1 x proberen is geen x proberen. Dat stomme zinnetje zit al de hele dag in mijn hoofd. Ik zou het wel van de daken willen schreeuwen. Ik wou dat IEDEREEN het hoorde. En vooral… dat iedereen er dan ook iets mee ging doen. In de actie kwam. Falen en opgeven zou laten plaatsmaken voor leren, herhalen en nog een keer proberen. Dat dus.

 

De aanleiding? Ik maakte mij er zelf bijna schuldig aan. Ik had een ontzettend gave samenwerking. Een samenwerking die prachtige dingen beloofde. We kwamen tot een overeenkomst. Ik leverde. En toen… was het stil. Ik stuurde een mailtje. Om te kijken of we een afspraak konden maken. Even van gedachten wisselen. Hoe is het bevallen? En vooral, zetten we dit dan voort? En ik deed een concreet voorstel voor hoe onze verdere samenwerking er uit kon komen te zien. Dat was mijn eerste x proberen.

 

Heb ik de plank misgeslagen?

En toen, toen bleef het stil…

 

En toen, toen gebeurde er van alles in mijn hoofd. Weet je, ik ga ff met de billen bloot… er kwamen van die nare, ontkrachtende, nergens op gebaseerde miepgedachten naar boven. Ze klonken ongeveer zo:

 

Oh je, heb ik de plank misgeslagen?

Was het niet wat ze ervan had verwacht?

Heb ik wel kwaliteit geleverd?

Heb ik het wel goed gedaan?

Ze durft vast niet te zeggen dat ze het niks vond, daarom hoor ik niks meer.

Zie je wel Marlies, je bent echt niet zo ‘on top of things’ als je wilt geloven.

Pak maar in, dit heb je verkloot.

 

Niemand zit op mij te wachten!

Uhhh, need I go on? Om maar even aan te geven, he… Ook ik heb dit soort gedoe. Ook in mijn hoofd kan het gemiezemuis overuren draaien. Ook ik denk weleens dat ik net zo goed een baan kan zoeken omdat NIEMAND OP MIJ ZIT TE WACHTEN! (Denk hier nu even een gejammer en geweeklaag bij van het niveau 3-jarige.)

 

Een trap onder mijn bevallige achterste

Gelukkig weet ik beter. Dus als ik mezelf weer bij de kladden weet te grijpen, mezelf een enorme trap onder mijn bevallige achterste heb verkocht (spreekwoordelijk dan, fysiek red ik dat niet), en niet wanneer de maan weer gunstig staat, mijn lente is begonnen, de kaarten gunstig liggen, etc etc etc… dan stuur ik dus nog een berichtje; ‘He, we hebben elkaar al een tijdje niet gesproken. Zullen we even bellen? Kunnen we even kijken of we onze samenwerking voortzetten. Zo ja: helemaal tof, ik heb allemaal ideeën. Zo nee: laten we het dan even rondmaken. O.K.?’

 

Er blijkt een volkomen logische verklaring

En dan, dan blijkt dus de ander ook gewoon mens te zijn. En die heeft gewoon even andere problemen aan haar hoofd gehad. En toen dat eindelijk was opgelost, toen zat van mailtje van mij ergens heel ver onderaan in de mailbox. En is vervolgens over het hoofd gezien. In gedachten geparkeerd als ‘moet ik nog even bellen’, in de praktijk ondergesneeuwd en onbeantwoord gebleven. Volkomen logische verklaring.

 

Stel je nou eens voor

Stel je nou eens voor dat ik was blijven hangen in dat gemiep en gemiezemuis…. en dat tweede mailtje niet had gestuurd… dan was het niet van dat telefoongesprek gekomen. Dan was het niet gekomen van dat gesprek van vrouw tot vrouw waarin we elkaar bijpraatten over de laatste ontwikkelingen in onze bedrijven. Dan was het niet gekomen van het ‘mag ik mijn droom met je delen?’ Dan was het niet gekomen van ‘mag ik dan ook MIJN droom met jou delen?’ En dan hadden we never nooit ontdekt dat onze dromen ZO gaaf zijn en bovendien ook nog eens elkaar ontzettend versterken. Dan was het niet gekomen van een mega-mooie, inspirerende, motiverende energie en intentie om elkaar op niet al te lange termijn weer te spreken. Over onze dromen. En over de voortgang. En over waar die dromen bij elkaar mogen komen. Dat dus.

 

1 x is geen x dus

Dus, laten we het er met elkaar over eens zijn dat echt waar 1 x proberen geen x proberen is. Dat het ALTIJD de moeite waard is iets dat niet direct op een succes lijkt gewoon nog een keer te proberen. En zonodig nog een keer. En weet je wat, probeer het daarna NOG een keer. Herhalen, herhalen, herhalen, herhalen. Doen, doen, doen, doen. Ik kan het niet vaak genoeg zeggen. Leer van je ervaringen, schaaf je strategie of aanpak bij en go! Echt, je doet jezelf er – en je praktijk – zo’n ontzettend groot plezier mee!

 

 

Over nog een keer proberen gesproken… mijn workshop De kindercoachpraktijk van je dromen is nog niet vol. Ik heb nog 2 plekken voor dinsdag de 19e. Dusseh, ik gooi hem er gewoon nog een keer in! Dacht je nu, leuk maar ik kan de 19e niet… dan geef ik dezelfde workshop 13 december NOG een keer. Wilde je 2019 tot JOUW jaar maken? En wil je dat in 2020 nog een keer proberen (of nog beter: gaan doen!)? Zorg dan dat je erbij bent. Je krijgt er geen spijt van, gegarandeerd. Weet je welkom!   (Oh, enneh, ben je geen kindercoach maar heb je wel de ambitie een coachpraktijk succesvol te maken in 2020? Ook dan kun je je aanmelden!)

De praktijk van je dromen

 

 

 

Ik blader door mijn agenda. Klik nog een pagina verder. En nog een. En ‘ineens’ zit ik in 2020. Hoe kan dit? Terug. Nog een keer. En, hetzelfde. Zonder dat ik het door had is er WEER bijna een jaar voorbij. Het vliegt mij even naar de keel.

 

Tegelijkertijd lach ik om mijzelf. Hoe kan dit mij nou verrassen? Vorige week heb ik de maat nog opgemaakt. De afgelopen maanden geëvalueerd en mijn plannen uitgezet voor de eerste helft van 2020. Bovendien hebben wij een aantal weken terug al de jaarlijkse ‘bij wie vieren we kerstmis op welke dag’-overleggen gevoerd. Het is dus niet zo dat ik onder een steen lig ofzo.

 

En toch overvalt het mij.

 

Grote kans dat ook jij al over Sinterklaas en de Kerstvakantie bent gestruikeld in je agenda. Werd je er blij van? Of schrok je? Weer een jaar voorbij, en wat heeft dat jaar jou en je praktijk gebracht?

 

Werd 2019 niet helemaal wat je ervan had verwacht?

Ik durf erom te wedden dat je – mocht je dat nog niet hebben gedaan – bij het lezen van deze woorden besluit dat 2020 echt JOUW jaar gaat worden. Het jaar waarin je OF je groei van 2019 wilt voorzetten of misschien zelfs vergroten. OF het jaar waarin je NU EINDELIJK echt een flinke boost wilt geven aan je praktijk. Omdat het in 2019 toch niet helemaal is geworden wat je had gehoopt en verwacht.

 

Herken jij jezelf in dat laatste? Dan zit in die laatste woorden precies de crux. Hopen en verwachten. Hopen en verwachten. Hopen en verwachten.

 

Op hopen en verwachten kun je geen succesvolle praktijk bouwen

Op hopen en verwachten kun je geen succesvolle praktijk neerzetten. Punt. En ga je ook 2020 in met hopen en verwachten, dan ga je eind volgend jaar weer moeten vaststellen dat ook 2020 niet je jaar is geworden.

 

Misschien krijg je nu vlekken in je nek. Het spijt mij, maar het is waar.

 

De kracht van dromen

NATUURLIJK, begint het bij dromen, bij hopen dat je die dromen waar kunt maken. En als die droom superscherp is. En je aan alles voelt dat het klopt dat het niet anders kan dan dat je met die droom de wereld een stukje mooier gaat maken. Natuurlijk verwacht je dan dat het je gaat lukken die droom in de praktijk te brengen. Want het plaatje klopt.

 

En dat is ook een van de succesfactoren van je bedrijf, altijd: Dromen, heel groots en mooi dromen. In elke vezel van je lijf die droom voelen, echt voelen. Als je je droom niet kunt voelen, dan begin je niets.

 

Die droom wordt niet vanzelf waar

Maar ja, die droom wordt echt niet ‘vanzelf’ waar. Als jij met je droom op schoot achter de voordeur gaat zitten wachten totdat er een klant komt die benieuwd is naar jouw droom…. Dan kun je nog zo’n leuk uithangbordje met de naam van je praktijk bij je voordeur hebben, dan kun je nog zo’n mooie website hebben, dan kun je nog zulke kekke flyers en posters hebben… als je er niets mee doet, dan gebeurt er… precies dat… NIETS.

 

Als je mij vraagt, en laten we even doen alsof je het mij hebt gevraagd, dan zijn er vier heel essentiële dingen die JIJ te doen hebt om 2020 echt JOUW jaar te maken.

 

2020, het jaar waarin….

Het jaar waarin jij EN jouw praktijk een mooie groei mogen doormaken. Het jaar waarin jij klanten krijgt waar jouw hart van gaat zingen. Het jaar waarin jij werkt op de manier waar JIJ blij van wordt. Het jaar waarin jij jezelf leert onderscheiden van AL die andere kindercoaches in een straal van 5 km om jouw vestigingsplek. Het jaar waarin jij de wereld een beetje mooier mag maken omdat je die kids helpt de allerleukste versie van zichzelf te worden. Het jaar waarin jij misschien zelfs zo’n groei doormaakt dat je afscheid kunt nemen van die baan die je er nog naast hebt. Hoe cool zou dat zijn?

 

De 4 stappen die jouw praktijk naar een hoger plan tillen

OK, daar komen ze dan, die vier stappen:

 

  1. Evalueren
  2. Mijmeren
  3. Visualiseren
  4. Plannen

 

Zo simpel is het.

 

Een doel is wel zo handig

We hebben allemaal doelen nodig in het leven. Zonder doel kom je nergens. Wil dat zeggen dat je dan met oogkleppen op en de zweep over je rug rechtstreeks en op razend tempo op dat doel af moet gaan? Ongeacht wat er op je pad komt? Nee! Maar dat doel helpt je wel bepalen welke kant je op wilt. En laten we wel wezen, als je op vakantie gaat is het best fijn om vooraf te weten of je gaat eindigen in het hoge kille Noorden of in het warme Zuiden. Toch?

 

Over mijmeren en visualiseren

Er is weinig zo effectief en fijn om al mijmerend en visualiserend dat doel te bepalen: hoe zou jouw mooiste jaar er uitzien? Wat is er allemaal mogelijk? Waar word je blij van? In elke cel van je lijf?

 

Dat dromen, mijmeren en visualiseren is alleen wel handig om te doen nadat je hebt teruggekeken naar de periode die voor je ligt. Als je hebt geëvalueerd dus. Wat heb je gedaan, wat heeft dat opgeleverd. En werd je er blij van? Voelde je het vlammetje in je branden? Kortom: wat wil je behouden en wat mag je loslaten?

 

Tijd voor plannen en acties

En als je dan hebt geëvalueerd, gemijmerd en gevisualiseerd (ohhhh, dat mijmeren en visualiseren, daar word ikzelf altijd ZO blij van!), dan is het tijd om er acties aan te verbinden. Welke stappen en acties brengen jou bij dat prachtige plaatje dat je voor jezelf hebt geschetst? Heel concreet: wat ga je NU doen om die droom waar te maken?

 

Dan staat niets jou en je praktijk meer in de weg

Niets staat dan nog een weergaloos 2020 in de weg. Niets.

 

(Dat is niet helemaal waar, je moet die acties die je hebt bepaald natuurlijk wel gaan doen. Ook als het leven tussendoor komt. Ook als er teleurstellingen zijn. Ook als het even tegenzit. Ook als je … Maar dat is voor een andere keer.)

 

Plan dus een dag voor jezelf, liefst nog ruim voordat 2019 echt omkiepert naar 2020, waarin je de maat opmaakt en nieuwe plannen smeedt. Ik kan je vertellen, je doet jezelf EN je praktijk er een heel groot plezier mee.

 

Heel veel succes!

 

 

 

Mocht je nu denken ‘Yes, zo’n dag zie ik wel zitten! Laten we dat dan samen doen. Op dinsdag 19 november kun je bij mij in Voorschoten aanschuiven. Gaan we samen precies dat doen: evalueren, mijmeren, visualiseren en plannen. Weet je welkom!

 

De praktijk van je dromen

De laatste deelnemer vertrekt. Ik breng alle kopjes naar de keuken, laad de vaatwasser in. Besluit dat laatste koekje niet terug in het pak te stoppen maar op te eten. Leun tegen het aanrechtblad en zucht. Een zucht van tevredenheid. Een zucht van vermoeidheid. Een zucht van, ja van wat eigenlijk.

 

Wat is dat toch?

Blij en ook een beetje weemoedig sluit ik af en verlaat het pand. Van de deelnemers aan mijn workshop vandaag, hoeveel zouden ingaan op mijn aanbod voor een traject? Ik weet het oprecht niet. De positieveling in mij denkt 4, de onzekere in mij vreest 0. Ik verbaas mij er ook weer over dat een paar deelnemers niet op kwam dagen. Wat is dat toch? Is de workshop zo goedkoop dat je hem bij ‘toch niet zo’n zin’ maar laat schieten? Of is het commitment dat oh zo nodig is om je praktijk neer te zetten bij velen toch verder te zoeken dan hun bedrijf lief is?

 

Ik schud het van mij af en ga naar huis. Klaar voor het weekend. En bovendien: volgende maand nieuwe ronde, nieuwe kansen. Dan staat mijn eerstvolgende workshop alweer gepland.

 

Best een uitdaging om de moed erin te houden

Het zal je niet zijn ontgaan, als je je eigen praktijk start is het best een uitdaging om altijd de moed erin te houden. Erop te vertrouwen dat er klanten zullen komen. Erop te vertrouwen dat er klanten zullen blijven komen. Erop te vertrouwen dat er een gestage stroom klanten op gang komt die je in staat stelt te leven van je praktijk. En geloof mij: been there, done that.

 

Als een dolle kip zonder kop

Soms ontbreekt dat vertrouwen even. Soms ontbreekt dat vertrouwen wat langer. En wat gebeurt er dan? We stokken. Komen tot stilstand. Of we gaan als een dolle kip zonder kop van alles de lucht in slingeren. Nog een workshop hier, een training daar, een lezing zus. Of misschien moet ik mijn doelgroep aanpassen. Zie je wel, die doelgroep is veel te specifiek. En hoppa, het roer gaat om.

 

De oplossing is simpel

Terwijl de oplossing, hoe moeilijk ook, eigenlijk heel simpel is: stick tot he plan! En probeer het nog een keer. En nog een keer. En nog een keer.

 

Ontwikkel 1 retegoede workshop of lezing en organiseer die nou eens minimaal een half jaar lang elke maand. Ongeacht of er de eerste keer aanmeldingen zijn of niet, een maand later nog een keer. Ongeacht of er uit die workshop begeleidingstrajecten volgen of niet, een maand later nog een keer. Plan die workshops vooruit in je agenda. Gooi al je energie in het lanceren van die workshop. Online en offline. Vertel iedereen waar je mee bezig bent.

 

Soms heeft het even tijd nodig

Geen aanmeldingen? Dat zou zomaar een eerste keer kunnen gebeuren. Mensen moeten je namelijk nog leren kennen, dat heeft soms even tijd nodig. En wie weet waren mensen wel geïnteresseerd maar kwam het net even op dat moment niet uit. Of zijn ze jouw workshop gewoon niet tegengekomen, er gebeuren gekkere dingen.

 

Een geheimpje

Enneh, zal ik je een geheimpje verklappen: ook mij overkomt dat nog wel eens, dat ik geen aanmeldingen heb voor iets wat normaal makkelijk volstroomt. Waar dat dan aan ligt? Soms is het heel goed te verklaren: te laat begonnen met werven, te weinig gepromoot, verkeerd gepromoot, of zelfs, ja dat heb ik per ongeluk ook wel eens gedaan: gepland op een nationale feestdag…

 

Soms kan ik er echter met de beste wil geen verklaring voor vinden. Dan zucht ik een keer, en dan start ik direct na de verstreken datum met het promoten van de volgende workshop. Vaak stroomt die dan wel ‘ineens’ vol.

 

Nu ik toch bezig ben… nog een geheimpje…

OK, nog een geheimpje dan: ook mij overkomt het nog wel eens dat ik een workshop geef en dat geen enkele deelnemer vervolgens met mij in zee gaat voor een langer traject. Maar he, het gebeurt ook dat alle deelnemers besluiten mijn groepstraining te gaan doen. En ook daar is niet altijd te verklaren waar hem dat in zit.

 

Als ik DAAR aan had toegegeven

Stel je nu voor dat ik na zo’n ‘Ik heb geen een aanmelding’-blues (ja, want dan komt de blues even voorbij) had besloten dat het niet werkt? Dat ik een nieuwe workshop moest bedenken? Of een nieuwe groepstraining? Of dat ik mijn prijzen drastisch moet verlagen? Of dat ik misschien voordat op een avond of in het weekend mijn trainingen moet doen? Of dat ik mij beter op een andere doelgroep kan richten? Of….

 

Dan had ik nooit ontdekt dat er WEL mensen op mijn workshop zaten te wachten. En dan had ik significant minder mensen gehad in mijn groepstrajecten. Zonde, toch?

 

Nieuwe ronde, nieuwe kansen

Vandaar: plan voor een langere periode dezelfde workshop meermaals in. Of dat nou een keer in de maand, 1 keer in de 6 weken of 1 keer in de 2 maanden is. Creëer voor jezelf constant de nieuwe ronde nieuwe kansen-gedachte. Ik kan je vertellen, dat houdt je in beweging. Dat geeft moed. Dat biedt perspectief. Dat maakt dat je klanten jou en je aanbod gaan herkennen omdat het zo constant is. En dat brengt je een flinke stap dichter bij je succes.

 

 

Ga jij in 2020 voor ‘Nieuwe ronde, nieuwe kansen’ maar nu ECHT!?! Dan heb ik iets ontzettend gaafs voor je. Op 19 november geef ik de workshop De kindercoachpraktijk van je dromen. We gaan een hele dag aan de slag. Ik vertel je precies welke stappen je hebt te zetten om je praktijk vanaf de basis heel solide neer te zetten. We combineren dit met ijzersterke schrijfoefeningen en het maken van een vision board om jouw droompraktijk te visualiseren. Deze combinatie maakt dat je naar huis gaat met een ijzersterk beeld van je droompraktijk plus een aantal heel concrete actiepunten waarmee jij in 2020 die droompraktijk gaat verwezenlijken. Cool, of wat? Er is beperkt plek, dus meld je snel aan!

 

 

 

“Het was weer hommeles vanochtend. Hij sloeg zo hard met de deur dat er een spiegel naar beneden viel. Een groot drama met gegil, gestampvoet en vloeken. Daar trek ik echt de lijn, ik ben zijn moeder en ik accepteer geen vloeken.” Oefff, ik dacht dat dit mannetje langzaamaan beter leerde omgaan met zijn frustratie en verdriet. We zijn ook al echt wel een tijdje aan het werk samen. Wat doe ik verkeerd?

 

“We zien dat ze zelfverzekerder wordt. Gisteren is ze zelfs spontaan bij iemand gaan spelen. En ik hoefde niet eens mee!” Ik glunder en ik gloei. Ben trots en blij. Jeetje, hier ben ik echt goed in. Weer een happy kind en happy ouders. Yes, yes, yes, yes.

 

En zo kan ik nog tientallen voorbeelden opnoemen van situaties waarbij ik slingerde van ‘misschien moet ik maar een baan zoeken en die arme kinderen naar een echte professional sturen’ naar ‘ik ben de beste kindercoach ever’.

 

Ik hoop heel erg dat je dit niet herkent, maar ik vrees…

 

Emotioneel heen-en-weer-geslinger

Op een dag deed ik mijn beklag over mijn emotionele heen-en-weer-geslinger tegen een collega. Zij vroeg daarop hoe ik besloot of een traject geslaagd was of niet. Het antwoord was voor mij heel logisch: ‘Als ouders aangeven dat ze tevreden zijn en dat het goed gaat’. Zij vond het antwoord niet zo vanzelfsprekend: ‘Dus jij laat jouw succes afhangen van de mening van de ander?’

 

Uh ja, dat lijkt mij logisch. Toch?

 

Dus jij laat jouw zelfvertrouwen afhangen van de mening van een ander?

Een fronsende blik harerzijds… Ze keek mij alleen maar aan en zei niets. Na een tijdje stilte: ‘Dus jij laat ook jouw zelfvertrouwen afhangen van de mening van de ander?’

 

En dat zette mij aan het denken. Tuurlijk wil ik dat kids en ouders supertevreden zijn over mijn begeleiding. Tuurlijk gun ik al die kids een happy leven, vol zelfvertrouwen. Tuurlijk gun ik die ouders het meest relaxte en fullfilling gezinsleven.

 

Maar of een traject wel of niet slaagt, is dat altijd alleen mij aan te rekenen? Betekent een minder resultaat dat ik geen goede kindercoach ben? Heb ik dan niet genoeg gegeven? Kortom, kan ik dit werk dan misschien beter aan een echte professional overlaten?

 

Het juiste antwoord is…

Het duurde even, maar toen zag ik in dat het juiste antwoord op al die vragen een volmondig ‘nee’ is. Het vertrouwen dat ik naar beste kunnen heb gehandeld, dat ik alles gegeven heb, dat ik een retegoede kindercoach ben… dat kan ik niet afhankelijk maken van de feedback van mijn klanten, dat vertrouwen moet ik halen uit mijzelf.

 

Oh, ik zal nooit vergeten wat dat inzicht met mij deed. Leuk hoor, het vertrouwen uit jezelf: ‘HOE dan?’

 

Hoe doe ik dat dan?

Als je nog steeds leest, dan klinkt dit blijkbaar bekend in de oren allemaal? Dat zou mij niets verbazen want met regelmaat stellen mijn klanten mij juist die vraag: ‘Hoe zorg ik ervoor dat ik vertrouw in mijzelf? Dat ik mijzelf durf te laten zien. Dat ik het waard ben om mijzelf te profileren als kindercoach. Hoe doe ik dat?’

 

Ik verklap je een geheimpje

Ik zal je een – heel flauw – geheimpje verklappen: Het antwoord op die vraag weet jij allang. Stel jezelf dat kind voor dat bij jou in de praktijk komt. Dat kind dat niet echt overloopt van een blakend zelfvertrouwen. Dat kind dat zich het liefst zou verstoppen. Dat kind dat altijd eerst naar de ander kijkt voor stimulans en goedkeuring. Dat kind… Wat zou je doen? Hoe ga je met dit kind aan het werk?

 

En voilà, daar heb je je antwoord op ‘HOE dan?’.

 

Gun jezelf hetzelfde

Gun jezelf hetzelfde. Onderzoek je kwaliteiten. Maak GGGG-schema’s. Onderzoek je gedachten. Formuleer helpende gedachten. Ga mediteren, visualiseren. Schrijf elke dag op waar je trots op bent. Maak een plan en breek dat in 1000 stukjes zodat elk stukje voor zich behapbaar en do-able wordt. Wel spannend misschien maar niet ZO spannend dat het je spontaan dun langs de benen loopt. En ga doen, wetende en erop vertrouwende dat zo je zelfvertrouwen groeit. Door kleine stappen te zetten en kleine successen te bouwen. En heel veel kleine successen samen geven een mega boost aan je zelfvertrouwen. Hoe cool is dat!?!

 

 

Denk je nu: ‘Leuk Marlies, maar geen idee hoe ik dit moet aanpakken!’, boek dan een gratis sessie met mij in. Kijken we samen wat er speelt, en wat jij nodig hebt om vol zelfvertrouwen aan die succespraktijk te gaan werken. Dat gun ik je. Spreken we elkaar snel? Weet je welkom!

 

Ik tik driftig. En ik delete. Begin opnieuw. Dat kleine knipperende ding staart me aan. En er gebeurt niet zo veel. Ik tik een aantal woorden. Lees wat er staat en word er allesbehalve blij van. Zucht, ik delete nog een keer. En besluit het morgen nog een keer te proberen. Die blog kan nog wel even wachten.

 

En zo verstrijken er ‘ineens’ twee weken. En nog een. En dan is het ineens ‘zomaar’ uit het niets bijna 2 maanden geleden dat mijn volgers iets van mijn hand hebben gezien. Oeps.

 

Ik voel me lullig. Alle ouders die zich voor mijn nieuwsbrief in hebben geschreven heb ik beloofd minimaal een keer in de twee weken een blog te sturen. Tips. Een agenda. Daar sta ik dan, lekker betrouwbaar. NOT!

 

Zeg eens eerlijk? Herkenbaar zeker?

 

Dit werkt zo niet!

Hoe heeft het zover kunnen komen? Ik realiseer mij dat ik te weinig oefening heb. En dat ik mezelf censureer en inhoud. Waardoor mijn verhaal te zakelijk en feitelijk op papier komt. Daar word ik niet blij van, dus mijn lezers vast ook niet. En daarom stuur ik dan maar niets. Ook doe ik veel te lang over het schrijven van een blog. Ik ben er zomaar 2 uur mee bezig. En als ik het dan niet gelijk post en verstuur, dan kan het mij zomaar gebeuren dat ik bedenk nog een extra correctierondje te doen…. Weer een uur verder, als ik pech heb. Of, nog erger: besluiten opnieuw te beginnen. Dit werkt zo niet!

 

Tijd voor een drastisch plan

Ik besluit het anders aan te pakken. In die periode reis ik 1 dag in de week met de trein naar Arnhem. Over Utrecht. Leiden Lammenschans – Utrecht is 40 minuten. Dat is niet helemaal waar: 38 minuten. En zo ontstaat mijn plan: in die 3 minuten lopen van huis naar het station moet ik het onderwerp van mijn blog bedacht hebben. Geen concessie. En dan moet mijn tekst af zijn als ik in Utrecht uitstap. Lukt dat echt niet, dan mag ik het ritje Utrecht – Arnhem gebruiken om het fijn te slijpen maar dat is niet de bedoeling.

 

Het is niet gelijk een succes

De eerste twee keer lukt het mij niet. Stap ik de trein in zonder onderwerp. En zit ik op het stuk Utrecht – Arnhem nog even driftig te tikken en deleten. Maar de derde keer… ‘ineens’ ben ik in Utrecht klaar. En dan wordt het een spelletje. Zou ik ook een tekst af kunnen hebben voor station Woerden? Een paar weken later lukt dat makkelijk. En Bodegraven? Ook dat lukt.

 

En dan ineens… schrijf ik een blog in 10 minuten

Uiteindelijk schrijf ik mijn blog zelfs een aantal keer op het stuk Leiden Lammenschans – Alphen, een ritje van niet meer dan 10 minuten. Hoe cool is dat!

 

Niks uitgebreide correctie: 1 keer doorlezen. Foto erbij. In mijn website zetten. In mijn nieuwsbrief plaatsen. Social-mediaposts klaarzetten (ok, daar heb ik dan alles bij elkaar nog een half uurtje voor nodig). Een uur tijd van idee, tot schrijven, tot publicatie. Klaar is Klara.

 

Maar voor jou is het makkelijk…

Leuk Marlies, maar jij schrijft zo makkelijk. Dus voor jou is het … nou ja dus dat: makkelijk!

 

Nee, dat is niet waar! Ja, ik schreef al jaren, ik had immers een stevige achtergrond als communicatieadviseur. Maar de allereerste keer dat ik een foldertekst schreef. Amai, ik zal het nooit vergeten. Die werd door de klant met de grond gelijk gemaakt. Ik huurde vervolgens een heel goede tekstschrijver in en keek hoe zij het deed. En door heel nauwkeurig te kijken hoe zij het aanpakte, hoe zij schreef, wat voor opbouw zij koos in haar teksten en wat voor taalgebruik zij gebruikte, leerde ik wat ik te doen had.

 

Lukte dat in 1 keer? Nee!
Raakte ik soms gefrustreerd? Ja!
Duurde het met regelmaat veel te lang voordat er een fatsoenlijk verhaal stond? Lees even terug naar het begin van dit stuk: Absoluut!

 

Het geheim zat vooral in het doen en te blijven doen.  Mezelf uitdagen. En mijzelf dwingen 1 x een snelle check te doen en niet in het bijschaven en bijslijpen te blijven hangen.

 

Dat kan jij ook!

Geloof mij, dat kan jij ook! Het is een kwestie van heel goed kijken hoe een ander het doet. De manier te vinden om jouw geniale-onderwerpenbrein aan te zetten. En dan gaan doen, doen, doen, doen. Gun het jezelf! En gun het je volgers. Die zitten namelijk te wachten op jouw boodschap!

 

 

Denk je nu: Leuk, maar HOE dan? Dan heb ik iets tofs voor je: op dinsdag 26 november en op maandag 2 december organiseer ik de samenBLOGdag. Van 9.30 tot 16.00 uur gaan we samen aan de slag. Ik laat je zien hoe je in no-time aan genoeg blogonderwerpen komt om een jaarkalender te vullen. We doen een aantal schrijfoefeningen die jouw schrijftalent aanboren (ja, ook jij hebt dat talent). En aan het eind van de dag ga je met minstens 1 retegoed blog naar huis. Hoe klinkt dat? Voor de kosten hoef je het niet te laten. Deze dag kost je 59 euro, incl lunch en excl BTW. Weet je welkom!

Ergens 2009, misschien al wel langer geleden. Een collega communicatie-adviseur geeft een workshop aan mijn team over social media. Hij vertelt dolenthousiast over zijn bevindingen op Twitter en – met name – Facebook. Uiteraard laat hij ons ook op de beamer zien hoe dat er allemaal uitziet. Ik ben in complete verwarring: Wat is dat Facebook? Wat moet ik daarmee? En waarom zou ik in godsnaam daar de hele dag laten zien waar ik mee bezig ben, daar zit toch niemand op te wachten? Onder tafel kruis ik mijn vingers: laat het hoofd van de afdeling niet de geest krijgen en ons hele team verplichten ook te gaan Facebooken. Dat lijkt mij de hel.

 

2012, ik ben net lid van Facebook. Ik heb mij namelijk laten vertellen dat ik niet anders kan als ik succesvol wil worden met mijn praktijk. Schoorvoetend zet ik er mijn eerste stappen. Ik doe blijkbaar iets geks, en krijg lollige reacties van die 2 vrienden die ik op dat moment net heb. “Ze komt nog maar net kijken”, van die strekking. Ik besluit weer: die social media, moet dat echt?

 

Ik ga los!

2019, ik krijg vaak, heel vaak, reacties van mensen over mijn aanwezigheid op Facebook. Hilarische reacties op mijn bij-mij-gaat-er-ook-weleens-iets-mis-posts, meelevende reacties op lief-en-leed-posts, maar vooral veel e-mails met vragen over mijn visie, mijn aanbod en verzoeken om even te sparren als reactie op mijn blogs en mijn tips-en-adviezen-posts. Of het nou op Facebook, Insta of Linked-In is. Ik geniet ervan. Ik zit nooit om inspiratie verlegen. Struikel in het dagelijks leven non-stop over onderwerpen waarmee ik mijn volgers kan inspireren, een hart onder de riem kan steken, van tips en adviezen kan voorzien. Ik geniet ervan. Zei ik al dat ik er enorm van geniet?!?

 

Feest van herkenning

Mijn hart maakte een huppeltje als een volger laat weten: “Jij weet echt te motiveren”, en: “Door jouw posts houd ik de moed erin”, of: “Het is elke keer weer een feest van herkenning, dan voel ik mij niet zo alleen staan.”

 

Niet altijd positief

Helaas, tref ik ook (ver)oordelende reacties. “Jeetje, jij bent wel heel zichtbaar. Jij gooit schaamteloos je hele leven online. Vind je dat nou nodig?”, dat hoor ik veel. “Jij timmert wel aan de weg, zeg. Alles voor de zaak zeker”, ook dat hoor ik veel. En allerlei varianten hierop.

 

Ik ben de eerste om toe te geven dat het soms echt niet leuk is om te horen en te voelen dat je soms te veel bent. Te aanwezig. Te enthousiast. Te uitgesproken. “Ff beetje dimmen, Marlies”, zeg ik dan tegen mijzelf. En dan vraag ik mij af of ik het anders zou kunnen of willen doen. En steevast is daarop mijn antwoord: Nee!

 

Ik hoor geen enthousiasme

Het grappige is dat ik het toch regelmatig doe. Mezelf inhouden. Want ja, anders kom ik daar weer aangedenderd met mijn overenthousiast gebabbel en ge-tof en ge-cool en ge-yiehaa. Zit echt niet iedereen op te wachten. En weet je wat er laatst gebeurde? Ik sprak een ontzettend toffe onderneemster. Ik hield mij in. Vertelde vrij feitelijk wat ik doe. En weet je wat ik terugkreeg? “Ik zou niet met je gaan werken. Je hebt een leuk verhaal. En het klopt vast helemaal. Maar ik hoor geen enthousiasme.”

 

Bam, die kwam binnen! Dat deed echt even au. Heel erg au. Ik dacht er even een paar minuten over na en sprak haar daarna opnieuw aan. En heb haar bedankt, vanuit de grond van mijn hart. Zij liet mij zien wat er gebeurt als ik mijzelf inhoud, dan ben ik niet meer mijzelf. En als ik mijzelf niet ben, dan blijft er weinig over.

 

Je doet het NOOIT voor iedereen goed!

Ik realiseerde mij voor de zoveelste keer: wat je ook doet, je doet het nooit voor iedereen goed.

 

Doe wat goed voelt voor jou en geniet

Doe dus wat goed voelt voor jou! Wat bij jou past. En doe dat waarvan je weet dat jouw ideale klant, je weet wel die klant waar jij het aller, aller, allerliefst mee werkt, er mee geholpen is. Dat is het enige dat telt.

 

Heb plezier in wat je doet. Geniet van elke stap die je zet.

 

Dat is waar jouw klant op zit te wachten: op jou! Dat je jezelf helemaal geeft. Met alles dat er is. Hoe cool is dat? En tof ook, ja. En ach, ik gooi hem er toch nog even in: Yiehaa!

 

 

 

 

 

 

 

Ik weet niet eens meer precies wanneer het was. 2016? 2017? Ik had een geweldig idee. Een geniaal idee. En ik ging ervoor. Ik gaf in die periode al een aantal jaar mijn eigen weerbaarheidstraining succes-KIDS! De kids in mijn praktijk knapten ontzettend op. Ik zag het onder mijn ogen gebeuren. Daar werd natuurlijk over gesproken. Dus die trainingen zaten ook altijd vol. Klinkt cool, niet?

 

Die kids werden naar mijn praktijk gebracht door een ouder. En niet zelden (lees: bijna altijd) was dan met een oogopslag helder dat niet alleen het kind wat onzeker was. En dat knaagde aan mij: Hoe zou het zijn als ik ouders en kinderen samen naar meer zelfvertrouwen kon begeleiden?

 

Twee vliegen in 1 klap

Dus, ik besloot van mijn training een online variant te maken voor ouders. Zodat zij zelf hun kind konden begeleiden naar meer zelfvertrouwen. Zonder tussenkomst van een coach. Door samen de door mij aangedragen oefeningen te doen. Twee vliegen in 1 klap.

 

Een geniaal idee. Punt.

 

Ik zocht een platform om mijn online training in te bouwen en ging aan de slag. Schreef lessen, componeerde oefeningen, maakte instructievideo’s. Een training van maar liefst 5 weken. Ik maakte ook nog even een mini-training van drie lessen die ik gratis zou aanbieden om zoveel mogelijk moeders bekend te maken met mij, mijn werkwijze en mijn aanbod. Kat in het bakkie. Ik wist het zeker.

 

Een knaagje in mijn maagje

Alleen, halverwege begon het te knagen. Ik had zo veel te delen. En zo’n goede training. Was het niet veel logischer geweest mijn gedachtengoed te delen met andere kindercoaches? Zodat ik via hen veel en veel meer ouders en kinderen kon helpen?

 

Dat inzicht, daar was niks mis mee. Wat ik daarna deed wel. Ik negeerde het knaagje in mijn maagje, zoals mijn lieve collegavriendin Danielle altijd zo mooi zegt. En ging door. Want, ik was al halverwege mijn product. Er zaten al zo veel uren werk in. Van het idee opnieuw te beginnen zakte de moed mij in de schoenen. Dus nogmaals, ik ging door. En na dik 3 maanden keihard werken, want natuurlijk deed ik dit ‘even’ naast een overvolle kindercoachpraktijk, was de training klaar. Het was prachtig geworden.

 

Niets stond een retestrakke lancering in de weg

Ik lanceerde de gratis mini-training en binnen een paar dagen had ik ruim 300 moeders die meededen. Niets stond een retestrakke aankondiging van die training van 5 weken in de weg.

 

Dacht ik.

 

De teller stond op 0

Ik vergat alleen even dat ik maandenlang veel te hard had gewerkt. Ik vergat even dat het knaagje in mijn maagje niet weg was. En dat ik dus eigenlijk – hoe mooi, gaaf, bijzonder en zeker weten harstikke goed het aanbod ook was – niet achter mijn product stond. En vanuit die energie probeerde ik halfslachtig mijn training te verkopen. Je begrijpt, een heel groot succes werd het niet.

 

Heel eerlijk, het viel tegen. Behoorlijk tegen. Om een lang verhaal kort te maken: ik verdiende precies mijn investeringskosten terug. De teller stond op 0. Wat op zich nog niet zo’n probleem was voor zo’n eerste lancering (sterker nog, ik weet nu dat dat eigenlijk best goed was), maar de energie was op. De fut eruit. Ik wilde niet meer. Ik had een prachtig product staan en ik liet het in de maanden daarna een stille dood sterven. Ik was ook nog eens zo uitgeput dat ik niet anders kon dan mijn werk in de praktijk een paar maanden flink terug te schroeven. Dat was financiële domper nr 2. Ik sloot dat jaar af met een dramatische omzet.

 

De positieve kant

Een hele ervaring maar vooral een teleurstelling rijker besloot ik NOOIT meer het knaagje in mijn maagje te negeren. Gelukkig heeft elk verhaal een positieve kant, deze ervaring bleek uiteindelijk een van de eerste zaadjes voor Jouw succes-PRAKTIJK! En, hoewel ik het jaar financieel dramatisch afsloot had ik een conditie als een tierelier en was mijn lijf strakker dan ooit, want tijdens die ‘bijkomperiode’ lag ik dagelijks in het zwembad. Dat dan weer wel. 😉

 

Ben jij er klaar voor om een succesvolle praktijk neer te zetten? Laat mij je dan inspireren. Door mijn ervaringen te vertellen: the good and the bad. Door jou te laten zien hoe je de basis van je praktijk in no time super solide neerzet. Tijdens mijn workshop Klaar voor de start, in Voorschoten, op vrijdag 18 oktober. Weet je welkom!

 

 

Het was ergens eind 2011. Ik was net met mijn praktijk verhuisd van Leiden naar Voorschoten. Daar kreeg de pers lucht van (lees, ik had een persbericht gestuurd aan de lokale krant), dus ik werd geïnterviewd. Er kwam zelfs een fotograaf mee die extra lang bleef en een hele reeks foto’s van me maakte: ‘Ik heb de tijd, leuk toch, dan heb je gelijk een voorraadje’.

 

Stuiter de stuiter, dit kon alleen maar een mega succes worden. Ik zag de klanten in gedachten al in slaapzakken voor de deur liggen.

 

De enige die voor de deur lag op de dag van het verschijnen van het artikel, was ikzelf. Voordat iemand de krant kon meenemen, dook ik erop en liet mijn ogen over de voorpagina schieten: niets. Ik opende de krant, dan vast op de eerste binnenpagina. Toch? Nee!

 

Ik weet niet meer precies waar het stond, maar ik moest best wel even bladeren zeg maar…

 

De een na de andere aanmelding zou binnenstromen

Maar toen: de adem stokte in mijn keel: wat een gaaf stuk! Groot, flinke foto erbij. Jeetje, wat een reclame. En nog gratis ook. Te gek!

 

Dus vanaf dat moment opende ik tig keer per dag mijn mail. Overtuigd dat de een na de andere aanmelding binnen zou stromen. Dat kon toch niet anders met deze zichtbaarheid?

 

En er gebeurde… niets…

 

3 jaar later…

Fast forward, een kleine 3 jaar later. 3 jaar, he! 3 jaar!!!

 

Ik had inmiddels een goedlopende kindercoachpraktijk. En op een dag komt een moeder bij me binnen. Ik stel zoals altijd de vraag: ‘Hoe heb je mij gevonden?’ En, echt, geloof me, echt waar… Zij opent haar tas, legt dat krantenartikeltje van 3 jaar oud voor mijn neus en zegt: ‘Mijn moeder knipte dat toen voor me uit, maar ik vond het nog niet nodig. Het ging eigenlijk best prima. Maar nu moet er echt iets gebeuren. Dus, toen kwam mijn moeder weer met dat stukje aanzetten. Ze had het al die tijd bewaard. Dus nu zit ik hier.’

 

Nogmaals: 3 jaar later!!!!!!

 

Als ik DAT had geweten!

Had iemand mij na het verschijnen van dat artikel gezegd dat er na zo lange tijd nog iemand op dat stuk af zou komen, dan was ik een stuk gelukkiger geweest in die periode kort na het verschijnen. Maar ja, dat weet je dan niet.

 

En zo zijn er nog een heleboel voorbeelden: mensen die me al 2 jaar volgden via FB voordat ze kwamen, of 3 keer hetzelfde webinar beluisterden voordat ze besloten met me te gaan werken, een jaar terug de tip kregen met mij te gaan praten over hun kind en dan ging het toch weer even ietsjes beter dus… Ook nu nog, soms komen er coaches in mijn training die ik ruim een jaar daarvoor al uitgebreid heb gesproken en een aanbod heb gedaan.

 

Iets met zaaien en oogsten

Ondernemen is weten wat je zaait en hoeveel je zaait. Ondernemen is ook nooit weten wat je oogst, wanneer je oogst en precies hoeveel je oogst. Maar oogsten zal je. Echt. Vertrouw erop.  Mits je heel consequent blijft zaaien.

 

En laat dat zaaien nou soms super frustrerend zijn. Je weet waarom je het doet. Maar het duurt zo %$l&#@-lang voordat er ook nog maar iets wat op een groene stip lijkt uit die onvruchtbaarlijkende bodem omhoogkomt. Je zou wel aan die sprietjes willen trekken om dat hele proces wat sneller te laten gaan. Geloof me, trekken heeft geen zin. Leuren ook niet. Ronselen ook niet. Hengelen ook niet. Zaaien, zaaien, zaaien, zaaien. Vanuit de juiste intentie je potentiële klant constant uitnodigen, uitnodigen, uitnodigen, uitnodigen. En geloof mij, dan zul je oogsten. Vertrouw!

 

Intermittent zaaien werkt niet

Oh ja, en als ik zeg zaaien. Dan bedoel ik dus niet intermittent zaaien he. Zo van 3 weken je helemaal vol op je FB-posts storten en dan daarna net zo lang niets meer omdat ‘het toch niets oplevert’. Of in een week tijd tig scholen benaderen voor een samenwerking en dan bij de eerste de beste ‘nee, dank je’ de andere scholen niet meer opvolgen ‘want ze zitten er niet op te wachten’. Of..

 

Heb vertrouwen!

Je snapt wat ik wil zeggen:

Zaaien, zaaien, zaaien, zaaien. Heel consequent en consistent. En dan zul je – echt waar, vertrouw me – oogsten. Heb vertrouwen. En houd vol!

 

Oh, en de foto bij dit stuk? Die is van een paar jaar later. Een ander interview. Het oorspronkelijke artikel van bij de start van mijn praktijk kon ik nergens vinden. Iets met, zo zorgvuldig ben ik niet met mijn archieven. 😉 

 

 

Op mijn strandbedje open ik op mijn telefoon mijn mail: “Marlies, ik zie dat jij een paar keer per jaar een weerbaarheidstraining aanbiedt. Hoe doe jij dat?” Ik snap er niets van. Weerbaarheidstraining? De laatste weerbaarheidstraining die ik gaf is alweer 2jaar geleden ofzo. En mijn oude website is allang offline? Hoe komt ze aan die info? Ik aarzel even, zet in mijn agenda dat ik bij thuiskomst even moet checken of ik echt wel offline ben en nodig haar uit om een afspraak in te boeken om samen te babbelen over haar training en hoe ze die aan de man kan brengen.

“Ik kan zo veel kinderen hierbij helpen. Maar ik merk dat ouders zo’n training veel te duur vinden, dus ik kom niet verder”, met deze uitspraak start ons gesprek een kleine twee weken later.

 

Hoe weet je dit?

Terwijl we Skypen check ik haar website, daar was mij eerder niets geks opgevallen aan prijzen. inderdaad, ik zie heel nette prijzen, een beetje aan de lage kant zelfs. Ik vraag haar hoe zij weet dat ouders dit te duur vinden? “Nou, tot nog toe heeft nog nooit iemand zich aangemeld!” Ik herhaal mijn vraag. Hetzelfde antwoord. Ik herhaal mijn vraag nog een keer.

Van de andere kant van het scherm kijkt zij mij aan, haar ogen worden groot, het kwartje valt. Gelukkig kan ze er hard om lachen. De rest van het gesprek kijken we hoe zij haar praktijk een stevigere basis kan geven.

 

Ze vinden vast…

Deze vrouw is niet de enige die dit overkomt. We, ja ook ik, denken heel graag voor onze klanten. Zonder te checken of onze aanname klopt:

  • Ze vinden het vast te duur
  • Een praktijk aan huis vinden klanten niet professioneel genoeg
  • Moeders hebben het overdag te druk dus kan ik beter op een avond een workshop geven
  • Als ik te vaak post op FB of Insta, dan vinden mensen dat irritant
  • Ze vinden het vast niet interessant als ik over mezelf vertel
  • Ik kan natuurlijk alleen maar kinderen coachen na schooltijd

En ga zo nog maar even door…

Even heel kort door de bocht: STOP MET DENKEN VOOR JE KLANT!!!

 

Je hoeft het alleen maar te vragen!

Wil je echt weten wat niet of juist wel werkt voor je klant? Ga dan niet in je eigen koppie zoeken naar het antwoord. Daar vind je het niet. Ook niet in een glazen bol. Het zal niet als vanzelf in je dromen verschijnen. En je partner vragen heeft over het algemeen ook niet zo veel zin (of hij/zij moet toevallig je ideale klant zijn).

Wat wel werkt: vraag het je ideale klant. Je kent vast iemand die voldoet aan het plaatje. Of je hebt hem/haar al eens in de praktijk gehad. Of je kent hem/haar in je privé netwerk. Zo niet, vraag dan of iemand in je netwerk connecties heeft en jullie met elkaar in contact kan brengen. En stel dan je vragen. Dan weet je het zeker. Is een stuk makkelijker. Toch?

 

Zorg goed voor klant EN jezelf!

Oh, betekent dit dat je altijd alles helemaal op je klant moet inrichten en dat je jezelf daar volledig naar MOET plooien. Natuurlijk niet! Maak daarin welafgewogen keuzes. Je bent je bedrijf immers begonnen om zoveel mogeiijk mensen te helpen EN om te kunnen werken op Jouw voorwaarden. Zorg dus goed voor je klant EN jezelf!

 

Vrijdagmiddag, 16.00 uur: Met een grijns van oor tot oor sluit ik mijn computer af. Dit was echt een TOP-week.

 

Ik gaf twee webinars met superenthousiaste deelnemers. Een masterclass waar de energie vanaf spatte. Ik had een paar sessies met klanten die tot zoveel AHA-momenten leidden dat ik mij serieus afvroeg wie er blijer was: zij of ik. En dan als klap op de vuurpijl het webinar van een lieve klant aan een groep van mijn klanten. Al jubelend sluit ik mijn computer af dus, via de sportschool naar huis. Ik voel me ‘on top of the world’. Wat ben ik hier goed in, wat heb ik veel te brengen, die business loopt als een tierelier. Geen zorgen over de toekomst. Ik groei, groei, groei.

 

Wie denk je wel niet dat je bent, Marlies van der Hout!

Fast forward dezelfde dag, 19.00 uur: Ik zucht. Stiekem had ik gehoopt dat mijn mailbox inmiddels was gevuld met de een na de andere aanmelding voor mijn training. Niets is minder waar. Sterker nog, iemand heeft zich zojuist afgemeld voor mijn workshop van volgende week. En ik krijg een mailtje van iemand die toch niet met mij in zee gaat maar met een ander want ‘daar verwacht ik op een hoger level aan de slag te kunnen’. En voordat ik het doorheb is het er: ‘Ben ik wel zo goed als ik denk?’ En ik denk aan de kantoorruimte die ik volgende week ga bezichtigen. Een ruimte die veelbelovend is maar ook een fiks hogere huurprijs heeft dan mijn huidige ruimte. Wat als ik ga verhuizen en dan blijven de klanten uit? Ik zie het ineens een stuk onzekerder in dan een paar uur geleden. ‘Wie denk je wel niet dat je bent, Marlies van der Hout!’

 

Ik lijk wel een puber

Nogmaals fast forward dezelfde avond, 21.30 uur: ik glunder en proost met manlief. Wat een heerlijke avond. Samen op de bank (ja lekker burgerlijk vrijdagavondgedrag), filmpje, boekje. En, in de afgelopen 2,5 uur zijn twee aanvragen voor een traject binnengekomen. En mijn mailbox is opgefleurd met meer dan lovende reacties op mijn werk. Ik glunder en glunder, mijn buik borrelt en ik ben weer ‘on top of the world’. Ik stuur een appje aan twee lieve vriendinnen en zeg: ‘Ik lijk wel een puber. Himmelhoch jauchzend, zum Tode betrübt’.

 

Manlief schudt zijn hoofd en lacht (me uit, ja eigenlijk lacht hij me gewoon uit): “Maar Marlies, je weet toch intussen hoe dit gaat. Het ene moment vliegen de opdrachten binnen, het volgende moment krijg je de een na de andere ‘nee’. Hoe kan je dan toch verbaasd zijn als het weer gebeurt?” En een van die lieve vriendinnen appt terug met enkel de vraag: ‘Waar zit je in je cyclus?’

 

Ik schaam me

Ik lach, maar schaam mij ook een beetje. Jeetje, ik ben nu 9 jaar zelfstandig. 9 jaar! Ik zou toch beter moeten weten. In die 9 jaar is er nog nooit een moment geweest dat ik mij zorgen moest maken over de voortgang van mijn business. In die 9 jaar hebben ups & downs elkaar altijd afgewisseld. In die 9 jaar heb ik altijd de touwtjes in handen gehad. In die 9 jaar heb ik keer op keer weer kunnen vaststellen dat ik het goed voor elkaar heb. In die 9 jaar heb ik veel, heel veel klanten begeleid precies op dit soort gemiep! En nu maak ik mij daar zelf schuldig aan. Oeps.

 

On top of the world

Dus, ik zet de week even op een rijtje: wat heb ik gedaan, waar ben ik trots op, waar ben ik dankbaar voor, wat ging goed en wat kan beter. Zoals ik mijn klanten altijd aanraad te doen. Dat voelt goed. Heel goed. En ik neem nog een borrel. Op mij. Op mijn business. Op mijn klanten. Op, nou gewoon op dat ik ‘on top of the world ben’.

 

Dus als jij nu twijfelt. Of je die praktijk van de grond gaat krijgen. Als jij nu teleurgesteld bent omdat de klanten niet zo snel komen als je had gewild. Zet dan eens op een rijtje: waar stond je een jaar geleden, waar stond je een half jaar geleden. Een maand geleden. En waar sta je nu. Wat heb je bereikt? Wat heb je gedaan dat je nooit verwacht had ooit te doen? Wat heb je NIET gedaan waarvan je weet dat het je die stap verder brengt. Wat ging goed, en wat kan beter. En formuleer dan je eerstvolgende stap. En go, go, go!