zo vaak tegen dat iemand ‘heel empathisch’ is en zo goed kan luisteren. Dat mag ik hópen, ja. Dat is de standaard als je een goede coach bent, geen kwaliteit waarmee je je onderscheidt. Ik wil juist weten wat iemand anders maakt: wat onderscheidt je van de rest. Ikzelf ben nogal uitgesproken, ik lul alles aan elkaar en ik ben extreem enthousiast. Daar kan je tegen of niet. Op mijn website maak ik dat al duidelijk. Ik wil niet dat mensen zich de tandjes schrikken als ze met me aan de telefoon zitten of langskomen voor een workshop.

 

Maar ben je dan niet bang dat je klanten misloopt?

Nee, nooit.  Daarom ben ik ook zo duidelijk wie ik ben en hoe ik werk. Door dat uit te spreken, weten mensen wie ik ben. Ik praat niet met je mee, ik stel de lastige vragen. Degene die daar niet tegen kan, kiest ook niet voor mij maar zoekt iemand die beter bij haar past.

 

Wanneer heb jij je werk goed gedaan?

Als iemand na het traject de praktijk uitloopt, weet en voelt dat zelfs als het tegenzit toch het rotsvaste vertrouwen er is dat ze goed bezig is. En dat ook voor haar een succespraktijk is weggelegd. Of ze daar nou twee jaar of vijf jaar over doet.  Laatst liep er nog een klant stralend de deur uit. Toen ik vroeg wat ze nog nodig had, zei ze “Helemaal niets. Ik kan niet wachten om te beginnen!”

 

Als we ons gesprek afronden, valt Marlies opeens even stil. “Ik weet nog zo goed dat ik de nacht dat ik mijn opleiding afrondde niet kon slapen. Het diploma lag op mijn nachtkastje en mijn hoofd liep over met ideeën over mijn website, de kinderen die ik ging helpen en de toekomst van mijn praktijk. Het was een gevoel van opwinding gemengd met onzekerheid: durf ik dit wel uit te voeren, kan ik wel starten? Ik ben erin gedoken en ik heb het allemaal gewoon gedaan. Mijn zelfvertrouwen was altijd groter dan mijn onzekerheid. Het heeft me zoveel moois gebracht. Dát wil ik voor iedere coach in Nederland.”

 

Dankjewel, lieve Wendy! Voor het fijne gesprek, de scherpe vragen en het zo mooi verwoorden van het geheel.

 

 

Enneh, wil jij ook die succespraktijk neerzetten? Maandag 25 maar start de driedaagse Van droom naar praktijk. Meer weten? Kijk dan op mijn website of mail me even. Kijken we of dit een handige stap voor je is. Weet je welkom!

 

Zo’n 9 jaar geleden liep ik, net als in de film, met een doos spullen het Poortgebouw in Leiden uit. Niet langer in loondienst, maar zelfstandig ondernemer. NU ging het gebeuren. Ik zag mijzelf volledig mijn eigen agenda bepalen. Een perfecte balans tussen werk en kids. Niemand die in mijn nek zou hijgen. Nooit meer projecten uitvoeren waar ik het niet 100% mee eens was. Alleen nog maar dingen doen waar ik volledig achterstond. Leuk, leuk, leuk.

 

Kortom, ik liep mijn vrijheid tegemoet.

 

En in de eerste periode ging het ook zo. De kids gingen niet langer naar de opvang want he, moeders kon haar agenda daarop aanpassen. Ik zette met al mijn enthousiasme mijn bedrijf op. Tussen 9 en 3. Prima geregeld.

 

Totdat…

Totdat die eerste klanten kwamen. En ik ontdekte dat mijn tijd wel heel erg beperkt was zo. Want ja, de kids hadden ook studiedagen, roostervrij en vakanties.

 

En natuurlijk had ik daar vooraf over nagedacht. Maar in de praktijk bleek het toch allemaal iets minder vanzelf en soepeltjes te regelen dan ik had gepland.

 

Ik had minder tijd dan ooit

In al mijn enthousiasme, want ik moest en zou mijn praktijk tot een succes maken, ging ik precies dat doen wat ik al jaren deed: tandje erbij. Gewoon wat eerder opstaan, ’s avonds als de kids op bed lagen laptop open. En uiteraard kon ik in het weekend ook nog wel wat doen. Boodschappen doen, was wegwerken, huis schoonhouden? Uh, ja, dat moest ergens tussendoor gebeuren. En oh ja, de hele administratie rondom mijn praktijk, de verplichte intervisie en supervisie voor de beroepsvereniging, bijscholing… ook dat nog.

 

Ik had minder tijd dan ooit…

 

Ik verviel dus in mijn oude overlevingsmechanisme: harder werken. Nog harder. En gewoon nog een beetje harder. Thuis opgejaagd. Rennen van en naar de praktijk. Mijn klanten voorop.

 

En hoewel mijn gezin mij het voor de volle 100% gunde dat ik mijn prioriteiten even elders had liggen, ging het knagen. “Dit is toch niet wat ik wilde?”

 

De praktijk liep als een tierelier

Toch ging ik zo jaren door. Ik zette het ene project na het andere op. Had op een gegeven moment 5 websites voor al die projecten. De praktijk liep als een tierelier. En mijn omzet was navenant.

 

Niets te klagen dus, zou je zeggen. Menig collega vroeg mij hoe ik het voor elkaar kreeg om in relatief korte tijd een goedlopend bedrijf neer te zetten. En ik dacht alleen maar: “Logisch toch? Gewoon doen wat je te doen hebt. En doordouwen.”

 

Hoe zou het zijn als ik volledig stil zou vallen?

Tot ik op een dag de deur uitging voor een rondje hardlopen. Net voordat ik vertrok, hoorde ik mijn zoon zeggen dat het maar door en door ging. Nooit pauze, nooit even niets. Hij zat op dat moment in de brugklas en realiseerde zich dat het echte werken was begonnen op school.

 

Ik schrok: “Hoe kan het dat mijn (toen) 12-jarige dat nu al zegt? Dit is precies waar ik al mijn hele leven mee worstel. Gaat hij hetzelfde ervaren als ik? Dat wil ik niet!”

 

Ik ging de deur uit, liep rustig richting park. Daar zou ik mijn hardloopmaatje treffen. Bijna daar aangekomen dacht ik: “Ik moet een voorbeeld geven aan mijn kinderen. Hoe zou het voor mijn kinderen zijn als ik eens volledig stil zou vallen?”

 

En toen, ja het klinkt misschien te vaag voor woorden, gebeurde precies dat.

 

Ik viel flauw. Bam, weg was ik.

 

Een afschuwelijke wake-up call natuurlijk.

 

In de weken daarna besefte ik dat het anders moest. Voor mijzelf maar ook zeker voor mijn kids.

 

Aan het roer

En ik richtte mijn bedrijf opnieuw in. Werkte niet meer in de avond. Bepaalde nog scherper met welke klanten ik wilde werken, en alle andere aanmeldingen verwees ik door naar een collega. Schrapte 1 dag. Koos een aantal dingen om uit te besteden, zowel thuis als in de praktijk. Ging nee zeggen op projecten die ik ‘wel ok’ vond, en koos degene waar mijn vlammetje echt van ging branden. En misschien nog wel het allerbelangrijkst: ik onderzocht waar mijn drang om maar steeds dat tandje bij te zetten vandaan kwam. En ontdekte dat ik diep van binnen zo bang was te falen, niet goed genoeg te zijn, te dom, etc. Dat ik dus maar door en door ging om het tegendeel te bewijzen. Werk aan de winkel dus!

 

Inmiddels zijn we een paar jaar verder. Ik heb dat bereikt dat ik wilde: die vrijheid van het ondernemen. Van tijd tot tijd heel hard werken. En van tijd tot tijd heel veel ontspannen. En vooral dat doen waar ik heel blij van word. Ik sta aan het roer!

 

En zie ik bij veel van mijn klanten hetzelfde gebeuren. En daarom vertel ik dit verhaal.

 

Want een eigen praktijk geeft je de vrijheid waar je naar verlangt. Maar dat gaat niet vanzelf. Dus iedere coach wil ik vanuit de grond van mijn hart adviseren:

 

  • Bepaal heel nauwkeurig met wie je wilt werken, waar jouw vlammetje harder van gaat branden en durf daarvoor te kiezen! En doe dit niet eenmalig, maar bijvoorbeeld 1 x in het half jaar. Zorg ervoor dat je vele malen meer energie krijgt van je bedrijf dan dat het kost.
  • Besteed vanaf dag 1 dingen uit waar je zelf op leegloopt, niet goed in bent of gewoon meer tijd voor nodig hebt dan een ander die van die taken juist heel blij wordt. Denk aan je boekhouding, het bouwen en/of onderhouden van je website, het inrichten van allerlei technische zaken, etc.
  • Blijf baas over je eigen agenda. Zeker voor de kindercoaches een ontzettende uitdaging. Want wil je beide ouders spreken, dan sturen klanten al snel aan op de avond. En veel ouders hebben liefst dat hun kind na schooltijd komt. En zo zit jij al heel snel te werken op tijden die voor hen heel lief, maar voor jou niet altijd even goed zijn. Toen ik een online agenda inrichtte waar ouders zelf konden plannen, viel er een last van mijn schouders. Geen gesoebat meer, er was plek waar er plek was. En verder niet.
  • Kijk met regelmaat in de spiegel: wat zeg ik tegen mijzelf, wat heb ik mijzelf wijsgemaakt, welke miepgedachten plagen mij? Kortom, welke belemmerende overtuigingen zorgen ervoor dat ik niet het leven leid dat ik wil leiden? Dat dingen mij meer energie kosten dan nodig is? En zoek daar dan begeleiding op. Want door, door, door, DAT is een recept voor burn-out. Niet die praktijk.

 

Enneh, ik ken ook de voorbeelden van coaches die hun praktijk juist niet lekker van de grond krijgen omdat ze verzanden in al hun onzekerheden, liefst alles zelf blijven doen en privé altijd op alles voorrang geven waardoor ze misschien juist te weinig focus op het bedrijf weten te leggen. Maar dat is voor een andere keer…. 😉

 

 

“Het cliché: waar de ene deur sluit, gaat de ander open, is echt waar. Misschien dat ik hiermee andere coaches kan inspireren.”

 

Danielle van den Burg, Hartenwijs Kindercoachpraktijk, reageert hiermee op mijn blogreeks. Ze blijkt ook nog eens brusjescoach te zijn. En in Leiden te zitten (ik woon zelf in Leiden en dacht daar elke coach te kennen, maar niet dus). Genoeg reden om haar te bevragen. Want hoe komt een beleidsadviseur bij de Immigratie en Naturalisatiedienst tot een overstap naar kindercoaching?

 

Ik wilde kinderarts worden, maar ik was waardeloos slecht in alle exacte vakken

“Die droom voert eigenlijk heel ver terug. Ik wilde altijd al met kinderen werken. Kinderarts worden, dat zag ik helemaal voor me. Maar, ik was echt waardeloos slecht in alle exacte vakken. Dus ging ik geschiedenis doen.”

 

Waar ligt mijn hart?

Toen Danielle jaren later te maken kreeg met een reorganisatietraject kwam de vraag weer naar boven: “Wat wil ik nu echt, wat kan ik en waar ligt mijn hart? En toen kwamen de kinderen weer op. Ik ben een kindercoachopleiding gaan doen en startte direct daarna mijn praktijk. En dat is vandaag 3 jaar geleden.”

 

Helemaal klopt dit niet, blijkt later in ons gesprek. Want Danielle kon niet wachten tot het afronden van haar opleiding. Zij startte al met haar eerste klanten voordat zij haar diploma in handen had en een bezoekje aan de Kamer van Koophandel bracht.

 

Met de veiligheid van een vaste baan bouwen

“Ik heb nooit zonder klanten gezeten. Ook in het allereerste begin niet. Ik deed het coachen de eerste twee jaar nog naast mijn vaste baan. Met de veiligheid van die vaste baan, eerst 4 dagen, daarna 3, ben ik gaan bouwen aan mijn eigen praktijk. Op een gegeven moment ging het niet meer. Ik was ook de avonden en in het weekend aan het werk. Toen ben ik vol voor mijn praktijk gegaan.”

 

Danielle was vanaf dag een actief op Facebook, kreeg al snel aanvragen via FB-messenger. En het laatste jaar is zij veel bezig met instagram. Zij investeerde in een goede website. Schreef haar teksten. Vroeg aan ouders wat aansprak. En liet haar website bouwen: “Ik dacht, dat moet ik uit handen geven. Beter er in te investeren dan zelf aan te modderen.”

 

Verder gaat zij, naar eigen zeggen, niet zo veel de boer op. “Uiteindelijk als het gaat lopen, dan gaat het viavia. Op het schoolplein.”

 

Je groeit zelf mee

En zo groeide haar praktijk Hartenwijs Kindercoaching, waar zij kinderen en pubers en hun ouders helpt hun eigen kracht, hun eigen kwaliteiten, hun eigen unieke ik te vinden. “Ik merk dat de focus in de loop van de tijd verschuift. Mijn oudste is nu een puber. In de praktijk krijg ik ook steeds meer pubers, terwijl ik daar in het begin helemaal niet zo veel mee had. Je groeit er dus in mee.”

 

Een vergeten groep kinderen

Danielle heeft drie kinderen, waarvan de middelste autisme heeft. Zij liep er altijd tegenaan dat er wel veel begeleiding was voor kinderen met autisme, maar niet voor de broers en zussen. Met alle bezuinigingen van de afgelopen jaren is de begeleiding die er was veelal wegbezuinigd. Dus daar is een enorm gat gevallen.: “Daarom ben ik het zelf gaan doen. Dit is echt een vergeten groep kinderen. Deze kinderen cijferen zichzelf weg. Er is dus heel veel behoefte aan begeleiding.”

 

Laat de kans niet voorbijgaan omdat je onzeker bent over geld

Danielle bruist van de energie. Niets is haar te gek. Hoewel ze de financiële kant echt wel eens spannend vindt, heeft zij vooral vertrouwen. Hoe doet zij dat?

 

“Ik heb het geluk dat ik een man naast mij hebt die mij steunt. ‘Als hier jouw hart ligt, doe het dan, laat de kans niet voorbijgaan omdat je onzeker bent over geld.’ Het helpt ook dat ik weet dat ik ook wel met wat minder kan. En verder is het gewoon doen. En genieten van wat je doet. Het voelt nooit alsof ik naar mijn werk ga. Ik word ’s ochtends wakker, huppakkee, het is alleen maar leuk. Ik geniet ervan om die kinderen weer op de rit te krijgen. Meestal is 6 sessies genoeg. Zo snel verandering zien, een kind weer zien groeien. Daar kan ik alleen maar van genieten.”

 

Ik ben gewoon heel eigenwijs

Danielle verzamelt wel mensen om zich heen om te sparren. Maar een beroepsvereniging of samenwerking met de gemeente, daar doet ze niet aan: “Ik ben gewoon heel eigenwijs. Ik doe echt mijn eigen ding. En voor de ouders in mijn praktijk is het nog nooit een probleem geweest dat ik niet word vergoed.”

 

De succes-TIPS! van Danielle

Welke tips heeft Danielle voor andere coaches?

  • Zoek een business buddy, of stap in een mastermind groep. Zoek mensen op die in hetzelfde schuitje zitten als jij waar je mee kunt sparren. Die weten waar je het over hebt. Waar je al je vragen kunt voorleggen.
  • Vertrouw op jezelf. Vertrouw erop dat het gaat lopen. Want zodra je dat vertrouwen niet hebt, dan gaat het ook echt niet gebeuren.
  • Geef het de tijd. Soms lijkt het alsof het niet gaat lukken. Maar vaak ben je eerst aan het zaaien voordat je kunt oogsten. Het moet groeien.
  • Ga niet de een na de andere opleiding doen. Vertrouw op je eigen ervaring, kennis en kunde. En doe het gewoon.
  • Trek je eigen plan. Door vooral wat je leuk vindt, en volg daarbij je eigen hart.
  • Doe wat je gevoel je ingeeft, en ga daar niet te veel over nadenken. Zodra je in dat hoofd zit, dan komt het meestal niet goed. Dus, doe het gewoon.

 

 

Tot slot heeft Danielle nog twee boekentips: “De eigenwijsheid van het kind. Dat is mijn bijbel. Daar heb ik al zoveel kinderen mee geholpen. Een boek met mooie, heel bijzondere visualisaties. En de helende gedichten van Carola de Koning. En vertrouw verder op jezelf, en doe wat er in je opkomt!”

 

 

Ik hoop dat het verhaal van Danielle je heeft geïnspireerd. En, heb je vragen? Reageer dan gerust. Dat kan onder dit bericht of via: info@jouwsuccespraktijk.nl of 06 43 40 86 81.

 

Ik hoor graag van je!

 

Marlies van der Hout, Jouw succes-PRAKTIJK!

 

 

 

 

“Mam, het regent IN de schuur harder dan buiten. Wat moet ik doen?” – een appje van zoonlief. En ik baal als een stekker. Ik wist natuurlijk allang dat dit ooit ging gebeuren, maar had dit even op een ander moment gemogen? Balend pak ik de telefoon en bel de loodgieter. Gelukkig kan hij snel langskomen. Hij beoordeelt de boel, schudt zijn hoofd een paar keer, prikt met een schroevendraaier in de houten balken van de schuur, zucht en noemt een prijs. Au!

 

Hoe heeft het zover kunnen komen?

 

De waterspecialisten

Bij de allereerste regenbui 17 jaar geleden ontdekten we dat de schuur van het huis waar we net in waren getrokken, lek was. Niet dramatisch, maar lek is lek. Helaas werden we in die periode ook in huis met regelmaat ‘verrast’ door water op plekken waar het niet hoort. Daar kwamen de nodige vaklui aan te pas. En de buren noemden ons gekscherend ‘de waterspecialisten’. Wij konden daar – midden in de nacht, midden in de woonkamer en tot onze enkels in het water – minder hard om lachen dan zij…

 

We negeerden het een beetje…

Die schuur echter… Die schuur die staat ACHTER ons huis. Lekkages in de schuur veroorzaakten geen gele plafonds, opkrullende houten vloeren, onwelriekende schimmeldampen in de ruimte waarin we leven. Dus die schuur, die negeerden we een beetje.

 

We (ok, heel eerlijk: mijn ouders) lapten op een paar plekken wat dakbedekking op, gingen in de weer met een kitspuit langs regenpijpen in het dak. En dan was het leed weer even geleden. De beste strategie bleek voor mij: ik kwam gewoon nog zelden in de schuur en we bewaarden er gewoon geen dingen die gevoelig zijn voor vocht. Werkte tijdenlang best goed, die strategie. Tot nu dus.

 

Het werd een mega-operatie

Inmiddels ligt er een gloednieuw dak op de schuur. De houten balken van het plafond vervangen, want die waren ‘zo rot als een mispel’, zoals mijn vader zou zeggen. De afwatering volledig vernieuwd, ontluchting aangebracht. Een mega-operatie werd het. De kosten navenant.

 

Wat als?

Nu heeft het over het algemeen niet zo veel zin om jezelf constant ‘als-vragen’ te stellen: Als ik nou 17 jaar geleden gelijk die schuur had laten opknappen? Als ik een jaar geleden toen het in de schuur toch echt wel naar de betere schimmelcultuur begon te ruiken een loodgieter had gebeld? Als, als, als… Was de operatie dan minder groot geweest? Waren de kosten dan niet veel lager geweest?

 

Slimme hackers

Die als-vragen hebben niet zo veel zin. Maar ik moet toch ook denken aan het moment dat mijn website werd gehackt. En er weken nodig waren, met een paar dure vakmannen om die website weer up & running te krijgen. Bevrijd van de hackers die heel slim allemaal diep verborgen achterdeurtjes hadden opengezet waardoor ze steeds weer terug bleken te kunnen komen. En ik had het gedeeltelijk aan mijzelf te wijten.

 

Want, omdat ik geen idee had hoe het moest en er ook een beetje nerveus van werd, ‘vergat’ ik voor het gemak jarenlang dat mijn website wel met regelmaat geüpdatet moet worden. Tot het moment waarop het faliekant mis ging.

 

En ik dacht, als ik nou eerder….

 

 

Ergens in 2014 ontmoette ik Katrien tijdens een training. Een krullenbol met een heel ondeugende, vrolijke en super energieke blik in haar ogen. Een vrouw die weet wat ze wil. Een vrouw met ontzettend veel ervaring. Met een visie. Een missie. En een dochter waarmee dat allemaal begon. Ik wist dus dat ik haar MOEST interviewen. Want, hoe is haar ondernemersreis nou eigenlijk verlopen voordat ik haar leerde kennen?

 

“Mijn praktijk ontstond in eerste instantie vanuit een vlucht. Niet vanuit een verlangen.”

 

Oh? Die zag ik niet aankomen…

 

Katrien stond 12 jaar voor de klas. Dat zij met kinderen wilde werken, dat wist zij al van kleins af aan. Dat zij niet altijd hetzelfde wilde doen, dat wist zij al even lang. En dat laatste bleek in de klas best een lastige te zijn. Zij daagde zichzelf daarom zo veel mogelijk uit, om tegemoet te komen aan haar veranderingsdrang. Zij ontwikkelde in die 12 jaar allerlei materialen, en greep de kans als zij eens een ander vak kon geven. Toch was het op een dag genoeg geweest. Want wat zij ook deed, haar tempo lag een stuk hoger dan de veranderingen in het onderwijs konden bijbenen.

 

Twee bedrijven opgericht tijdens de zomervakantie

“In de zomer van 2011 kreeg ik een mailtje. Ik weet niet eens meer van wie. Daarin stond: ‘Ben jij ook zo’n docent die aan het eind van het school jaar de tas niet in de hoek gooit maar gelijk plannen gaat maken voor het nieuwe schooljaar? Doe dat nu eens niet.’ Die zomer concentreerde ik mij op mijzelf. Praten, praten, praten met manlief. Aan het eind van de zomer had ik ontslag genomen en twee bedrijven opgericht: Bloei op Remedial Teaching en De Omdenktuin, natuureducatie voor kinderen.”

 

Hoewel zij achteraf gezien niemand zou adviseren twee bedrijven tegelijkertijd te starten, markeerde dit wel de weg naar haar vrijheid. Zij nam, nog voordat zij een klant of opdracht had, ontslag. Zij bouwde een website voor Bloei op, plaatste een schild aan de deur onder het mom ‘Ik zie het wel’. En verder hoefde zij niets te doen. Haar huis ligt namelijk in de aanlooproute naar een basisschool, dus ouders hadden in no time in de gaten dat zij er was. Met De Ontdektuin stapte zij op een BSO af, wat direct resulteerde in een opdracht voor twee dagen in de week. Katrien was in business.

 

Wat je op zaterdag leert, kun je op maandag uitproberen

Toen een jaar later de opdracht bij de BSO stopte, ontdekt Katrien dat ouders weliswaar lyrisch waren over De Ontdektuin, maar alleen als het gratis was. Daar was dus geen cent aan te verdienen. Katrien concentreerde zich daarom vanaf dat moment vol op Bloei op. “En, toen begon mijn zoektocht: wat wil ik eigenlijk echt? Ik deed een kindercoachopleiding, verdiepte mij in andere manieren van leren. Ik gaf duizenden euro’s uit aan cursussen waarvan ik nu soms denk ‘doe ik niks mee’, maar tegelijkertijd juist weer wel: zo heb ik ontdekt wat ik wilde en wat bij mij past, en wat niet. Want het allergrootste voordeel van een eigen praktijk is dat je iets dat je op zaterdag leert, op maandag kunt uitproberen.”

 

Ik kan mijn eigen kind niet eens helpen!

In 2012/2013 liep het aantal klanten in haar praktijk, dankzij de crisis, terug. En tegelijkertijd liep haar dochter vast in het onderwijs. “Ze zat helemaal op slot. En ik dacht alleen maar: ‘Heb ik potverdorie zelf een praktijk aan huis, ik begeleid kinderen en ik kan mijn eigen dochter zelf niet helpen!”

 

Op zoek naar de juiste begeleiding voor haar dochter ontdekte Katrien reflexintegratie. Zij ging dagelijks met haar dochter aan de slag met verschillende oefeningen die de niet-geïntegreerde reflexen die haar blokkeerden, alsnog moesten integreren. “Op een dag maakte ze een opmerking die ons versteld deed staan. Vanaf dat moment zagen wij dat zij zich weer volop begon te ontwikkelen. En toen moest en zou ik zelf ook de methodiek leren. In eerste instantie voor onze dochter, maar al snel ook voor de kinderen bij mij in de praktijk.”

 

Het vlammetje ging dus vol aan. Dit is ook de periode waarin, en de energie waarmee, ik Katrien leerde kennen.

 

Overtuigen door te laten ervaren

Katrien realiseerde zich dat het een uitdaging zou worden ouders te overtuigen van de kracht van deze volledig nieuwe, en in Nederland nog onbekende methodiek. Dus besloot zij haar remedial-teachingsessies van ¾ uur te verlengen naar een uur. Dat extra kwartier gaf zij gratis, op voorwaarde dat ouders erbij zouden zijn en dat zij in dat kwartier met reflexintegratie-oefeningen aan de slag gingen. Vanaf dat moment gebeurde er zoveel bij haar cliënten, dat zij dit al snel haar officiële werkwijze werd. En de resultaten liegen er niet om.

 

Alle puzzelstukjes vallen in elkaar

Hoe zou Katrien haar werk nu omschrijven? “Ik werk met kinderen die vastlopen in het onderwijs. Ik ben ervan overtuigd dat iedereen in principe in aanleg tot alles in staat zou moeten zijn, maar dat je ergens een blokkade kunt oplopen waardoor het leren niet lukt. Ik ga daarom echt kijken waar het kind in de ontwikkeling is vastgelopen, die ontwikkeling weer op gang brengen en pas dan nieuwe strategieën oefenen. Ik werk systemisch, met reflexintegratie, en ik breng de geboorte in kaart. Alle puzzelstukjes vallen nu in elkaar.”

 

Katrien had ongeveer 5 jaar nodig voordat zij er volledig op vertrouwde dat haar praktijk goed liep en zou blijven lopen. “Voor de buitenwereld is duidelijk wat ik te bieden heb. Dan wordt die sprong voor ouders makkelijker. En ik weet inmiddels dat ik in de winter meer tijd voor mijzelf nodig heb. Op de een of andere manier loopt het aantal klanten dan vanzelf wat terug. In de lente plop ik weer op, en de klantenstroom komt dan ook weer extra op gang. In het begin moest ik daar nog aan wennen, nu weet ik dat het goedkomt en zit ik er heel relaxt in.”

 

Enneh, ook met haar dochter gaat het inmiddels hartstikke goed. Dus met recht een succes te noemen!

 

De miepgedachten van Katrien

Natuurlijk ben ik hartstikke nieuwsgierig wat de grootste miepgedachten waren die Katrien hebben tegengehouden in haar praktijk?

 

Ze lacht: “Ik kan niks, en ik weet niks. Maar ook: Ben ik wel goed genoeg. En: Eerst moet ik dit gedaan hebben, dat geleerd hebben, en zus en zo en dan kan ik pas…. Inmiddels weet ik dat ik vele malen meer weet dan de mensen die bij mij komen, ook al denk ik soms dat ik niet zo veel weet. Dat is ook de consequentie van al die cursussen. Er blijft ontzettend veel dat je NIET weet. Ook vond ik mezelf in het begin voor schut staan omdat ik vanuit huis werkte. Totdat ik het op een dag aan mijn klanten vroeg. Bleek dat ze het helemaal prima vonden. Toen kon ik dat loslaten. Het geld dat ik hierdoor overhoud kan ik weer besteden aan cursussen, of een dagje sauna.”

 

Katrien verrast mij met de opmerking dat miepgedachten ook heel reëel en functioneel kunnen zijn: “Als ik nu een klant krijg waarbij ik denk ‘dit is te ingewikkeld, ik kan dit niet’, dan weet ik dat het een reële gedachte is. En dan moet ik doorverwijzen.”

 

De succes-TIPS! van Katrien

  • Als je een vraag krijgt waar jij niets mee kan, durf dat dan ook aan te geven. Verwijs door. Zorg dus wel dat je een beetje een netwerk hebt.
  • Zorg dat je baas bent over je eigen agenda. De klant is koning, maar jij staat daar nog net boven!
  • Concurrentie bestaat niet, maar je voelt het soms wel.
  • Geloof in wat je doet, en doe je eigen ding. Dan vinden je klanten je wel.
  • Investeer in contacten met de buitenwereld: scholen, orthopedagogen en andere instanties.
  • Laat jezelf zien, maar dring jezelf niet op.
  • Zorg goed voor jezelf, door te investeren in jezelf, laat jezelf coachen.
  • Als je wacht tot alles perfect is in je hoofd, dan doe je het nooit. Dus heb je een idee, spring en doe.
  • Gun jezelf een mooi salaris. Ga jezelf dus niet vergelijken met andere coaches en je aanpassen aan ‘de standaard’.
  • Werk vanuit je gevoel. Je kunt vanuit je hoofd wel bepalen wat je wilt en hoe, maar dat werkt niet.
  • Zorg dat je goed werk levert, want de meeste klanten krijg je uit mond-tot-mond reclame.

 

Tot slot voegt Katrien toe: “Mijn klanten komen allemaal viavia. Ze weten waarvoor ze bij mij moeten zijn. Dat maakt wel dat ik al tijden niets aan mijn website heb gedaan. Of dat handig is? Daar kom ik wel achter.”

 

Geweldig vind ik dat, want ik geloof echt dat het zo werkt. Als je de boel eenmaal goed op de rit hebt. Weet waar je voor staat. En wat je voor wie kunt betekenen. En je hebt daarin eenmaal je sporen verdiend. Dan is je klant je grootste uithangbord. Die website doet er dan niet zo veel meer toe.

 

Ik hoop dat het verhaal van Katrien je heeft geïnspireerd. En, heb je vragen? Reageer dan gerust. Dat kan onder dit bericht of via: info@jouwsuccespraktijk.nl of 06 43 40 86 81.

 

Ik hoor graag van je!

 

Marlies van der Hout, Jouw succes-PRAKTIJK!

 

 

 

Wat me trouwens nog te binnen schiet: Misschien zijn we vergeten te praten over hoe verschrikkelijk fijn en hartverwarmend en vrolijk en fantastisch het is om met kinderen en hun ouders te werken. Dat is echt waar en heel belangrijk.

 

Dit stuurde Janina Dubbeld, van Kindercoach de Vuurtoren, mij de dag na ons gesprek over haar ondernemersreis. Behoeft geen toelichting, toch? Het enthousiasme spat ervan af, en ik ben het helemaal met haar eens.

 

‘Iets met kinderen’

Net als vele andere kindercoaches wilde Janina altijd al ‘iets met kinderen doen’. Ze bezocht de een na de andere open dag. Overwoog een studie pedagogiek, orthopedagogiek en begon ooit aan de opleiding sociaal-pedagogische hulpverlening. Met het idee daarna pedagogiek te gaan studeren en dan kinderen met dyslexie te gaan begeleiden. Eenmaal begonnen kwam zij er al snel achter dat de wereld waarin zij terecht kwam haar niet paste. Zij stopte met haar studie, ging de makelaardij in en de kinderen verdwenen naar de achtergrond.

 

Een eigen praktijk, zonder concessies

Totdat: “Ergens in 2008/2009 kwam ik met een Google-sessie terecht bij de Kunst van kindercoaching. Dat klikte gelijk. Hier vond ik het midden tussen theorie en praktijk. Met ruimte voor het onzichtbare, het spirituele, het holistische. Zodra ik op dat pad kwam, was het mij gelijk duidelijk dat daar een eigen praktijk bij hoorde. Ik wilde dit zonder concessies doen. En nog steeds.”

 

En zo startte zij in oktober 2009 haar eigen praktijk waar zij samenwerkt met ouders zodat zij hun (innerlijk) kind kunnen leren zien, begrijpen en begeleiden. “In het begin werkte ik vooral met de kinderen. Nu zie ik in ¾ van de gevallen de ouders. De kinderen waar ik wel mee werk, dat zijn de kinderen die echt zelf een hulpvraag hebben. Vanaf de brugklas dus zo ongeveer.”

 

Doodeng

Dat werken met ouders, daar moest Janina nog wel in groeien. “Ik vond ouders heel eng in het begin. Dan dacht ik: ‘Oh, die gaan dan allemaal vragen waarom ik bepaalde dingen doe en wat het betekent’. Ik was me bovendien heeeeel erg bewust van het feit dat ouders zich kwetsbaar opstelden en hun allerliefste bezit in mijn handen legden. Dat vond ik wel een grote verantwoordelijkheid.”

 

Ik ben blij dat Janina dit zo eerlijk deelt, want ik weet dat zij daarin absoluut niet alleen staat. Alleen, daar wordt meestal niet zo open over gesproken. Door het gewoon aan te gaan, groeide haar vertrouwen: “Je moet niet vergeten dat we voor de ouders de expert zijn. En eer je als ouder zo’n stap zet, ben je bereid dingen te vertellen en sta je open voor samenwerking. Daar hoef je dus niet bang voor te zijn. Je moet er wel even doorheen. Ervaren en ervan leren.”

 

De golfbeweging in het ondernemen

In het begin had Janina nog een baan voor twee dagen naast haar praktijk. En zij merkte dat precies de tijd die zij voor haar praktijk had, zich ook steeds vulde met klanten. “Wel met een golfbeweging. Bijvoorbeeld met Kerst, dan is er altijd een dipje. Ook in omzet dus. Daar moet je wel tegen kunnen. En ik heb in de tussentijd ook twee kinderen gekregen, waardoor ik er twee keer even uit was en weer opnieuw moest opbouwen.”

 

Ik hoor niet vaak dat het vanaf het begin lekker loopt. Hoe ging dat dan? “Het ging lopen toen ik de verbinding zocht. Niet om klanten te scoren. Maar om vanuit de gezamenlijke missie om een kind te helpen met ouders, collega’s en leerkrachten in gesprek te gaan.”

 

Kindercoach, happy mom, voorbeeldige kids. Toch?

Zoals vaak, bleken de hobbels die Janina dacht te ervaren toen ze aan haar praktijk begon, helemaal niet zo heftig te zijn. Zo kreeg zij pas drie jaar na de start van haar praktijk haar eerste kind. Niemand vroeg haar in die beginperiode ooit of zij zelf kinderen had, maar in haar hoofd maakte ze er wel een ding van: “Een kindercoach zonder kinderen. Wie gaat dat nou serieus nemen?”

 

En als professional moet je natuurlijk zelf wel de ideale moeder zijn. Die alles onder controle heeft. Happy mom, voorbeeldige kids. Toch? We lachen samen om de bakfiets-ervaring die we delen: met gillende kids door de stad fietsen, met die bakfiets bestickerd met het logo van je kindercoachpraktijk. Dat dus.

Janina: “Zit ik in een restaurant met een kind dat weigert te blijven zitten en het bord leeg te eten. En aan het tafeltje naast me een klant. Okeeeeeeee….”

 

Niet alleen een promopraatje met glimlach en lippenstift

Die zichtbaarheid, hoe zit het daarmee? “Je moet wel bereid zijn jezelf te laten zien. Niet alleen het promopraatje met glimlach en lippenstift. Maar jezelf, ook achter de schermen. En verwacht er niks van. Want soms krijg je heel veel reacties, soms helemaal niets. Dat vind ik trouwens soms nog wel eens lastig. Sta je daar met je kwetsbaarheid.”

 

Practise what you preach

Een van de belangrijkste dingen als je een praktijk als coach start, is dat je blijft werken aan jezelf. Hoe kan je anders immers een rolmodel zijn voor de ander? “Vroeger kon ik nog wel eens iets onder het tapijtje schuiven. Maar sinds ik coach, en zeker sinds ik moeder ben, neem ik de verantwoordelijkheid voor mijn gedoe en mijn ontwikkeling. Dus ik volg workshops en trainingen als ik iets te leren heb, volg therapie als dat nodig is, leg vragen voor aan mijn intervisiegroep, en gelukkig heb ik een hele lieve vent naast me om mee te praten. Hij kan op een kritische maar wel milde manier dingen tegen het licht houden. Hij is mijn reality check.”

 

De succes-TIPS! van Janina

Ben je er klaar voor? De succes-TIPS! van Janina:

  • Houd je WHY goed voor ogen. Weet waar je het allemaal voor doet. Je why moet groot en waardevol genoeg zijn om de hobbels voor lief te nemen.
  • Kijk echt naar het einddoel. Visualiseer wat je wilt bereiken.
  • Geef jezelf af en toe een schop onder je kont. Niet alleen een hartstikke mooie site laten maken, want dan komt er niemand. Er is actie nodig.
  • Gedraag je als een vliegende kraai, zo noemde mijn vader het vroeger. Zorg ervoor dat je altijd aanspreekbaar bent en er netjes uitziet. Wees erop voorbereid dat je altijd iemand met interesse kunt treffen, en dat jij dus altijd spontaan je verhaal moet kunnen doen.
  • Durf hulp te vragen. We zijn nog steeds zo geconditioneerd dat we het allemaal alleen moeten doen. Nergens voor nodig
  • Enerzijds: soms moet je risico’s nemen en investeren. Maar, als jij kinderen hebt en een huis. Is het ook prettig als je ‘s nachts kunt slapen. Ik zie er oprecht geen schande in als je een baan naast je praktijk hebt om die veilige, financiële basis te hebben.
  • Op het moment dat je erachter komt, dat een eigen praktijk of coaching toch niks voor jou is, zet dan alsjeblieft die stap om te stoppen. Anders werk je niet zuiver. En daarmee dien je je klant niet.
  • Breng in kaart wat je belangrijk vindt. Maak keuzes op basis van JOUW motivatie en niet die van anderen.
  • Blijf jezelf ontwikkelen, neem daar ook je verantwoordelijkheid voor.
  • Niet geloven wat je denkt! Want in je hoofd maak je vaak problemen die er helemaal niet zijn.
  • En vergeet nooit: het is heel belangrijk dat wij coaches er zijn, we zijn heel hard nodig!

 

Ik hoop dat het verhaal van Janina je heeft geïnspireerd. En, heb je vragen? Reageer dan gerust. Dat kan onder dit bericht of via: info@jouwsuccespraktijk.nlof 06 43 40 86 81.

 

Ik hoor graag van je!

 

Marlies van der Hout, Jouw succes-PRAKTIJK!

 

 

 

Online kom ik haar steeds weer tegen. Een open, vrolijk, innemend gezicht. Donkere krullen. Vriendelijke, enthousiaste uitstraling. Ik ben nieuwsgierig wie zij is. Op Facebook zie ik haar regelmatig reageren op posts van collega-kindercoaches. Ze prikkelt om situaties van andere kanten te bekijken. Ze komt over als een zelfverzekerde, ervaren en professionele vrouw.

 

Op mijn vraag of ik haar mag interviewen komt een super-enthousiaste ‘stuiter de stuiter’-reactie. Natuurlijk mag dat! Kijk, daar houd ik van.

 

En zo komt het dat we tegenover elkaar zitten. De een nog enthousiaster dan de ander. Annemieke van Coachpraktijk Annemieke blijkt in het echt nog leuker te zijn dan online! Haar hele ondernemersreis is gestoeld op enthousiasme, dat is overduidelijk:

 

Dat wil ik ook kunnen!

Annemieke stopte met werken toen zij zwanger was van haar oudste. Toen zij 10 was, begon het toch weer te kriebelen. Ze wilde wel weer wat doen, maar wat dan?

 

“Op een dag raakte ik op het schoolplein in gesprek met een moeder die kindercoach was. Wat is dat dan weer, dacht ik? Dat wil ik ook kunnen! Dus ik leende haar studieboeken en las ze allemaal. Want ik wilde zeker weten dat het iets voor MIJ was, dat ik het zou kunnen, en vooral dat ik al die informatie zou kunnen opslaan. Ik vond het zo interessant dat ik mij bij een voorlichtingsavond van het opleidingsinstituut waar zij haar opleiding volgde gelijk inschreef. Ik hoefde niet meer verder te kijken.”

 

Maar, wat raakte haar dan zo?

“Ik was altijd al dol op kinderen. Ik vind het heerlijk om anders te kijken naar kinderen. Wat zit er achter gedrag, wat zit er achter emoties als boosheid en verdriet. Samen ontdekken wat daar speelt. Ik was gefascineerd door de werkwijzen: het creatieve van schilderen en kleien, met playmobil poppetjes werken, coachspelletjes. Vooral samen iets doen, in plaats van tegenover elkaar zitten voor een gesprek.”

 

In 10 minuten onderneemster

Annemieke doorliep haar opleiding soepeltjes. Dat ze al die boeken al vooraf had gelezen, gaf haar een behoorlijke voorsprong. En toen, in 2012, ging zij direct naar de Kamer van Koophandel. 10 Minuten later stond zij buiten, en begon zij ‘gewoon’. Zij knapte de zolderruimte op en was klaar voor de eerste klanten.

 

Zo pakte zij dat aan

“Ik heb vooral heel veel via Facebook gedaan. In het begin vond ik het heel lastig om aan anderen te vertellen wat ik deed, en waarom ik dat deed. Toch kreeg ik via Facebook mijn eerste klanten. En toen kwamen ze heel langzaamaan. Eerst een per week. En zo werd het langzaam meer en meer. Het duurde ongeveer een jaar of drie voordat het echt liep en ik het vertrouwen had dat het zou blijven lopen.”

 

Ze vertelt het nu wel zo makkelijk maar uit de rest van haar verhaal blijkt dat Annemieke allesbehalve een afwachtende houding aannam toen zij met haar praktijk begon. Ze stuurde mails naar scholen om te vertellen wat zij voor leerlingen kon betekenen, vertelde alles en iedereen over zichzelf. Met flyers had ze niet zoveel, maar haar visitekaartje liet zij overal achter.

 

“Oh, en een heel leuke tip voor anderen: Bij ons in Papendrecht heeft de lokale krant een rubriek ‘tip de redactie’ en daar heb ik een stukje over mijzelf aangeleverd. Dat kwam dus in de krant. Dat is wel gaaf hoor, voor het eerst met je gezicht in de krant.”

 

Loslaten, zodat het weer kan stromen

Hoewel de praktijk langzaam groeide, kreeg Annemieke ook te maken met periodes waarin er wekenlang niet zo veel te doen was. “Moet ik ze van de straat trekken?, dacht ik dan weleens. Maar als ik het dan losliet en mijn focus verlegde, dan begon het vanzelf weer te stromen. Nog steeds als het even wat rustiger is, dan komen die stemmetjes weer: ik moet, ik moet, ik moet. Maar ik weet nu dat dit DE tijd is om mijn praktijk op te ruimen, lekker koffie te drinken met mijn vriendinnen, en dan komt het vanzelf weer op gang. Hetzelfde geldt overigens voor de vakanties. Inmiddels hoef ik mijzelf niet zo heel veel meer te promoten. Tevreden klanten vertellen hun ervaring door, en dat brengt steeds weer nieuwe klanten naar mijn praktijk.”

 

Niet op papier maar vanuit je hart

Niets menselijks is ook Annemieke vreemd, dus die miepgedachten herkent zij wel: “Dan heb je wel een diploma en heb je je eerste coachees gehad, maar dan komt het hoor. Kan ik het wel, ben ik wel goed genoeg? Maar, coach ben je niet op papier, maar vanuit je hart. Kennis is wel belangrijk, maar veel belangrijker is dat je zo puur mogelijk bent. Als je jezelf kunt zijn, dan ben je op je best.”

 

En zo heeft Annemieke aan den lijve ondervonden dat je elke keer weer het vertrouwen in jezelf terugvindt, als je maar gaat doen. Aan de slag gaat met je klanten. Sinds een jaar is zij ook traumatherapeut voor kinderen, jongeren en volwassenen: “Dat is soms best heftig’, dan zit dat monstertje ineens weer op mijn schouder. Kan ik dat wel? Maar als ik dan eenmaal de mensen spreek, dan valt dat monstertje van mijn schouder af. Daar moet ik dan dus gewoon weer in groeien, veel oefenen en oefenen, zo vaak mogelijk doen. En mijn eigen vorm daarin vinden. Daar word ik heel blij van.”

 

Die miepgedachten dus…

Als ik Annemieke vraag wat haar drie sterkste miepgedachten zijn, dan aarzelt zij geen moment: Kan ik dat wel. Ben ik wel goed genoeg. Anderen zijn beter!

 

Niets menselijks is ook Annemieke vreemd dus: “In het begin dacht ik ‘oei’ drie kindercoaches in Papendrecht. Shit concurrentie, zelfs in de straat. Nu denk ik: Iedereen heeft zijn eigen manier en zijn eigen specialiteiten. Kijk niet naar de ander. Probeer het op een positieve manier te doen. En het succes van de ander gewoon leuk te vinden voor die ander. Als ik nu nog wel eens word overvallen door zo’n miepgedachte, dan focus ik mij op het gevoel dat ik zou hebben als ik die gedachte niet meer had. En dan voel ik mij direct weer vol zelfvertrouwen!”

 

En daar slaat Annemieke de spijker op de kop, want er is niet zoiets als concurrentie. Als je namelijk heel goed weet voor wie je wilt werken en waarom jij bij uitstek de persoon bent om hem/haar te begeleiden, dan krijg je de klanten die bij je passen.

 

“Ik deed dat ook: bij andere coaches op de website kijken. En dan: ohhhh, die heeft een veel mooiere website! Of ik vond die ander dan veel leuker en spontaner overkomen. Intussen weet ik dat alles dat je op Facebook leest echt niet altijd klopt. Dus dat kijken naar een ander is helemaal niet handig. Het is leuk voor inspiratie. Maar verder moet je toch echt je eigen ding doen. Elke keer terug naar jezelf. Iedereen heeft zijn eigen methodieken, zijn eigen dingetjes. En wat jou uniek maakt, is dat jij JIJ bent.”

 

Samen sta je sterk

Wat een vertrouwen spreekt hieruit. Elke keer weer terug naar jezelf, en tegelijkertijd wel dat contact met de ander opzoeken. Want dat is wat Annemieke aan de lopende band doet. Om te sparren of brainstormen met collega’s, om zich een spiegel voor te laten houden, om samen te werken en om samen workshops te ontwikkelen en geven: “Samen sta je sterk. Samen zorg je ervoor dat gezinnen weer blij en gelukkig zijn. Dat er weer harmonie is binnen de gezinnen.”

 

Weerbaarheid, faalangst, trauma

Maareh, Annemieke, wat doe je dan eigenlijk?

Op die vraag is het even stil. Het valt niet mee om het ‘even’ in een paar zinnen samen te vatten. En dan komt het: “Ik begeleid kinderen, jongeren en hun ouders naar een gelukkiger leven. Voor meer harmonie in het gezin. Vooral harmonie in zichzelf. Dat ze vanuit zichzelf kunnen spreken en leven. Ik wil dat kinderen weten dat zij een eigen mening hebben en dat zij er mogen zijn. Ik sta ernaast op hun pad. Samen zoeken we naar ‘oplossingen’. Wat is je doel? En, hoe komen we daar?”

 

De businesscoach in mij wil dat dan natuurlijk graag veel concreter maken. Dus hoe ziet dat er dan uit? “Ik werk veel met kinderen en jongeren met vragen op het gebied van weerbaarheid, faalangst en trauma. Veel van mijn coachees zijn hooggevoelig, net als ik. Ik leer ze dat zij zichzelf mogen zijn. Ik maak zoveel mogelijk visueel en ‘praat’ terwijl we met iets anders bezig zijn. Dan ligt de focus niet op het gesprek, en dan voelt het kind zich vrij om te spreken. En natuurlijk werk ik ook veel met de ouders, dat kan niet anders. Maar, de vraag van het kind is voor mij altijd leidend.”

 

Waar je zelf mee strugglet dat komt tot je

Annemieke ervaart dat haar coachees haar vaak een spiegel voorhouden. Als hooggevoelige vrouw trekt zij dus veel hooggevoelige klanten aan. Ook al hebben die kinderen hun eigen gevoeligheid vaak zelf niet eens in de gaten: “Dat vind ik echt leuk om te merken. Waar je zelf mee strugglet, dat komt tot je. Het maakt ook dat ik mijzelf echt als instrument in kan zetten.”

 

De succes-TIPS! van Annemieke

Ik hoefde Annemieke eigenlijk niet eens te vragen naar haar succes-TIPS! De een na de andere vloog mij om de oren. En elke tip kon ik niet anders dan onderschrijven:

 

  • Deel je eigen ervaringen. Het is niet altijd maar ‘mijn succespraktijk’. Natuurlijk is het belangrijk dat je positief bent en jezelf te laten zien, maar deel naast de fijne ook af en toe de minder fijne momenten. Dat ben jij ook!
  • Plan bewust tijd voor jezelf in. Als je tot rust komt, blijf je veel positiever.
  • Investeer in jezelf: Laat jezelf coachen of zoek een collega op!
  • Bouw een netwerkje van collega’s op, of sluit je aan bij een beroepsvereniging, en zoek ze op om te sparren. Om af en toe je worsteling aan te vertellen. Want als zij zeggen: ‘Meid, dat heb ik ook!’, dan krijg je weer vertrouwen en leer je daar heel veel van.
  • Maar ook: wees kritisch in wie je online volgt. Af en toe je ‘vrienden’ op Facebook even flink opschonen, geef heel veel rust.
  • Als je iets heel gaafs ziet bij een collega-coach en je vraagt je af hoe hij/zij dat heeft aangepakt: neem contact op en vraag het gewoon! De een deelt niet graag, de ander juist wel. Dat levert heel leuke contacten en ideeën op!
  • Doe vooral je eigen ding. Niet alleen denken, maar vooral voelen wat bij je past. En daarop je keuzes maken. Als je de passie voelt in je hart, dan kom je er wel.
  • Neem geen klanten aan als ze niet bij je passen.
  • Houd je niet vast aan ‘klinisch geneuzel’ en labeltjes, kijk wat echt bij het kind past.
  • Zoek een coach op die workshops of trainingen geeft over het opbouwen van je praktijk. En vraag alles wat je wilt weten. Zodat je nog meer het vertrouwen krijgt dat je het kan.
  • Lees blogs, kijk vlogs van collega’s. Laat je inspireren!

 

En tenslotte: “Sluit je aan bij een beroepsvereniging, dat scheelt een hoop gedoe, uitzoekwerk en dus stress. Regel daar gelijk al je verzekeringen. Dat geeft een veilig gevoel.”

 

Mijn hart maakt een huppeltje van alles dat Annemieke deelt en van haar enthousiasme vooral. Enneh…. We blijken nog een gekkigheidje gemeen te hebben. Waar ik ‘stiekem’ heel graag naar Goede Tijden, Slechte Tijden kijk, smult zij van Utopia. We hebben daar dezelfde reden voor: “Smullen is dat. Lekker analyseren: Hoe gaan ze met elkaar om. Wat zit daar achter. Het is net het echte leven.”

 

En daarmee ronden we het gesprek af. Ik hoop dat het verhaal van Annemieke je heeft geïnspireerd. En, heb je vragen? Reageer dan gerust. Dat kan onder dit bericht of via: info@jouwsuccespraktijk.nlof 06 43 40 86 81.

 

Ik hoor graag van je!

 

Marlies van der Hout, Jouw succes-PRAKTIJK!

 

 

Zaterdagochtend. Koud. Fel, laagstaand zonnetje. Ik ren mijn ‘standaard’ rondje. Dat rondje loop ik al jaren. En altijd in dezelfde richting. Dat is zo ingebakken. Ik denk er niet over na. Als ik ren, dan weet ik precies hoe lang ik erover doe om bij die ene afslag te komen, bij de volgende brug, richting het einde van mijn loopje. Dat is fijn, want dan kan ik mijn energie goed verdelen. Ik voel hoe moe ik mag zijn precies bij dat ene bruggetje om zeker te weten dat ik mijn loopje volhoud. Of om te beslissen of ik deze keer een extra rondje loop. Best fijn zo’n graadmeter.

 

Deze zaterdagochtend vertrek ik vanuit huis met een vol hoofd. Ik heb een plan, en ik weet niet of ik het van de ene of vanaf de andere kant ga benaderen. Integreer ik dit onderwerp in mijn aanbod of niet? Wat is wijsheid? Het oude is het meest veilige, het bekende. Het andere is minder standaard, dus een nieuw pad. Een mooi pad, dat weet ik zeker. Maar poeh, durf ik dat?

 

Zonder erbij na te denken sla ik rechtsaf

En dan zie ik de splitsing voor mijn neus. Daar waar ik standaard linksaf ga. Altijd. Ik weet dat het pad naar rechts op dezelfde plek uitkomt, toch heb ik dat pad nog nooit genomen. Dat past niet in mijn routine, blijkbaar.

 

Zonder erbij na te denken sla ik rechtsaf. En ik geniet. Want, hoewel het park nog steeds hetzelfde park is, zie ik de bomen, de behuizing in de verte en het water ineens van de andere kant. De lichtinval is anders. Het lijkt bijna een nieuwe wereld. En jeetje, wat word ik daar blij van!

 

Change of scenery

Op het punt waar de twee paden elkaar weer kruisen, besluit ik het rondje nog een keer te lopen. En ik neem alles in mij op. Ik zie dingen die ik nog niet eerder heb gezien. Ik voel de energie. Het borrelt in me. Met een enorme grijns rond ik mijn loopje af. Ik heb zojuist besloten, ik kies voor dat nieuwe aanbod voor de niet-standaard route. Ik weet dat het mij uiteindelijk op dezelfde plek brengt. Ik kies dat nieuwe pad, met een change of scenery, vol vertrouwen.

 

 

 

 

Even een ode aan alle coaches. We vergeten het namelijk weleens. Je bent een superheld. Echt waar. Vergeet dat niet!

Een echte superheld helpt anderen. Een echte superheld ziet mogelijke gevaren, en weet wat er nodig is om die ander in veiligheid te brengen. Elke keer weer.

 

Of je nu al wel of nog niet (zo veel) klanten hebt, je hebt gekozen voor een ‘baan’ als superheld. En dat alleen al verdient een compliment. Want, dankzij jou kunnen kids en hun ouders ondanks hun gedoetjes weer stappen gaan zetten. Hoe gaaf is dat!?!

 

Die ‘klik’ waar we het ook wel over hebben

Om die klanten in je praktijk te krijgen, moeten ze jou wel weten te vinden! Ze moeten weten dat jij er bent. En ze moeten weten dat jij een superheld bent.

 

Die klanten willen zeker weten dat ze zich bij jou op hun gemak voelen. Dat is niet zo vanzelfsprekend. Dat is die ‘klik’ waar we het dan over hebben. Als die er is, dan is dat al het halve werk.

 

Voor jou zoveel anderen

Dus stel je voor dat jouw toekomstige klant op jouw website komt. En daar een heleboel informatie vindt. Maar niet zo veel over jouzelf. Hoe kan die klant dan weten dat jij een superheld bent? Grote kans dat hij of zij dan op zoek gaat naar een andere coach die wel haar superheldenstatus toont. Toch?

 

Wat zijn jouw superheldenkwaliteiten

Dus wees een beetje trots op jezelf. Laat jezelf zien. Deel al die geweldige superheldenkwaliteiten die jij hebt. Vertel jouw klant waarom ze voor jou moeten kiezen. Wat jou bijzonder maakt. Wat maakt dat jij de uitgelezen persoon bent om met hem/haar of met zijn/haar kind te werken.

 

5 dingen die niet mogen ontbreken op jouw ‘over mij’ pagina

Hoe je dat doet? Dat deel ik in de video ‘5 dingen die niet mogen ontbreken op jouw ‘over mij’-pagina. En laat ze dan maar komen die klanten!