Vorig jaar rond deze tijd interviewde ik een aantal kindercoaches over hun ondernemersreis. De een nog leuker dan de ander. Prachtige verhalen over hun visie op het vak. Het verhaal van een aantal raakte mij in het bijzonder. Er sprak iets wijs, iets rustigs, iets super professioneels, iets onafhankelijks, iets down to earths en tegelijkertijd spiritueel ‘wetends’ in door. Oftewel, ik kon de vinger er niet precies op leggen.

 

Wat zij met elkaar deelden? Zij waren kindercoaches van het eerste uur en volgden de opleiding bij Jeanette van Kuik van de Magie van Kindercoaching, toentertijd nog onder de naam De kunst van Kindercoaching.

 

De moeder van kindercoach-Nederland, zo zie ik haar. Naast kindercoach en opleidster, schrijfster van het boek Coachee. Bedenker van de spellen Coachee! en Aangenaam kennismaken. Grondlegger van Adiona en het KinderCoachGilde. De vrouw die strijdt voor het vak kindercoach met hoge kwaliteit enerzijds en vrijheid en laagdrempeligheid anderzijds. De vrouw die in de afgelopen 15 jaar een aanzienlijk deel van de kindercoaches in Nederland en België opleidde.

 

Supertof dat ik haar mocht interviewen. Over het vak kindercoaching. Hoe het was, hoe het is en waar het naartoe gaat.

 

Hoe lang bestaat het vak kindercoach eigenlijk precies?

“Ergens tussen de 20 en 15 jaar geleden viel de term kindercoach voor het eerst. Als je mij vraagt hoe lang het vak echt bestaat, dan zeg ik 15 jaar. Ik kwam uit het onderwijs, was burn-out geraakt en volgde een bewustwordingsprogramma toen ik mijzelf in een visualisatie zag doen wat ik nu doe. Dus ik startte mijn eigen praktijk en noemde mijzelf kindercoach. Met mij waren in die tijd bijvoorbeeld Wouthiera Crommelin en Tea Adema de kindercoaches van het eerste uur.”

 

“Ik had geen speciale opleiding, geen bijzondere achtergrond behalve het onderwijs. Wat ik deed werkte op de een of andere manier. Ik wilde weten en begrijpen waar ik mee bezig was Toen ik Ingrid Stoop met de MatriXmethode tegenkwam kreeg ik de eerste handvatten voor coaching. Ik zocht naar diepgang: waarom werkt het zoals het werkt. Dus ging ik psychologie studeren, systemisch werk, mediation.”

 

Dit klinkt alsof je ‘uit het niets’ bedacht dat je een praktijk moest starten. Maar waar kwam dat vandaan?

“In het onderwijs waren we gewend OVER het kind te praten, in plaats van MET ze te spreken. We namen het kind helemaal niet serieus. Dat moest toch anders kunnen? Laten we dat dan ook doen! Want, over 30 jaar zit dat kind van nu in de regering. Over 30 jaar maakt dat kind van nu beslissingen en keuzes voor de toekomst van onze wereld. Hoe zou het dan zijn als we dat kind van nu serieus nemen en ermee in gesprek gaan?”

 

Wow, zo had ik er eerlijk gezegd nog nooit naar gekeken. Hoe geweldig als je zo’n sterke missie voelt? Maar, dan nog. Missie of niet… In die tijd bestond het vak kindercoach dus bij de gratie van een aantal vrouwen die elkaar niet kenden, maar die onafhankelijk van elkaar besloten zichzelf zo te noemen. Geen hond die de term verder kende. Kunnen we anno 2020 wel zeggen dat de kindercoaches als paddenstoelen uit de grond schieten en ons afvragen of er nog genoeg ruimte is op de markt, maar die positie van toen lijkt mij ook geen makkie.

 

Hoe was het dan om een praktijk op te bouwen? Waar begon je?

“Mijn eerste ervaring was dat de deuren dicht gingen. Alsof ik iets heel vaags deed met kinderen. Frustrerend. Ik heb veel last gehad van de oordelen van mensen, omdat ik zelf ook nog geen duidelijkheid had. Ik had nog nooit iets ondernomen. Dat was ook een voordeel, want ik ging overal blond in. Ik ging naar de mensen toe om te coachen terwijl ik amper geld had om mijn benzine te betalen. Stond ik weer te zoeken in al mijn zakken voor een paar gulden zodat ik precies genoeg benzine had om weer thuis te komen. Maar ik ben het blijven doen, ik moest wel want ik had mijn baan opgezegd dus ik moest mijn inkomen genereren.”

 

Ik kan mij daar niets bij voorstellen. Hoewel ik altijd mijn geld heb moeten verdienen om samen met manlief voldoende geld te verdienen om ons leven te leven, heb ik dit soort nijpende situaties niet gekend. Ik moet toegeven, ik vrees dat zo’n ervaring mijn passie als sneeuw voor de zon had doen verdwijnen.

 

Dat klinkt als een behoorlijk onzekere tijd…

“Ja, het was onzeker. Als de deuren dichtgaan, ga je twijfelen aan jezelf. Dan vraag je je af: ‘Waar doe ik het eigenlijk voor?’ Ik dacht het dagelijks. Ik denk het vaak nog. Het is de kunst dan toch door te gaan. En, je hoeft maar 1 of 2 mensen om je heen te hebben die in jou geloven en die je af en toe een zetje kunnen geven. Die steun heb je echt nodig, want je krijgt te maken met heel veel meningen, oordelen en angsten. Hoe vaak ik niet heb gehoord: ‘Zou je niet gewoon in het onderwijs blijven?’ Dat zijn de angsten van de ander. Daar moet je je niet door laten leiden.”

 

Yep, ik weet zeker dat we dat allemaal wel herkennen. Kun je het niet beter als hobby erbij doen? Of is het niet beter nog een baantje ernaast te hebben voor je verzekeringen en pensioen? Daar schreef ik onlangs nog een blog over.

 

Waar kwam dan het punt dat het begon te lopen? Hoe heb je dat aangepakt?

“Ik begon met het geven van lezingen. De eerste keer was de toegang gratis, er kwamen 2 mensen. Ik deed het nog een keer en vroeg entree. Toen waren er 15 deelnemers. Mensen hoorden viavia dat ik een mooi verhaal te vertellen had. Toen stonden ze ineens in rijen te wachten en kwam er 100 man op mijn lezing af. Ik weet nog dat we snel op het laatste moment de zaal moesten ombouwen om het te laten passen. Ik had altijd mijn agenda bij me, altijd. Dus ik ging gelijk afspraken maken na die lezingen. Ik gaf onvoorwaardelijk, maar pakte dan wel gelijk door.”

 

En toen besloot je anderen op te gaan leiden?

“In 2007 besloot ik dat anderen dit ook moesten weten en leren. Ik begon gewoon, had totaal geen plan. Zo doe ik alles. Als ik een besluit neem, dan ga ik er voor de volle 100% voor. Het enige dat ik wist was dat de opleiding drie keer twee dagen moest duren. Er kwamen inschrijvingen, op een gratis in elkaar geflanste website. Dus ging ik op zoek naar een locatie. Die locatie bleek van Christa Wiersma te zijn. En van het een kwam het ander. Samen richtten we De Kunst van Kindercoaching op en goten alles dat we wisten in de opleiding. Na 7 jaar scheidden onze wegen, ik volgde mijn eigen pad en richtte de Magie van Kindercoaching op.”

 

“Als ik terugdenk aan die eerste groepen van de opleiding: we voelden dat we een verschil maakten. We faciliteerden een bewustwordingsproces bij iedereen die iets met kinderen wilde doen. Er veranderden dingen thuis, banen werden opgezegd. Er gebeurde iets. Ineens waren we niet meer alleen. Met ons waren een heleboel andere kindercoaches die ook voelden dat er iets moest gebeuren. Er werden praktijken geopend en met vallen en opstaan ging iedereen aan de slag.”

 

Als je kijkt naar die allereerste kindercoaches die je opleidde, en nu. Is er dan iets veranderd?

“Die allereerste fase, die eerste kindercoaches, dat waren de pioniers, de bouwers die op hun bek durfden te gaan. In die tijd heerste ook de crisis he, veel mensen kwamen op straat te staan. Dus ze moesten wel.”

 

“De fase daarna was wat voorzichtiger. En nu zie ik steeds meer mensen die afwachten, er is minder noodzaak. De overtuigingen groeien ook per groep: Wie zit er op mij te wachten? Mensen kiezen daardoor toch weer eerder voor die vaste baan. Wat ook weer prachtig is, want dat betekent dat zij – met de kennis uit de opleiding – de dingen anders gaan doen binnen hun bestaande werkzaamheden. Ook zij zijn ondernemer, alleen zien zij het niet zo. Maar zelfs als je binnen je bestaande school kindercoaching wilt doen, moet je ergens voor staan en voor vechten. Zo bereiken we ontzettend veel met zijn allen.”

 

“Of het je gaat lukken met een eigen praktijk is wel afhankelijk van de functie die jij jouw praktijk geeft. Heb jij een reden nodig om uit het onderwijs te stappen? Of heb jij een praktijk om jouw missie te vervullen? In het laatste geval gaat het je lukken.”

 

Hmmm, dat punt snap ik. Een praktijk als vlucht loopt zelden goed af (hoewel ik ook de voorbeelden ken die desondanks een geweldig succes werden). En niets zo sterk voor je praktijk als een missie, een ‘big why’ zoals we dat ook wel noemen.

 

En het vak kindercoaching. Hoe heb je dat zien veranderen?

“Voor mij heeft kindercoaching een maatschappelijke functie. Als kindercoach draag je bij aan het collectieve verlangen dat er iets moet veranderen voor de kinderen van de toekomst en heb je daarin een voorbeeldfunctie. Je spreekt ouders, niet alleen kinderen, en je helpt deze ouders anders naar hun kind te gaan kijken. Dan breng je dus een boodschap: Laten we onze eigen zooi opruimen zodat kinderen de ruimte hebben om in essentie te zijn wie ze zijn.”

 

“Onze huidige maatschappij vraagt ook echt om een andere houding, de waarden en normen zijn aan het veranderen. Vroeger verlangden we naar gehoorzaamheid. Nu mag een kind krachtig, en dus ook rebels, zijn. Je ziet de millennials hun eigen kracht en eigen kwaliteiten volgen. Dat vraagt een heel andere zorg- en onderwijsaanpak. En kindercoaching is een van de bewegingen daarin.”

 

En toen ergens ontstond Adiona?

“In 2008 leverden we de eerste lichting kindercoaches op. We hadden toen alleen nog maar een basisopleiding. Ik wilde voor die mensen een netwerk creëren voor na de opleiding. Met de gedachte dat je het wel zelf maar niet alleen hoeft te doen. Een beroepsvereniging leek het logisch vervolg. Dus richtten Christa en ik Adiona op, de beroepsvereniging voor kindercoaches. We creëerden een warm bad. We organiseerden twee keer per jaar een dag waar we samenkwamen. Daarna zwermden we weer uit.”

 

En het KinderCoachGilde?

“Er waren wel kwaliteitsregisters maar die waren allemaal verbonden aan een opleiding. Even kort door de bocht: opleiding volgen, op tijd je bijscholing doen en je voldoet. Maar het gaat mij om veel meer: Ben je in ontwikkeling? Ben je op het juiste pad? Dus ik wilde een kwaliteitsregister opzetten dat uitgaat van de vraag: Wat past in jouw ontwikkeling als coach? En zo ontstond het KinderCoachGilde, het kwaliteitsregister waar je naast Adiona lid van kon worden.”

 

Eerlijk is eerlijk, zelf vond ik het in mijn eerste jaren als kindercoach erg belangrijk dat ik werd erkend in mijn vak en mijn expertise. Dus deed ik er alles aan om vergoed te worden door de aanvullende verzekering (daar denk ik inmiddels overigens heel anders over, maar toen vond ik het heel belangrijk). Dat betekende dat ik lid was van de AbvC die dat voor mij als counselor mogelijk maakte. Nu kom ik ontzettend veel kindercoaches tegen die zoeken naar steun, intervisie, duidelijkheid over wet- en regelgeving. En dan verwijs ik altijd door naar Adiona en het KindercoachGilde. Ik ben ervan overtuigd, als je jezelf serieus wilt nemen als kindercoach, dan kun je niet zonder beroepsvereniging!

 

Maar nu is het Gilde toch ook een beroepsvereniging geworden? Wat was de aanleiding?

“Ik ben vanaf dag 1 pertinent tegen het streven naar vergoeding door zorgverzekeraars geweest. Want dan moet je aan ontzettend veel eisen voldoen terwijl het vak kindercoaching nog in de kinderschoenen stond! Nu zou je kunnen zeggen dat het vak inmiddels in de puberteit zit. En wat zijn pubers: knijterrebels! Die willen niet aan allerlei eisen voldoen. Die hebben nog wilde plannen. Ga je dan proberen te passen in allerlei regeltjes, dan ben je die vrijheid kwijt. Terwijl je zeer deskundig bent, zeer geschoold, allemachtig veel kennis hebt. Met het KinderCoachGilde wil ik een beroepsvereniging bieden voor juist die kindercoaches die nog steeds in die pioniersgeest zitten, dat verschil willen maken, uit de structuren, uit de regels. Maar wel met de benodigde verzekeringen, klachten- en geschillencommissie, deskundigheidsbevordering en persoonlijke ontwikkeling. Ook nu wil ik weer laten zien dat het anders kan.”

 

Maar als je dan niet aan allerlei regels hoeft te voldoen, hoe waarborg je dan de kwaliteit?

“We hebben mensen nodig die sterk staan. Ik wil dat wij ons vak in vrijheid kunnen blijven uitoefenen en buiten de lijntjes kunnen blijven kleuren, met kwaliteit. Je wordt dus echt niet zomaar toegelaten. Je doorloopt een soort sollicitatieproces waarin je wordt begeleid door een coach. Van daaruit kijken we of je wel of niet past binnen het Gilde. Ben je eenmaal lid, dan heb je twee keer per jaar een gesprek met een coach: Hoe was het afgelopen half jaar, en wat zijn je plannen voor het komende half jaar. Ik verwacht ook een actieve houding van de leden. Ons motto: om te groeien moet je in beweging blijven. Je doet dan ervaring op, maar je moet ook stilstaan om te verdiepen, bij jezelf te komen. Je steeds weer af te vragen ‘waarvoor doe ik het ook alweer’.”

 

Een mooie ontwikkeling vind ik. Want hiermee is de aansluiting bij een beroepsvereniging voor iedereen haalbaar en heb je als kindercoach ineens veel meer keuze. Kies je voor een meer generieke vereniging voor coaches in het algemeen, voor een vereniging vanuit een andere professionele achtergrond of voor een van deze twee verenigingen speciaal voor kindercoaches. Zo kan het niet anders zijn dan dat er voor ieder een plek is die past.

 

(Ik heb er bewust voor gekozen hier geen reeks namen van beroepsverenigingen te noemen, omdat ik nooit volledig kan zijn en er geen ‘goede’, ‘betere’ of ‘slechtere’ verenigingen bestaan. Een vergelijking om te vinden wat bij jou past moet je dus echt zelf maken. Een goede Google actie op de termen beroepsvereniging en coach levert je een prachtige lijst met opties op. Het is een kwestie van kijken waar jij je thuis voelt, wat past bij jouw visie op het vak, wat de eisen voor aanmelding zijn en vervolgens je keuze maken. Gun het jezelf wel, het is namelijk niet te doen zelf alle eisen en wet- en regelgeving in de gaten te houden. Hierin is een beroepsvereniging een ontzettende steun. Nog even los van alle andere voordelen (intervisie, verzekeringen, deskundigheidsbevordering, etc) die een vereniging biedt.)

 

De kindercoaches schieten nu als paddenstoelen uit de grond… Hoe zie jij kindercoaching in de toekomst?

“Gelukkig maar dat er steeds meer kindercoaches komen. Het is echt het beroep van de toekomst. Wat we nu doen is bouwen aan de toekomst, waar onze maatschappij heen zou kunnen gaan. Als kindercoaches werken wij daarom meer en meer met de ouders. We geven geen adviezen of lijstjes met tips, we gaan een coachproces met de ouders aan. Zodat ook zij hun eigen kracht ontdekken, hun eigen pijn tegenkomen. Als ouders dat gaan doen, dan werkt dit in het kind door en krijgen wij een duurzame verandering bij het kind.”

 

“Om die verandering NU in beweging te zetten hebben we zoveel mogelijk kindercoaches nodig. Met dat verhaal hebben wij aangeklopt in de politiek. En daar werden ze heel blij van. Want, hoe zou het zijn als alle ouders twee keer per jaar naar de kindercoach gingen, net zoals je elk half jaar voor controle naar de tandarts gaat. Dat noem ik een duurzame vorm van begeleiden. Dan kan het kind verder. Hoeft jeugdzorg niet meer van die lange wachtlijsten te hebben. En natuurlijk, als er meer nodig is dan moeten we in het netwerk kijken en doorverwijzen.”

 

Tips van Jeannette voor (startende) kindercoaches:

  • Verwijs op tijd door, wees zorgvuldig, zorg dat je weet wat je doet.
  • Sluit trajecten nooit definitief af, maar houd de deur altijd open. Je zet een beweging in gang, en die wil je in beweging houden. Met het idee: jullie kunnen nu samen verder en als het nodig is, dan weet je mij te vinden.
  • Toon leiderschap en blijf aan je eigen issues werken. Laat ze niet tussen jou en je passie komen.
  • In het begin mag je tarief best wat lager zijn, maar houd het redelijk. 60 euro is echt het minimum. Vraag je een te laag tarief, dan toon je geen respect naar jezelf, je collega’s en het vak.
  • Ga samenwerken en niet concurreren. Als vrouwen gaan concurreren, dan verzwakken we elkaar. En dat is het laatste dat we willen.

 

 

 

 

 

 

“Ga je HIERVOOR je baan opzeggen? Dat meen je niet!” Het klinkt niet als een vraag. Zeker niet met haar gezicht erbij. Ze werpt amper een blik op de flyer die ik haar laat zien. Ik voel mijn hart ineenkrimpen. Au, dit doet au.  En ik heb geen idee hoe ik moet reageren. Ze zegt het niet, maar ik hoor: “Ben je gek geworden?”, en “Wat een dom idee”, maar ook “Heb je wel enige realiteitszin?” en “Als je niet meer happy bent in je baan kun je toch ook gewoon een andere zoeken?” en tot slot: “Heb je hiervoor nu een universitaire graad gehaald?”

 

Ik zal het nooit meer vergeten. Stond ik daar. In de gang van de school van mijn oudste. Twee minuten daarvoor was ik nog supertrots. En opgewonden. Want, het was zover.

 

Na jaren had ik eindelijk toegegeven wat ik stiekem altijd al wist

Na jarenlang universitaire studie waar mijn hart overduidelijk niet lag. Na jarenlang niet happy in mijn baan. Na jarenlang desondanks doorbuffelen. Na jarenlang geen idee hebben wat IK nu eigenlijk wilde, wat IK belangrijk vond, wat IK wilde met mijn leven. Na jaren had ik eindelijk toegegeven wat ik stiekem altijd al wist. Van kleins af aan. Dus na een – wederom jarenlange – zoektocht vond ik de opleiding tot kindercoach, volgde deze en startte mijn eigen praktijk. Ik had gevonden waar mijn hart een huppeltje van maakte. Mijn vlammetje harder van ging branden.

 

Mijn hart en zaligheid

Ik legde mijn hart en zaligheid in het maken van mijn plannen. In het ontwikkelen van mijn website. En in het vormgeven van die flyer. Vastberaden een succes te gaan maken van mijn – toen nog – kindermassage en -coachpraktijk Eigenhandje.

 

Ik droop af

En daar stond ik dus. Hoewel ik bekend kan staan om mijn aanstekelijk enthousiasme, sprong hier duidelijk geen vonk over. Ik stopte mijn flyers in mijn tas, bracht enigszins beduusd zoonlief zijn klas in en droop af naar huis. Bummer.

 

Het bleek niet de laatste keer te zijn dat ik met twijfel en weerstand te maken zou krijgen. En nu, bijna 10 jaar later, gebeurt het nog. “Zou het niet verstandig zijn er toch nog iets naast te doen, voor je pensioen?” en “Je kunt toch ook de praktijk ERBIJ doen, als hobby?”

 

Wil ik het überhaupt uitleggen?

Inmiddels doet het bij lange na niet meer zoveel met mij als al die jaren terug. Toch moet ik er inwendig altijd een beetje van zuchten. Want, hoe leg ik dat nou uit? Wil ik het überhaupt uitleggen? Dit is mijn leven. Hier word ik dolgelukkig van. Zo maak ik het verschil. Hier sta ik elke dag met energie en tomeloos enthousiasme voor op.

 

Vind ik het nooit zwaar? Oh hell, yes!

Zou ik nooit mijn portie aan Fikkie willen geven? Uhhh, guilty

Is het het allemaal waard? Absoluut

Hobby of bedrijf? Nou, wat denk je????

 

Geen praktijkJE maar een praktijk

Hoe pijnlijk ik dat moment ook vond, daar in de gangen van school met een kind aan de hand en de ander aan mijn been, het wakkerde wel precies aan wat ik nodig had: een vastberadenheid ten top om die praktijk tot een succes te maken. Geen praktijkJE neer te zetten maar een praktijk. Geen hobby te onderhouden maar een bedrijf te runnen. Niet de moeder in een hysterische ‘ik moet wat in mijn leven’-bui te spelen maar een serieuze onderneemster te zijn.

 

En zo geschiedde. Met manlief als grootste fan en aanjager zette ik mijn stappen. Bouwde mijn droom. Stap voor stap. En een succes werd het!

 

Ik zie dezelfde frustratie en teleurstelling bij anderen

Nu, al die jaren later, kom ik ZO veel startende kindercoaches tegen die te maken krijgen met dezelfde twijfels van hun omgeving.  En bij allemaal zie ik die teleurstelling en frustratie op het gezicht. Van het gebrek aan steun. Van het ontbrekende vertrouwen. Van de – helaas – vaak afnemende energie.

 

Het vuurtje dooft

En niet zelden dooft uiteindelijk het vuurtje. Het vuurtje dat haar in eerste instantie naar de opleiding tot kindercoach dreef. Het vuurtje dat maakte dat zij naar de KvK ging om haar praktijk in te schrijven. Het vuurtje dat ervoor zorgt dat zij het onderste uit de kan zal halen om de kids in haar praktijk te helpen. Dat vuurtje.

 

Laat ze een poepie ruiken!

Ik kan het amper verdragen. Ik zou uit willen roepen: “Laat je niet tegenhouden. Ga voor je droom. Doe wat je hart je ingeeft. Vertrouw op je hart en ga! Zet door. Elke keer weer. Laat ze een poepie ruiken die twijfelaars, azijnpissers en zwartkijkers. Je verdient het om een succes te maken van je praktijk. Je verdient het om een succes te maken van jezelf. Ga ervoor!”

 

Dus als je dit leest: stel je dan mij maar voor. Met een megafoon aan de mond. Staand op een stoel. En hoor mij die woorden roepen. Ze zijn voor JOU bedoeld. En ga ervoor. Echt. Gun het jezelf. En gun het al die kids die op jou zitten te wachten. Zul je zien wat er gebeurt. Echt, neem dat van mij aan.

 

 

Wist je trouwens dat je in de FB-community Kickstart de kindercoachpraktijk van je dromen precies dat vindt dat je nodig hebt? Die steun, die aanmoediging? Inspiratie, motivatie, tips en adviezen? Nog geen lid? Klop er even aan, laat ik je binnen. Gratis uiteraard. Enige dat van je wordt verwacht is dat je een actieve bijdrage levert.

 

De ochtend nadat ik mijn kindercoachdiploma in ontvangst nam kroop ik achter de computer. De communicatieadviseur in mij tikte mijn websiteteksten tikkerdetiktiktik er in no time uit. Diezelfde communicatieadviseur in mij zat een week later bij IS Vormgeving, er moest een naam en huisstijl komen. Zij bedachten de naam Eigenhandje, met een – al zeg ik het zelf – super logo! Een logo dat paste bij mij en bij mijn doelgroep. Een logo dat ik doorvoerde in alle uitingen. En zo was Eigenhandje in een oogopslag uit duizenden te herkennen. Super effectief kan ik je zeggen.

 

Dat allereerste logo van Eigenhandje was ZO sterk dat je er nog steeds een stukje van terugziet in het logo van Jouw succes-PRAKTIJK! (check de stijl van PRAKTIJK!). Super cool vind ik dat.

 

Je hebt geen website of logo nodig om te kunnen starten

Nu, een kleine 10 jaar later, vertel ik mijn klanten dat een website handig is maar niet hoogstnoodzakelijk om je eerste klanten te vinden. Het zit hem immers allemaal in het verhaal dat je vertelt, en HOE je het vertelt. Dat is waar je mee begint. Dus eerlijk is eerlijk, dat logo heb je ook niet op dag 1 nodig. Maar, net als die website, wel handig om te hebben. De website zodat je daar dat super aantrekkelijke verhaal kunt vertellen. En die huisstijl die dat verhaal versterkt. Zodat jouw verhaal, net als het mijne toentertijd, uit duizenden te herkennen is. En dat is wat je wilt, toch?

 

Een bijzonder visitekaartje

Een paar maanden terug was ik op zoek naar iemand die voor mij een bijzonder visitekaartje kon ontwikkelen. Een kaartje in de vorm van een theemok (ik houd van anders dan anders). En zo ontmoette ik Sabine Sabelis, van Oink Oink Producties. Het begon met een visitekaartje, het werd een perfecte samenwerking. Ik heb een idee, zij denkt 10 stappen verder. Ik raak overweldigd, zij maakt alle stappen weer super eenvoudig. En daar komen dan geweldige eindresultaten van. Wat wil je nog meer!?!

 

Pink Pancakes

Een week of wat terug ontmoetten wij elkaar tijdens een bijzondere lunch. Waar Sabine zonder aarzeling en met veel enthousiasme koos voor Pink Lemonade en Pink Pancakes, “want roze zit nu eenmaal in mijn logo”. Wij spraken over de zin en onzin van een huisstijl. Hoe je dat aanpakt. En waar je op moet letten. Daar komt ie:

 

Voorspelbaarheid is een goed ding

“Een goede huisstijl levert vertrouwen op. Vertrouwen van collega’s. Vertrouwen van concullega’s. Van potentiele klanten. Nou ja, van iedereen die het ziet. Voorspelbaarheid is dan ineens een goed ding.”

 

Logo, huisstijl, branding: wat is wat?

Op social media kom ik steeds vaker advertenties tegen van professionals die zich bezighouden met branding van coaches en therapeuten. Eerlijk? Bij branding denk ik altijd aan grote toko’s. Met even grote budgetten.  Een logo, een huisstijl, je branding. Wat is het verschil, en wat heb je nodig om je praktijk van de grond te krijgen?

 

“Het logo kennen we allemaal. Maar aan alleen een logo heb je niet zo veel. Je wilt het logo goed doorgevoerd hebben op je visitekaartje, je website en op bijvoorbeeld briefpapier. Niet alleen met het logo zelf, maar ook in kleur en lettertypes. Dat is een huisstijl. Heb je het over branding, dan bedoelen we daarmee dat je jouw stijl doorvoert in ALLE uitingen. Tot in het kleinste detail. Het kleurgebruik, je lettertypes. In huisstijl, e-mailhandtekening, social media, in je praktijkruimte, in je fotografie. Maar ook in je manier van communiceren. Kortom, in het uiten van jezelf en je bedrijf.”

 

Dat klinkt gelijk heel groot en daar hangt vast ook een enorm prijskaartje aan.

 

“Dat is een groot misverstand. Als je het geld niet hebt, begin dan met een goed logo. En voer dat dan zelf consequent door in al je andere uitingen. De juiste kleuren, de lettertypes. En dan ben je eigenlijk al heel ver.”

 

Wat is dan de eerste stap als je je eigen praktijk start?

“Doe eerst een stukje research. Zorg ervoor dat je je doelgroep heel goed kent. Als je kindercoach bent, leuk, maar welk kind wil jij precies helpen? En vergeet niet dat niet die kinderen jou gaan zoeken maar hun ouders. Zorg ervoor dat je heel goed weet waar je je klant vindt.”

 

Kijk, dat hoor ik graag. Want een mooi gestyled logo zonder inhoud, dat trekt geen klanten aan. Het begint dus met het bouwen van je verhaal: voor wie ben jij er, waarom ben jij de uitgelezen persoon om dit kind en deze ouder te begeleiden, waar werk je met hen naartoe en hoe doe je dat. En daar baseer je dan uiteindelijk je huisstijl op.

 

Zorg ervoor dat je opvalt

“Als je verhaal helder is, dan kun je met een logo aan de slag. Met lettertypes en kleuren. Een website of genadeloze social media als je geen website wilt. En dan kun je de klanten aan gaan trekken die bij jou passen. Als er zoveel mensen besluiten kindercoach te worden, zorg er dan voor dat je opvalt. Durf het anders te doen, en geef je vormgever de vrijheid.”

 

“Er komt vanzelf een punt waarop je voelt dat er meer nodig is. Om je merk te verstevigen. Ik heb nu een klant. Die heeft al 10 jaar een heel goedlopend bedrijf, met een heel eenvoudig logo. En nu zegt zij: ‘Het is tijd voor een goede huisstijl. Zij is er nu klaar voor om naar ‘the next level’ te gaan. Maar zonder die uitgebreide huisstijl heeft ze dus wel een bedrijf gebouwd.”

 

Maar, wat is dan het minimale dat je nodig hebt als je nog maar net start en je budget beperkt is?

“Een logo dat overal inzetbaar is. En dat niet onscherp wordt als je het heel groot opblaast. Dat betekent dat je versies nodig hebt in alle bestandsformaten. En liefst wil je het logo uit elkaar kunnen halen, zodat je beeld en logo los van elkaar kunt gebruiken. Oh, en een vrijstaand logo. Daarmee bedoel ik een logo zonder wit vlak erachter. Dat ziet er niet uit. Een goede vormgever geeft je al die varianten zonder extra kosten.”

 

Ga niet knutselen in Canva

“Ga niet zelf knutselen in Canva. Het kost je heel veel tijd. Wat is je uurtarief? Wat kost het je dan als je zelf loopt te knutselen? Bovendien is de kans groot dat je het niet de professionaliteit uitstraalt die je nodig hebt. Hoe vaak ik al niet teleurgestelde mensen heb gesproken omdat die dure advertentie in de krant er niet uitzag omdat het logo er niet mooi uitkwam. En dan moet je uiteindelijk alsnog een vormgever inhuren. Doe het dan in een keer goed.”

 

“En al die online drukkers. Die lijken heel goedkoop. Visitekaartjes voor een euro. Maar dan komt er dit bij, dat bij. Je moet dan al een ontwerp hebben, of weer zelfs iets gaan knutselen waarvan je niet zeker weet of de kwaliteit goed genoeg is. Dan komen er nog de verzendkosten bij. En als je dan alles bij elkaar optelt…  had je het beter door een vormgever kunnen laten doen. Had je heel veel tijd gescheeld en was het ook nog eens met zekerheid mooi geweest.”

 

Doodzonde van mijn tijd en geld

Ahum, ik heb mijzelf daar ook regelmatig schuldig aan gemaakt. Had ik een netwerkbijeenkomst en besloot ik dat het toch wel handig was nog even visitekaartjes te bestellen. Knutsel de knutsel. Urenlang bezig om alles precies in de juiste vakjes van zo’n online designtool te krijgen. Superfrustrerend. En niet altijd even mooi en aansprekend. En dan heb ik het nog niet over die stapels met flyers waarop ik dacht te kunnen besparen door ze zelf te maken, maar die ik uiteindelijk bijna allemaal in de kliko gooide omdat ik er niet mee voor de dag kon komen. Hoe goedkoop dat drukwerk vaak ook was, doodzonde van mijn tijd en geld.

 

Nou zijn er heel veel vormgevers. Hoe vind je een vormgever die bij je past?

“Ga allereerst het profiel op insta of de website bekijken. Als dat je aanspreekt, dan neem je pas contact op. Benader verschillende partijen voordat je je keuze maakt. Een goede vormgever stelt je heel veel vragen, probeert in je hoofd te komen. Zorg dus dat je verhaal helder is en dat je heel goed weet wat je belangrijk vindt. Staar je ook niet blind op afstand. Je hoeft niet naast elkaar te zitten om concepten te kunnen bespreken, alles kan online. Check wel altijd of je makkelijk contact kan opnemen, de lijntjes moeten kort zijn. Maar het allerbelangrijkste is dat je het gevoel hebt dat je vormgever jou begrijpt.”

 

Een sprong in het diepe

Er is weinig zo spannend als een ontwerp voor het eerst onder ogen krijgen. Al die keren dat ik een document opende en er beeld voor mijn neus verscheen. Niet wetende of je hart een huppeltje zal maken en een ‘wow’ je lippen ontsnapt, of dat de moed je in de schoenen zal zakken met een teleurgesteld ‘oh’…

“Ja, het is best een sprong in het diepe. Je geeft iets uit handen. Moet je vormgever aan de slag laten gaan en erop vertrouwen dat het goedkomt. Iets door een ander laten maken betekent ook dat je dingen onder je neus gaat krijgen die je niet mooi vindt. Als dat gebeurt moet je het altijd aangeven. Als het goed is wordt het ego van de ontwerper er niet door gekrenkt. En er komt uiteindelijk alleen maar een beter product uit. Ik ga voor de wow-factor. Dat betekent soms dat een opdracht wat langer duurt maar het moet kloppen.”

 

Jij bepaalt het effect van jouw logo

“Wil jij je onderscheiden, en wil jij de klant gaan bereiken die JIJ wilt bereiken, dan is het de investering waard. Maar let op, een huisstijl levert op wat jij wil dat het oplevert. Als jij niet goed met je huisstijl omgaat, als jij jouw logo niet op de juiste manier toepast. Als jouw kleur petrol is en je besluit ineens overal oranje te gaan gebruiken, bijvoorbeeld. Dan komt die huisstijl niet tot zijn recht en levert het niets op. Dan had je beter je geld in je zak kunnen houden.”

 

Welke tips zou jij kindercoaches willen geven?

  • Kijk heel goed naar jezelf en je klant. Je moet niet het kind aantrekken met je logo, maar de ouders. Kijk niet alleen naar wat JIJ leuk vindt, maar onderzoek waarmee je de klanten aantrekt die jij wilt bereiken.
  • Ga op je gevoel af en durf het anders te doen. Geef je vormgever de vrijheid. Dus stap uit je comfortzone.
  • Neem jezelf serieus en kies niet voor een kinderlijk speelgoedlogo.
  • Waak voor te veel input in je logo: een bloemetje EN een autootje EN een jongetje EN een meisje. Kies voor eenvoud.
  • Kijk niet te veel naar anderen. Waar sta JIJ als kindercoach voor? En laat dat omzetten in een sterk beeld.
  • Probeer uniek te blijven. We gebruiken ‘allemaal’ al die foto’s van die jongetjes in die capes die gratis te downloaden zijn.
  • Investeer in ieder geval in een logo. Pas dit consequent toe zodat er een vertrouwd beeld ontstaat. Dit hoeft niet veel geld te kosten.
  • Kies een vormgever die bij je past.

 

Foto Sabine: Martien Coolegem
Foto Pink Pancakes: Sabine Sabelis

 

Ik zal het nooit vergeten. Een moeder bij mij in de praktijk, kennismakingsgesprek. Ze zat er doorheen. Dat was meer dan duidelijk. Er moest iets gebeuren. En ze vertelde dat het niet werkte. Dat ze zo moe was. Dat ze het zat was. Dat ze zo op de toppen van haar kunnen zat, dat haar boog zo gespannen stond dat ze non-stop op knappen stond. Dat er niet meer sprake was van een kort lontje, maar dat ze echt goed fel kon uitvallen tegen haar kinderen. Niet alleen binnen de muren van haar huis, maar ook op straat. Ze schaamde zich diep, het moest anders.

 

En in mij gebeurde er van alles. Want ze zei het niet, maar tussen de regels door hoorde ik her en der een klap vallen. Ik hoorde haar fel en gefrustreerd spreken over de kinderen. Ik hoorde ook haar verdriet en haar machteloosheid.

 

Wat moest ik doen?

Wat moest ik doen? Durfde ik met dit gezin te gaan werken? Ik was toch ‘maar’ kindercoach? Hier moet fikse zorg op, schreeuwde alles in mij. Aan de andere kant, zij kwam naar mij en was niet naar de huisarts gegaan omdat zij zich zo schaamde. Wilde voorkomen dat zij in een traject kwam waar zij veroordeeld zou worden om haar gedrag. Ze was ZO bang als slechte moeder neergezet te worden en haar kinderen kwijt te raken. En dat ze een slechte moeder was had ze zelf al geoordeeld, dat hoefde ze van een ander niet te horen.

 

We gingen uit elkaar, en ik beloofde de dag daarna bij haar terug te komen met een voorstel.

 

Ik lag er wakker van

Ik kan je vertellen, ik lag er wakker van. Waar doe ik goed aan? Dat ik niet met dit gezin moest gaan werken was voor mij helder. Way buiten mijn expertise. Maar, hoe zorg ik ervoor dat deze vrouw de hulp krijgt die ze nodig heeft? En, van alles dat ik heb gehoord… valt dit onder het kopje mishandeling? Moet ik dan melding doen? Maar, als ik melding doe en het is volledig onterecht. Dan breng ik schade aan, heel veel schade. En als ik het niet doe en het loopt daar ooit gierend uit de klauwen, kan ik mijzelf dan vergeven dat ik niets heb gedaan?

 

Ik lag dus wakker. En ik zal je zeggen, dat gebeurde niet vaak in mijn dagen als kindercoach. Die zeldzame keer dat ik in mijn bed lag te draaien met het verhaal van mijn klant in mijn hoofd, wist ik dat ik moest doorverwijzen. Dus een dag later belde ik eerst een bevriend psychiater om te overleggen. En later moeder om haar te vertellen dat ik goed over de juiste vervolgstap had nagedacht. Ik prees haar dat ze zo openhartig was geweest maar vertelde haar ook dat ik niet met haar kon samenwerken. Dat haar vraag echt mijn expertise ontsteeg. Ik verwees haar naar haar huisarts en stelde haar gerust dat er echt niet zomaar ineens iemand op de stoep zou staan om haar kinderen bij haar weg te halen. Dat haar huisarts samen met haar zou kijken wat er nodig was.

 

Hoewel ik wist dat ik een goede oplossing had gevonden is deze moeder nog heel vaak door mijn gedachten geschoten. Want door haar naar de huisarts te sturen was het uit mijn handen. Had ik er geen invloed meer op. Wat als er nou toch…

 

We maken het allemaal mee

En ik weet dat we allemaal dit soort situaties ooit meemaken in de praktijk. Dat er op een dag een kind binnenkomt met een verhaal dat je even doet fronsen. Of je spreekt een ouder die overduidelijk over zijn/haar theewater is en je onderbuik vertelt dat er iets misschien niet klopt. We maken het allemaal mee. We werken immers met mensen.

 

Ik weet ook dat we met liefde heel ver weg blijven van dit soort spannende onderwerpen. Liefst sluiten we onze ogen ervoor. Toch? We sussen onszelf met de gedachte dat ouders die hun kind mishandelen nooit een kindercoach zouden bezoeken. Ik heb dat in ieder geval in bovenstaande situatie geprobeerd… Ik geef het gelijk toe.

En voordat ik dit stuk schreef checkte ik op social media met een poll hoeveel van mijn volgers zich al over de code had gebogen en ermee werkt: 75%. Een mooi getal, dat voorop. Maar nog 25% die aangaf er nog mee aan de slag te moeten. En dat getal moet omlaag. Ik hoop met dit stuk daaraan bij te dragen.

 

Joke Achterkamp aan het woord

Want, de realiteit is dat kindermishandeling – helaas – veel voorkomt. “Gelukkig zullen we dat als kindercoach inderdaad niet vaak tegenkomen”, weet Joke Achterkamp, mamacoach in praktijk Kinderschatten en jarenlang werkzaam geweest bij het Advies en Meldpunt Kindermishandeling (nu Veilig Thuis), mij te vertellen, “maar we kunnen onze ogen er ook als kindercoach niet voor sluiten.”

 

Supertof dat ik Joke mag bevragen over de Meldcode Kindermishandeling. Een onderwerp waar we allemaal van moeten weten, en dat – weet ik – voor veel kindercoaches best een ingewikkeld dingetje is. Tijd om het open te breken!

 

Wat verstaan we eigenlijk onder kindermishandeling?

“Er zijn verschillende vormen kindermishandeling. De meest bekende vorm is fysieke mishandeling. Dan wordt er dus lichamelijk letsel toegebracht. Denk aan slaan, schoppen, bijten, knijpen. Maar er kan ook sprake zijn van fysieke verwaarlozing. Dan moet je denken aan slechte of te weinig voeding, te kleine of kapotte kleding of kleding die niet past bij het seizoen. Dit zijn vormen van kindermishandeling die relatief makkelijk vast te stellen zijn omdat je het letterlijk kunt zien.”

 

Direct flitst een kind door mijn gedachten dat ik in de praktijk had en er altijd zo smoezelig uitzag en waarvan ik ooit de blote voeten zag. Ik heb nog scherp in mijn herinnering dat ik het niet kon plaatsen. Mijn kinderen spelen ook op blote voeten, maar zo vies en onfris ruikend… Ik schrik er even van, heb ik hier verwaarlozing over het hoofd gezien?

 

“Dan hebben we emotionele mishandeling. Denk aan kleineren, uitschelden, bang maken van je kind. En dan de emotionele verwaarlozing. Dit is de meest voorkomende vorm van kindermishandeling. Dan is er weinig steun, warmte en liefde voor het kind.”

 

Dat is al een stuk ingewikkelder, moeilijker meetbaar lijkt mij. Joke legt uit dat het niet gaat over dingen langs de lat leggen: is het kindermishandeling of niet. Het gaat erom dat als jij je als coach zorgen maakt over de ontwikkeling van het kind of over de ouder, dan is dat een signaal dat er hulp nodig is. Van jou of van een andere professional. Dat is waar het wat haar betreft om gaat, niet of er een stempeltje mishandeling op moet of niet.

 

“En dan heb je seksuele mishandeling. Dat vergeten we makkelijk. Zit niet in ons systeem. Gelukkig is het ook een van de minst voorkomende vormen van mishandeling. Maar ook hiervoor geldt: het komt wel voor dus wel iets om alert op te zijn!”

 

“Als laatste heb je nog getuige zijn van huiselijk geweld. Hier vallen ook de vechtscheidingen onder. Dit is zeker iets waar we als kindercoach mee te maken kunnen krijgen.”

 

Ik ben nog nooit een ouder tegengekomen die zijn kind mishandelde voor de lol

Joke werkte jarenlang voor het Advies- en Meldpunt Kindermishandeling (zoals gezegd, nu Veilig Thuis): “Er zit zo’n lading op kindermishandeling. Zo’n oordeel. Jij bent fout, jij doet het niet goed. Maar weet je, ik ben nog nooit een ouder tegengekomen die zijn kind mishandelde voor de lol. 9 van de 10 keer wil deze ouder ook alleen maar het beste voor zijn kind. Er zit niet ineens een monster tegenover je maar een ouder die niet weet hoe hij het anders moet doen. We kunnen kindermishandeling niet goedpraten maar vergis je niet wat er in gezinnen kan spelen: psychische problemen, stress, financiële problemen. Soms is een ouder zelf mishandeld en weet hij of zij niet hoe het anders moet. En soms denkt een ouder echt dat het beter is om stevig op te treden. Dat een kind harder moet worden en voorbereid worden op het klappen van de zweep van het leven. Ouders zijn zich dan gewoonweg niet bewust van de schadelijke gevolgen op lange termijn.”

 

OK, maar hoe ga je daar als professional dan mee om? Hoe bepaal je of wat er speelt gemeld moet worden?

“Geloof me, bijna elke ouder heeft wel eens tegen zijn kind staan schreeuwen of een keer een klap uitgedeeld en gedacht ‘god, wat heb ik gedaan’. Maar op het moment dat dit regelmatiger voorkomt, dan moeten we er iets mee. Om daar achter te komen moeten we het gesprek aangaan.”

 

En vervolgens legt Joke heel eenvoudig de stappen van de Meldcode Kindermishandeling uit.  En hoe we met zijn allen onbewust de code al grotendeels toepassen:

 

stap 1

“De eerste stap is signaleren, dat doe je de hele dag. Ook als je niet bewust met de meldcode werkt. Je ziet hoe een kind bij je de praktijk binnenkomt.”

 

stap 2

“Stap 2 is bespreken. Bespreken wat je signaleert. Ook dat doe je constant. Als een kind bij je binnenkomt met een blauw oog vraag je toch ‘joh, wat is er met jou gebeurd?’ en hetzelfde doe je bij de ouder. Je hoeft geen ingewikkelde en zware gesprekken te voeren. Je geeft gewoon aan wat je ziet en wat je merkt aan vragen en twijfels bij jezelf en dan kom je vanzelf in gesprek. En als dat niet komt, is dat ook een signaal. Wil niet zeggen dat er sprake is van mishandeling, maar in ieder geval dat het een lastig onderwerp is.”

 

Zo klinkt de meldcode al een stuk minder zwaar. Want dit doen we ‘vanzelf’, toch?

 

stap 3

“Stap 3 is eveneens bespreken maar dan met een collega, collegiale consultatie noemen we dat. Dat is niet om je vermoeden bevestigd te krijgen. Dat is puur om te kijken of een ander op dezelfde manier naar de situatie kijkt en of die ander zich ook zorgen maakt. Want het kan evengoed zijn dat jouw interpretatie door eigen ervaringen of overtuigingen vertroebeld is. Dat is niet erg, daarvoor hebben we deze ruggenspraak. Om de relatie met ouders open en integer te houden is het wel belangrijk dat je altijd aan de ouder laat weten dat je met een collega gaat overleggen. Als je overigens niet bij een collega terechtkunt, dan kun je in deze fase altijd Veilig Thuis consulteren om te overleggen. Ben je lid van een beroepsvereniging dan heeft die vast een aandachtsfunctionaris waar je je vragen voor kunt leggen.”

 

Oeps, ik heb Veilig Thuis weleens geconsulteerd maar dat heb ik niet gedaan in overleg met de ouder. Dat was wel zo netjes geweest, realiseer ik mij nu. Als ik als ouder in zo’n situatie zou zitten, zou ik dat toch ook willen weten?

 

stap 4

“De vierde stap is de weging. Ook dit gebeurt al onbewust. Je luistert naar het verhaal en hebt daar een idee bij. Klinkt dit logisch of niet, maak ik me zorgen? Puur op gevoel. En dan: kan ik hier zelf iets mee doen of juist niet? Heb ik iemand in mijn netwerk waar ik naar kan doorverwijzen, bv de huisarts, psychiatrie of verslavingszorg. Veilig Thuis kan gezien worden als een van de partijen waarnaar je doorverwijst. Niet omdat ouders het fout hebben gedaan en gestraft moeten worden, maar om ervoor te zorgen dat deze ouders en het kind de hulp krijgen die nodig is.”

 

Dat klinkt toch echt allemaal heel logisch, niet eng en vooral heel zorgvuldig en echt vanuit de gedachte dat het een hulpmiddel is voor ons als professional om goed voor onze klanten te kunnen zorgen. Joke weet een – voor mij – in eerste instantie zwaar klinkend iets heel laagdrempelig en behapbaar te maken.

 

De laatste stap

“Dan komt de laatste stap, het besluit wel/niet te melden. In enkele gevallen heb je als professional een ‘meldplicht’. Als het kind in acute of structurele onveiligheid verkeert, als je zelf geen adequate hulp kunt bieden of organiseren, of als ouders niet open staan voor de hulp die nodig is. Als je uiteindelijk besluit een melding te doen bij Veilig Thuis, dan kan dit niet anoniem. Behalve als er een dreiging is naar jou toe als persoon. En de ouders zijn dus op de hoogte van je melding, want jij bent (zoals de eerste stappen omschrijven) constant met hun hierover in gesprek geweest.”

 

Wat gebeurt er na een melding?

“Ook Veilig Thuis maakt eerst een afweging: staan ouders open voor hulp, dan worden zij doorverwezen naar de gemeente voor passende hulp. Staan ouders echter niet open voor hulpverlening, dan komt er een onderzoek. Veilig Thuis treedt dan op als onafhankelijke instantie en benadert huisarts, school en andere mensen in het netwerk van het gezin om zo een zo compleet mogelijk beeld te krijgen van een gezin. En aan de hand daarvan komt er een voorstel. Gaan de ouders dan nog steeds niet akkoord en Veilig Thuis heeft wel zorgen over de ontwikkeling van het kind, dan worden de zorgen aan de Raad voor de Kinderbescherming voorgelegd.”

 

 

Welke tips zou jij kindercoaches willen geven?

  • De kans dat je kindermishandeling in je praktijk tegenkomt is niet heel groot maar zeker aanwezig. Sluit er dus je ogen niet voor.
  • Hoewel je als kindercoach in een ‘grijs gebied’ zit en het de vraag is of de meldcode bij wet voor jou van toepassing is, heb je naar mijn mening wel een morele verplichting. Verdiep je er dus in en leg voor jezelf vast hoe jij omgaat met vermoedens van kindermishandeling middels de meldcode. Neem hierover een paragraaf op in de begeleidingsovereenkomst die ouders bij je tekenen voor de start van een traject.
  • Blijf altijd in gesprek met de ouders over wat je ziet en ervaart en over de stappen die je zet. Als je gaat melden, bespreek dan met ouders niet alleen dat je gaat melden maar ook wat je gaat melden.
  • Onderzoek je eigen overtuigingen? Door welke bril kijk jij? Wat kun jij met die bril doen zodat je niet te snel tot conclusies komt?
  • Signaleer je iets en heb je hierover gesproken met het kind en de ouders, noteer dan je ervaring in je dossier. Geen interpretaties, gewoon feitelijk wat je hebt gesignaleerd en wat er is besproken. Dit kan je helpen bij een eventuele melding.
  • Vergeet niet: je bent coach en geen therapeut. Erken of je voldoende kennis en kunde in huis hebt om over dit soort gevoelige onderwerpen te spreken. Voel je je niet zeker genoeg om over dit onderwerp met ouders te spreken, volg dan een cursus.

 

En tot slot voegt Joke toe: “Voor mij gaat het er niet om of je de stempel ‘kindermishandeling’ ergens op kunt drukken. Stel jezelf puur de vraag: maak ik me zorgen over dit kind en deze ouder en doe daar vervolgens iets mee. En wees heel kritisch op de manier waarop je met ouders in gesprek gaat. Niet beschuldigend, maar ga naast de ouder staan. Het is gewoon een moeder die met de handen in het haar zit. Of een vader die niet beter heeft geleerd. Kun je met empathie en begrip naar de ander kijken, dan wordt het veel makkelijker dit soort lastige dingen te bespreken met ouders.”

 

Meer weten?

Wil je meer weten over de Meldcode Kindermishandeling of een training volgen? Zie dan ook de website van de Rijksoverheid, check je beroepsvereniging of raadpleeg de website van de Augeo Foundation.

Ik zet de timer op een half uur. Dat moet lukken, toch? Donderdagmiddag. Gisteren lag ik ‘ineens’ hartstikke beroerd de hele dag op de bank te tukken. Waarom ik niet in bed lag? Nou, daar lag mijn man zijn jetlag uit te slapen. En de combi ik misselijk en hij jetlag in hetzelfde bed… niet handig.

 

Vanochtend zag de wereld er alweer een stuk zonniger uit. Een dag slapen. Een paar uur soort van wakker. Daarna een nacht van 10 uur, en ik stond weer als het vrouwtje op. Met een agenda vol met superleuke gesprekken en een webinar. Kortom: meer dan genoeg te doen.

 

Een inspirerend verhaal?

Een van die dingen die ik wilde doen was het schrijven van mijn wekelijks blog. Zodat ik maandag weer mijn nieuwsbrief uit kan sturen met een inspirerend verhaal. Een verhaal waarmee ik een hart steek onder de riem van mijn klanten (aj, het zinnetje ‘een hart onder de riem steken’ klinkt ineens heel raar als je de zin soort van om- en uitbouwt). Een verhaal waarmee ik mijn klanten inspireer om een volgende stap te zetten.

 

De timer op een half uur

Dus zet ik de timer. Want ik heb over ¾ uur een afspraak met mijn vormgever. Ik mag haar interviewen over het belang en/of de onzin van een goed uitgewerkte huisstijl. Dat verhaal krijg je binnenkort te lezen. Net als het verhaal over de Meldcode kindermishandeling waarvoor ik ook iemand interviewde.

 

Maar goed, ik dwaal af. Ik wilde eigenlijk ergens anders heen.

 

Hoewel, de verschillende verhalen komen straks weer bij elkaar…

 

Want, ik zet dus de timer op 30 minuten. Dan heb ik nog een kwartier voor het inpakken van mijn spullen, mijn praktijk verlaten en naar het cafe te fietsen waar ik met mijn vormgever heb afgesproken. Dat lukt, geen enkel punt.

 

Nog 23 minuten

Dat betekent wel dat dit blog dus in 30 minuten geschreven moet, op mijn website, en in Active Campagne klaargezet voor publicatie via mijn nieuwsbrief van maandag. En op dit punt zitten we op ‘nog 23 minuten’.

 

En dat lukt mij. Waarom? Omdat ik heel goed WEET wat mijn doelgroep is. Ik WEET wat de verhalen zijn waar mijn doelgroep op zit te wachten, om zit te springen zelfs. Ook al weten ze dat zelf vaak nog niet eens.

 

Ik WEET dat een van de grootste uitdagingen van mijn doelgroep is de tijd te vinden voor AL die dingen die ze ‘ook nog moeten doen’. En dat het schrijven van bijvoorbeeld een blog dan nog weleens het onderspit delft.

 

En dat is ZO ontzettend zonde. Want daar zit JOUW doelgroep wel op te wachten. Niet per se op het blog, maar in ieder geval om van jou te horen. Door jou geïnspireerd te raken. Door jou geraakt te worden. Door jou het vertrouwen te krijgen dat ze bij jou aan het juiste adres zijn met al hun vragen.

 

Doe jezelf een HEEL groot plezier, verdiep je in je klant

Dus, doe jezelf een ENORM plezier: verdiep je super super super super super in jouw doelgroep. Die ideale klant. Die klant waar jouw hart een huppeltje van maakt. Die klant waar jij er wel 10 van op een dag zou willen hebben. Die klant.

 

En als je dat helder hebt, dan wordt de rest zo ontzettend veel makkelijker. Dan weet je namelijk precies wat jouw klant nodig heeft. Waar jouw klant vastloopt. Waar jouw klant er zelf niet meer uitkomt. En dan weet je dus OOK waarover je moet schrijven. En omdat je precies weet waarover je moet schrijven, kost het je ook niet zo vreselijk veel tijd meer. Dan tikkerdetiktiktik je je posts en je blogs in no-time op. En ik kan je vertellen: dat is hartstikke cool!

 

Er is wel ietsjes meer nodig…

Eerlijk is eerlijk, er is iets meer nodig dan alleen je klant goed kennen. Je moet ook jezelf goed kennen en een heel helder beeld van wat het werken met jou precies oplevert zodat je een super super super aantrekkelijk en congruent verhaal kunt gaan vertellen. Maar het begint echt bij het kennen van je klant.

 

Duik er eens helemaal in: van welke klant word jij nu ECHT blij? Wil je dat met mij delen?

 

Dat werkt voor mij niet!

Ik hoor je al denken, leuk Marlies, dat roepen al die coaches. Maar ik weet nog niet wat ik het leukst vind want ik begin nog maar net en heb nog niet zo veel ervaring. Dus dat werkt voor mij niet.

 

Juist DAN!

 

Geef toe aan je dromen!

Ga vrij dromen. Voorbij wat je denkt dat handig is, of het makkelijkst of verstandig. Ga dromen en formuleren wat JIJ zou willen als ALLES mogelijk was. En kies dat als startpunt. En kom je er dan over een jaar achter dat je toch blijer wordt van een andere doelgroep? Niets aan de hand… je bent namelijk zelfstandig ondernemer. Je bent je eigen baas. Je kunt ELKE dag weer beslissen het roer om te gooien en de dingen anders te gaan doen. De plannen die je nu maakt zijn echt niet in beton gegoten.

 

OK, ik geef toe, het is niet handig elk half jaar van doelgroep te veranderen want dan bouw je nooit iets consistents op… Maar ook jij ontwikkelt je, dus geheid dat je op een gegeven moment wilt heroverwegen. En dat kan.

 

Dus, duik erin: met wie wil ik het allerliefst werken, wat heb ik deze persoon te bieden, waarom ben ik de uitgelezen persoon met deze klant te werken, en GO!

 

Heel veel succes!

 

 

Oh, en wil je hier nou eens graag induiken samen met mij? Zonder dat je gelijk een heel traject aan moet? Kom dan naar de workshop De kindercoachpraktijk van je dromen op vrijdag 7 februari. We dromen, mijmeren, visualiseren, maken een visionboard EN ik vertel je precies wat de belangrijkste stappen zijn om de basis van je praktijk heel solide neer te zetten. Wat resteert? Gaan uitvoeren. Maar net als het schrijven van dit blog, en die blogs over de Meldcode kindermishandeling en over het (laten) ontwikkelen van een huisstijl, (nog 12 minuut 30 op dit punt) gaat dat dan vele malen sneller dan wanneer je in het wilde weg maar ergens begint. Dus, weet je welkom!

 

 

Ik draai, draai, draai en draai. Kan geen makkelijke houding vinden. Mijn benen zijn rusteloos, mijn armen zijn rusteloos, mijn hoofd draait overuren. Ik word gek!

 

De ene na de andere gedachte tuimelt door mijn hoofd. Het lijkt wel alsof die krengen door mijn hele lijf razen. Heb ik de ene tot rust gemaand, popt de volgende alweer op. Om half 5 geef ik het op. Ik ga naar beneden om mijn laptop te pakken, terug naar boven mijn bed in, sla mijn scherm open en begin te werken.

 

Ik ben de weg kwijt

Onrust ontstaat bij mij als ik de weg kwijtraak. In mijn gedachten, in mijn besluiten, in mijn business. Dus even alles als een wegenkaart optekenen helpt.

 

Het gaat maar door en door

Ik zet alles dat in mijn hoofd zit op papier. Nou uh, in word. Het duurt even, want het is veel. Heel veel. En het lijkt wel of alles dat ik aan mijn computer toevertrouw en dus mijn hoofd verlaat, direct wordt vervangen door een nieuw idee, een nieuwe gedachte, een nieuw plan, een nieuw inzicht. Het gaat maar door en door. Net zolang totdat er een congruent beeld ontstaat, en ik besluiten kan nemen.

 

Eindelijk, na anderhalf uur is het rustig in mijn hoofd. Ik check maar gelijk even mijn mail, screen nog wat teksten van mijn klanten en tegen de tijd dat de dag ‘hoort’ te beginnen ben ik klaar.

 

Alles valt op zijn plek

En, hoewel ik zo’n exercitie super onrustig vind. En een beeeeeetje jammer van de nachtrust die ik – eerlijk is eerlijk – heel hard nodig heb. Ben ik ook super happy met deze gekke ochtend. Want, alles is weer helder. Alles valt op zijn plek. Beetje bij beetje krijgen dingen vorm.

 

Tijd voor aanscherpen en vernieuwing

Het is niet gek dat er veel door mijn hoofd gaat. Na twee jaar Jouw succes-PRAKTIJK! is het op allerlei fronten – en het lijkt wel op ALLE fronten tegelijkertijd – tijd voor aanscherpen en vernieuwing.

 

  • Een website die uit zijn jasje is gegroeid en hoognodig aan vervanging toe is. Tja, en als je dat dan toch doet is het misschien ook tijd gelijk alle teksten en programma’s nog eens onder de loep te nemen…
  • Een huisstijl die geen huisstijl is maar een logo dat op basis van een van mijn oude logo’s is geknutseld (van het niveau: zoek & vervang kids door praktijk en zet er jouw voor). En nu ik dan toch die nieuwe website laat bouwen, laat ik dan maar ook gelijk…
  • Een geweldig programma-aanbod dat ik in twee jaar draaien steeds weer heb verbeterd en nu tot een summum komt waardoor namen, vormen en prijzen niet meer passen. En nu ik dan toch die nieuwe webste laat bouwen, laat ik dan maar ook gelijk…
  • Een magazine dat niet kan wachten uit te groeien tot een boek.
  • Een community die ik onbewust een jaar geleden startte en nu nieuw leven ingeblazen gaat worden. (Die vind je trouwens hier)
  • Een online business & mindset academie die al vol enthousiasme in gebruik is maar nog niet officieel gelanceerd.
  • Oh, en die mindsettraining die ik op de plank heb liggen… tijd om die het daglicht te laten zien. Kan ie gelijk mee in de online academie.

 

Need I go on?

 

Die investeringen doen au!

Het is veel. Heel veel. Niet alleen aan acties, maar ook – au! – in investeringen. Ik heb deze maand januari mijn omzet al dubbel uitgegeven. Alsof het niks is. Want al die dingen die opgezet moeten worden. Vooral die techniek… veel kan ik zelf maar heel veel ook niet. En dat wat ik zelf kan, kost mij superveel tijd. Tijd die ik dan niet aan andere dingen kan besteden. Dus handiger en beter voor later als ik ook zo veel mogelijk daarvan uitbesteed.

 

Maar dat maakt dat ik wel even moet slikken. Al die acties en plannen plus investeringen op een rijtje zetten. En dan rekenen, rekenen, rekenen. Beredeneren, beredeneren, beredeneren.

 

Is deze investering echt nodig? Helaas, pindakaas, deze keer wel. Maar zo niet, dan gaat het hele plan van het lijstje. In ieder geval voor nu.

 

Is deze investering NU nodig? Hmmm, ik verander wat in de volgorde van al die plannen. First things first.

 

Wat levert het mij op? En, hoe snel kan ik dat geld terugverdienen? Ja, dat zijn voor mij twee heel verschillende vragen. Want tijdswinst. Ontspanning. Lucht en ruimte zijn heel goede redenen om te investeren! Maar minstens zo belangrijk is het te kijken wat de investering mij financieel gaat opleveren. 500 euro uitgeven om iets technisch te laten inrichten zodat ik het vervolgens voor 4000 euro kan verkopen? Ik weet het wel…

 

Mijmeren, plannen, prioriteiten stellen

En zo mijmer ik door. Schuif met mijn plannen. Stel prioriteiten. Maak een planning. En dan ineens, ineens is het nog steeds heel veel, maar geen onrust meer.

 

Het lijkt wel de puberteit

Gekscherend roep ik hier thuis: “Jouw succes-PRAKTIJK! zit in de puberteit, en ik had al twee pubers in huis!”  En dat is precies wat het is. Elke keer kom je weer in een nieuwe fase terecht. Denk je net dat alles lekker loopt, kom je weer in de VOLGENDE fase. Never a dull moment!

 

Vermoeiend? Ja, soms wel!

Uitdagend? Oh, hell yes!

Inspirerend? Absoluut

 

Ik zou niet anders meer willen. Behalve dan die nachtrust. Echte pubers slapen door. En lang ook. Dus laat ik daar eens een voorbeeld aan nemen.

 

 

Oh, trouwens. Bij de weg. We zijn nu halverwege januari. Hoe loopt het met je social media? Zit er een beetje lijn, planning en overzicht in voor je? Kan dat beter en heb je mijn social-mediakalender nog niet gedownload? Bestel hem dan even snel. Heb je jaaaaaren plezier van. Doen!

 

 

 

‘Marlies, zijn al jouw klanten succesvol?’ Lijkt een super eenvoudige vraag, toch? Zo’n vraag voor een ja of nee. Maar in mijn hoofd ontstaat gelijk kortsluiting als een van mijn klanten mij deze vraag afgelopen week stelt.

 

Wat betekent succesvol voor degene die de vraag stelt? En, wat is voor mij succesvol?

 

Kortsluiting dus.

 

Sommigen van mijn klanten zullen nooit succesvol worden

En het antwoord is er al uit: ‘Nee! En sterker nog, sommigen van mijn klanten zullen nooit succesvol worden.’

 

Oef, dat klinkt wel heel hard zo. Grote ogen dus ook bij mijn klant. En natuurlijk ligt het veel genuanceerder dan dit. Maar toch…

 

Je moet het wel zelf doen

…toch is het waar. Want ik kan je alles aan business strategieën leren. Ik kan je helpen in de zoektocht naar ondernemen op JOUW manier. MAAR JE MOET HET WEL ZELF DOEN.

 

En als je niet bereid bent te doen wat nodig is. Of als je niet kunt omgaan met de teleurstellingen die er – helaas pindakaas – nu eenmaal bij horen. Of als je ongeduldig wordt en om de haverklap van koers wisselt. Of als je diep van binnen nog steeds gelooft dat je niet goed genoeg bent, het je never nooit gaat lukken om een goedlopende praktijk neer te zetten of dat er geen hond op je zit te wachten… en je ziet die leeuw niet in de bek…

 

Dan gebeurt er ‘in the end’ niet zo veel. Dan maak je major stappen tijdens onze samenwerking. Dan maak je major stappen zolang je er vol voor gaat. Totdat… je stokt en je jezelf niet meer in beweging weet te brengen.

 

Bijsturen, een hart onder de riem en de vlam in de pan

En ja, ik zeg dus eerlijk: dit zie ik dus OOK bij mijn klanten gebeuren. Gelukkig werk ik meestal een aantal maanden met mijn klanten samen, dus als mokkie mokkie sippie sippie zijn intrede doet, dan kan ik bijsturen. Een hart onder de riem steken. Samen kijken wat er nodig is om de vlam weer in de pan te krijgen. En meestal lukt dat ook. Maar niet altijd.

 

Hoe valt deze eerlijkheid?

Toen ik dit aan mijn klant vertelde moest ik even slikken, want valt deze eerlijkheid wel goed? Laten we wel wezen, als klant hoor je natuurlijk liefst dat alles dat je coach aanraakt in goud verandert. Dat zij alle klanten in no-time tot een praktijk met wachtlijsten weet te brengen. Zonder uitzondering. Dat snap ik heel goed. Maar zo zit het niet. Punt.

 

Wat verstaan we eigenlijk onder succesvol?

Blijft trouwens wel de vraag wat succesvol precies is.

 

Ben je pas succesvol als de klanten in slaapzakken voor je deur liggen? Ben je pas succesvol als je een ‘6 figure’ omzet draait?

 

 

Succesvol is voor mij…

Succesvol is voor mij vol overtuiging en enthousiasme aan mensen gaan vertellen wat je doet. Zodat je langzamerhand de een na de andere aanmelding krijgt.

 

Succesvol is voor mij kiezen voor JOUW droompraktijk en de dingen gaan doen op JOUW manier. En of dat nu 2 of 5 dagen werken in je praktijk is, dat maakt niet uit.

 

Succesvol is voor mij jezelf durven laten zien. Je tijdlijn vullen met aansprekende, enthousiaste, waardevolle content en zonder angst je visie delen. Gaan bloggen, ook als je er eigenlijk van overtuigd bent dat je de slechtste schrijver ‘ever’ bent. Dan weet je de klanten aan te trekken die bij je passen. Het gaat dan niet om hoeveel klanten je hebt, maar dat je met klanten werkt waar jouw hart elke dag een huppeltje van maakt.

 

Succesvol is voor mij een ultiem coachpakket voor je klanten in elkaar draaien, een pakket dat helemaal bij jou en jouw klant past, waarvan je tot in je tenen kunt voelen dat het het BESTE is dat je te bieden hebt.

 

Succesvol is voor mij de boer opgaan, scholen, consultatiebureaus en artsen bezoeken en niet bij de eerste ‘nee, bedankt’ besluiten dat het geen zin heeft.

 

Succesvol is voor mij een retegoed gesprek voeren met een mogelijke klant. OOK als dat betekent dat je misschien per ongeluk ‘te veel’ weggeeft. It will pay back, absoluut.

 

Succesvol is voor mij doorgaan en niet opgeven, in ieder geval niet ‘on my watch’.

 

 

Need I go on?

 

Mijn klanten zijn super succesvol

Zou mijn klant mij de vraag nog een keer stellen, dan zou mijn antwoord iets anders zijn: ‘Ja, de meesten van mijn klanten zijn super succesvol.’

 

Wat versta JIJ onder succes?

Hoe zou het zijn als we het woord succesvol niet gelijkzetten aan omzet en aantallen klanten? Hoe zou het zijn als we ieder voor zich de definitie voor succesvol bepalen? Ben ik HEEL nieuwsgierig wat JIJ onder succesvol verstaat. Wil je dat met mij delen?

 

 

Bij de weg, denk jij ook nog steeds dat bloggen niet aan jou is besteed omdat je de slechtste schrijver ‘ever’ bent? Op 24 januari organiseer ik weer de samenBLOGdag. In een dag tijd meer dan genoeg bloginspiratie om maaaaaaanden door te kunnen, de ins & outs van het bloggen EN je schrijft minimaal 1 blog onder mijn bezielende begeleiding. Weet je welkom!

 

 

 

 

Ineens zie ik haar haarscherp voor mij: leuke, vlotte vrouw. Open, enthousiaste blik. Iemand die houdt van een geintje, en bloedserieus kan zijn als het nodig is. Niet snel van haar stuk te brengen. Weet van aanpakken. Goede smaak van kleding. Hmmm, dat haar van haar wil ik ook wel… Er is gelijk een klik. We denken hetzelfde over kindercoaching. Delen onze passie voor een variëteit aan methodieken. En blijken dezelfde boeken in de kast te hebben staan.

 

Even sippie sippe mokkie mokkie en door!

Ik zie haar vastberadenheid om zo veel mogelijk kids en ouders te gaan helpen vanuit haar praktijk. Ik zie dat zij niet snel opgeeft. Ik zie dat zij dingen spannend vindt, maar dat ze doet wat nodig is. Als de onzekerheid haar even om de oren slaat, dan baalt zij. Even sippie sippie mokkie mokkie en door!

Het grootste verschil

Het grootste verschil tussen haar en mij (ja, dat is als ik eerlijk ben die goede bos met haar waar ik niet echt op kan bogen, zeg maar): zij staat aan de start van haar kindercoachpraktijk. Ik heb 8 jaar lang een supersuccesvolle praktijk gedraaid.

 

Deze vrouw komt bij mij in de leer. Slurpt alles op dat ik zeg. Gaat overal mee aan de slag. Kijkt wat haar past, en wat niet. Probeert. Probeert nog een keer. En nog een keer, als dat nodig is. Met een tomeloze energie en een portie enthousiasme waar je u tegen zegt.

 

Deze vrouw heb ik zojuist vormgegeven op mijn vision board. Ik word er blij van, en ik geef haar een naam. Dat enorme bord hang ik op mijn prikbord op.

 

Zo weet ik de juiste toon te treffen

Met deze vrouw geknipt en geplakt op dat vison board voor mij weet ik de juiste toon te treffen. Als ik mijn posts schrijf, mijn blogs componeer en mijn video’s opneem. Ik praat tegen haar. Zij is degene die ik het aller, aller, allerliefste begeleid. Sinds ik dat vision board maakte, trek ik opvallend vaak precies deze vrouw aan. Vaker dan toen ik ‘de ideale klant’ alleen nog maar in woorden had geformuleerd. Best cool!

 

En, dat kun jij ook!

 

Een ECHT verschil maken!

Want laten we wel wezen, je wilt toch het liefst werken met kids en ouders waar jij ECHT een verschil kunt maken, waar jouw hart een huppeltje van maakt, oftewel klanten waar jij er wel 8 van op een dag zou kunnen hebben?

 

En natuurlijk wil je liefst ALLE kids en ouders helpen. Maar dat gaat niet, echt niet.

 

Nee, het is niet egoïstisch of kortzichtig als je kiest voor een ideale klant. Ja, het is ook nog eens superhandig voor je marketing. Want hoe weet je anders het juiste verhaal te vertellen zodat jouw toekomstige klanten door jouw posts, website en blogs getriggerd raken en zij contact met je op gaan nemen?

 

Mijmeren, concretiseren, visualiseren

Dus doe jezelf een groot plezier en breng die ideale klant voor jezelf in kaart. Bedenk het niet alleen ‘met het hoofd’ maar visualiseer die klant vervolgens ook. Teken die klant, of maak een vision board.

 

Het is super simpel

De techniek van een vision board is super simpel. Geef jezelf de tijd om even te mijmeren, schrijven of wat jij dan ook nodig hebt om een beeld te krijgen van jouw ideale klant. Pak vervolgens een stapel tijdschriften, een groot vel (liefst A2), schaar en lijm. Blader door de tijdschriften en scheur de plaatjes uit die je raken. Probeer zo min mogelijk tekst te gebruiken, dat leidt je alleen maar af. Als je een hele stapel plaatjes hebt, dan ga je knippen en alles op je blad leggen. Schuif net zolang totdat je een collage hebt die klopt. Pas dan ga je alles plakken.

 

Geef je klant een naam

Als je klaar bent, hang je je vision board in het zicht. Geef je ideale klant zelfs een naam! En spreek tegen hem/haar als je je teksten schrijft. Je zult zien, het maakt je marketing stukken spontaner en aansprekender! En de inspiratie voor het schrijven van blogs en posts laat je nooit meer in de steek.

 

 

 

Samen doen?

En denk je nu: lijkt mij cool een keer te doen, maar dat doe ik niet snel in mijn eentje. Of heb je geen idee waar je zo’n stapel tijdschriften vandaan moet halen. Lijkt het je wel lekker om dit een keer begeleid te doen zodat het meer wordt dan klakkeloos knippen en plakken?

Kom dan maandag 13 januari naar mijn succes-BORREL! Samen luiden we het nieuwe jaar in, vieren we mijn nieuwe praktijkruimte en maken we vision boards van de praktijken van onze dromen. Zodat jij die in 2020 waar kunt gaan maken! Laten we er samen een feestje van maken, weet je welkom!

(Ik vraag alleen een bijdrage van 17,50 euro voor de materialen)

 

Dit verhaal beste kindercoach, is voor JOU. Om je een hart onder de riem te steken. Om je te laten zien dat ondernemen soms hartstikke frustrerend en hard werken is. Omdat je te maken krijgt met teleurstellingen. Maar vooral ook omdat je geweldige resultaten kunt bereiken. Het enige dat je hoeft te doen is niet opgeven. Doorzetten als het even tegenzit. Jezelf even ruimte te geven voor sippie sippie mokkie mokkie en dan de draad weer oppakken. Echt waar, geloof mij.

 

In dit verhaal laat ik je zien dat IEDERE ondernemer, dus ook ik, te maken krijgt met uitdagingen. Ik neem je mee op de reis van de ontwikkeling van mijn social-mediakalender. Dit verhaal deelde ik al eerder, en omdat het zo super waardevol bleek voor velen van jullie besloot ik het nogmaals te delen. Daar gaat ie…

 

Mijn hele werkende leven doe ik niet anders. Toewerken naar de oplevering van websites, flyers, magazines, landelijke projecten, zelfontworpen trainingen, nieuwe labels en eigen bedrijven. You name it, grote kans dat ik ooit iets soortgelijks heb gedaan.

 

Been there, done that?

En dan nu die online social-mediacontentkalender voor kindercoaches. Been there, done that zou je denken. En bij lange na niet een van de grootste projecten in mijn balboekje ‘ever’.

 

En toch, toch kom ik in de mij zo bekende valstrikken terecht. Ik ben mijzelf tegengekomen. Flink tegengekomen. En ik heb ‘overwonnen’. Dat ging niet vanzelf. Sterker nog, er waren best veel momenten waarop ik met liefde het bijltje erbij neer had gegooid. Besloten dat ik het momentum had gemist. “Leuk idee, maar laat ik ermee wachten tot volgend jaar”, zoiets.

 

Die ander heeft het NIET makkelijker, echt niet

En omdat ik WEET dat niet alleen mijn klanten maar ook alle andere kindercoaches ‘out there’ met regelmaat zichzelf flink tegenkomen en dan oprecht denken dat ik daar geen last van heb… ‘want voor jou is het makkelijk’, ga ik maar weer eens even met de billen bloot.

 

Waarom? Ik wil dat je ziet dat IEDERE ondernemer, hoe succesvol dan ook, onzekerheden en twijfels heeft. En dat die precies hetzelfde zijn als die van jou! Die ander heeft het niet makkelijker, echt niet.

 

Dus, ben je er klaar voor? Daar gaan we…

 

De droom

Ik droomde van een tool die ALLE kindercoaches gaat helpen zichtbaar te worden. En consistent zichtbaar. Ik maakte om te beginnen een document voor mijn klanten met 30 succes-POSTS. Ze waren laaiend enthousiast. En ik dacht serieus dat het een eitje was om die 30 dagen uit te breiden naar een jaar. WRONG! Ik zat vaak, heel vaak te staren naar het scherm, foetsie inspiratie.

 

Alles in mij schreeuwt: ‘Forget it!’

Maar goed, nog voordat het zover was. Kwam er al een ander stemmetje op… Zit er ECHT iemand op die kalender te wachten? Alles in mij schreeuwt ja! Alles in mij schreeuwt ‘forget it’. Er zijn andere professionals die ook al een kalender hebben gemaakt. Wat zou die van mij nou toevoegen. Wie gaat hem kopen. Wat als… en wat als…

 

Alles deleten en opnieuw beginnen

Ik druk dat duiveltje de kop in, check de behoefte bij mijn klanten en weet dat ik het moet doorzetten. Dus, vol enthousiasme begin ik aan een opzet. Om na twee weken te besluiten dat ik helemaal op de verkeerde toer bezig ben. De oplossing die ik kies: alles deleten en opnieuw beginnen.

 

Waar ben ik mee bezig?

Ik vertel over mijn project aan een aantal collega’s en krijg – volledig terecht – een aantal scherpe vragen over prijsstelling en de wijze van aanbieden van de kalender. Plus adviezen. En die adviezen komen niet echt lekker overeen, zeg maar. Ze spreken elkaar in sommige gevallen ronduit tegen. De moed zakt mij in de schoenen. Ik heb helemaal geen ruimte in mijn hoofd om daar nu al over na te denken. Maar blijkbaar steven ik af op een probleem. What was I thinking??? En bovendien, misschien wordt die kalender sowieso een aanfluiting… Waar ben ik mee bezig?

 

Hier heeft niemand een ruk aan

Ik geef mezelf een trap onder mijn bevallige achterste en ga verder. Het ene moment jubelend want de inspiratie voor al die 365 onderwerpen voor social-mediaposts stromen uit mijn pen. En ze zijn geniaal! Om het volgende moment vast te lopen: ‘Hier heeft toch niemand een ruk aan!’

 

Weg, foetsie, niet meer terug te halen…

En dan komt de dag waarop… Klik, klik, klik met mijn muis. Waarom krijg ik die harde paginascheiding nou niet weg? Na 5 keer klikken geef ik het op en ga verder in de tabel met de maand juli. Sla op. En nog een keer. Ik ben namelijk gekke Henkie niet. Het zal mij niet overkomen dat ik straks ineens iets kwijt ben. Om er 2 uur later achter te komen dat ik die harde paginascheiding WEL weg had gehaald, inclusief de tabel die ervoor zat. En die daarvoor. En die daarvoor. Vijf keer welgeteld. Februari tot en met juni foetsie. Weg. Niet meer terug te halen. En ja, I have tried…

 

Zal ik dan maar opnieuw beginnen?

Maar Marlies zou Marlies niet zijn als ik dat moment niet besloot dat de opzet sowieso waarschijnlijk ruk was. Dus, nu ik zo goed als alles kwijt ben… zal ik dan maar opnieuw beginnen?

 

Geen tijd, geen tijd!

Een week later. Geen tijd, geen tijd, geen tijd, geen tijd. Men, WANNEER moet ik dan aan die kalender werken? Zal ik hem maar vergeten? Was een leuk idee, maar een beeeeeeetje jammer in de uitvoering. Laat maarrrrr…

 

Helemaal gek geworden?!?

Drie weken later: Ik heb een vrijgevallen week, dus het is NU of nooit. Deze week komt die kalender af. En potverdriedikkeme, het is een GENIAAL product. En er zitten zo veel mensen op te wachten. Ik kan hier nu niet mee stoppen. Helemaal gek geworden, van der Hout. Aan de slag! En doorzetten.

 

Bam, weg is de flow

Dag twee van die week. Ik ben in flow… En dan stuurt een lieve collega mij een link naar een soortelijke kalender van een ander… Oh, die is heel anders opgezet dan die van mij… Bam, uit de flow. Zal ik links of zal ik rechts. Niet nadenken, bij je plan blijven. Niet laten afleiden, je opzet klopt, je hebt er heel goed over nagedacht, het zit hartstikke goed in elkaar, je hebt het gecheckt bij je klanten. Door!

 

Het is geniaal, nee het is waardeloos, het is geniaal, nee…

En dan op ¾ van die week… Het is af. Wat??? Nee, dat kan niet. Is het echt af? Nee, ik heb vast nog iets over het hoofd gezien. Is het goed zo? Ja, het is echt zo geniaal als ik voor ogen had. Nee, het is waardeloos. Wow, wat heb ik iets gaafs gemaakt. (En dat dan x 10, minimaal.) Om gelukkig te eindigen bij de overtuiging dat het geniaal is.

 

En toen waren we er nog niet

Ha, en dan denk je dat we er zijn he! Niet echt. Want vervolgens moest dat kreng ontworpen worden en moest ik dus besluiten nemen. Moesten er salespages geschreven worden, de lancering gepland, alles technisch ingericht. Besloot mijn website nog even een paar dagen voor lancering een aantal HEEL cruciale elementen kwijt te zijn (HOE dan?), dus kon ik uuuuren besteden aan het handmatig terugbrengen van al die essentiële websiteonderdelen. En met als klap op de vuurpijl…. dat toen de lancering eindelijk een feit was en ietsjes te veel mensen tegelijkertijd de kalender probeerden aan te schaffen… de server van mijn website besloot dat er een overkill was en de boel lam lag en het probleem niet direct werd gevonden.

 

Maar verder. Echt, voor mij is het makkelijk. Een peulenschil. Een eitje. Echt waar.

 

Een hart onder de riem

Met dit verhaal wil ik jou niet ontmoedigen, maar juist aanmoedigen. Een hart onder de riem steken. Ondernemen is een uitdaging. Een idee uitwerken en daadwerkelijk in de wereld zetten is een uitdaging. Een weg met hobbels. Met onzekerheden. Frustraties en heel veel momenten waarop je het bijltje er het liefst bij neer zou gooien. Echt niet tof.

 

Kwestie van doorzetten!

Maar weet je… als je dan doorzet he… de euforie is groot. Je groei nog grootser. En het allerbelangrijkste: die klant van jou die jou ZO graag verder wil helpen? Die is dolgelukkig, omdat jij hebt doorgezet. DAAR doe je het voor. Gun jezelf die overwinning, kwestie van doorzetten.

 

Oh ja, die social-mediakalender is dus echt GENIAAL. Vind ik niet alleen maar degenen die hem aanschaften ook. Dus, heb je hem nog niet? Lees dan snel waarom deze kalender ook jouw hele social mediagebeuren super makkelijk maakt, en download hem dan snel. Voor die 27 euro kun je je geen buil vallen, toch?

Meer info en downloaden via mijn website.

 

 

Vandaag zag ik een Engelse komiek (vraag me niet wie, ik kwam hem ‘per ongeluk’ tegen op FB en ik kende hem nog niet) die op een hilarische manier uit de doeken deed hoe de 6 meest verwarrende dagen van het jaar er uitzien: de dagen tussen Kerst en Oud & Nieuw.​​

 

Die dagen waarin je bijkomt van de diners met hert, haas en kalkoen vergezeld door een stevige wijn. Die dagen waarin je je opmaakt voor de oliebollen en bubbels. Die dagen waarin je volledig kwijt bent welke dag het eigenlijk is. Of er winkels open zijn. Of je een afspraak kunt maken bij de garage, huisarts of waar dan ook.

 

Even de balans opmaken

​Ik geniet enorm van deze dagen. Even pas op de plaats. Niet niets doen. Maar wel alles op een super laag pitje. De balans opmaken. Terugkijken op 2019 en vooruitkijken naar 2020.
 

Ik ‘blader’ door mijn stoefboek

​Ik loop dan ook door mijn mails. Zijn er nog losse eindjes? En ik lees de mails in mijn ‘stoefboek’. Het stoefboek is een mapje in mijn in box. Daarin bewaar ik alle mails met enthousiaste reacties van klanten. De mails met complimenten. De mails met uitingen van dankbaarheid. Voor mijn blogs, mijn posts en – niet in de laatste plaats – voor mijn begeleiding. De mails met lovende woorden. De mails met oneerbiedig gezegd: een heleboel veren in mijn bevallige achterste.
 
Ik glunder als mijn volgers en klanten de moeite nemen mij te laten weten hoe het ze vergaat en hoe ik hen daarin heb gesteund. Want laten we wel wezen, uiteindelijk doe je je werk voor je klanten. Dus wel zo leuk om daar enthousiaste reacties op te krijgen.
​​​​​​​

Super enthousiaste reacties op mijn social-mediakalender

De laatste weken kreeg ik heel veel reactie op mijn social-mediakalender. En daar wilde ik je toch even deelgenoot van maken. Omdat ik weet dat – als je de kalender nog niet hebt aangeschaft – het je een geweldige start van 2020 zal geven als je jezelf die kalender cadeau doet. En, dan kan IK je wel vertellen hoe geweldig die kalender is. Maar ik denk dat je er veel meer aan hebt als je ziet wat je collega’s erover zeggen.
 

Dus, daar komt ie. Een greep uit de reacties:

  • Ik heb niet gewacht hoor, ik ben er gelijk mee aan de slag gegaan. En ik merk dat ik meer reacties krijg op mijn posts.
  • Hier word ik heeeeeeel erg blij van. Scheelt mij uren werk.
  • Ik post nu minstens 5 keer per week. En dat begint op te vallen.
  • Zo veel speciale inhaakmomenten. En allemaal onderwerpen die ik gelijk kan gebruiken.
  • Ik had al eens eerder zo’n kalender gedownload, maar dan kreeg ik een excel met een paar onderwerpen waar ik weinig mee kon. Deze onderwerpen zijn allemaal interessant voor mijn volgers.
  • Ik had niet verwacht dat er nog zo veel verrassende onderwerpen in zouden zitten. Het klinkt allemaal zo logisch als je het eenmaal ziet, maar ik had dit nooit zelf kunnen bedenken.
  • Wat ziet dit er goed uit . Al die PDF’s en de instructies. Heel professioneel.
  • Net alles bekeken en t ziet er supertof uit!! Bergen inspiratie! Dank je wel!
  • Heel erg waardevol, Marlies. Ook de verschillende onderwerpen. En het mooie is dat het heel persoonlijk blijft. Dus niemand kan hetzelfde opschrijven.
  • Ik vind het fantastisch. Extreem uitgebreid en heel goed werkbaar en bruikbaar.
  • Ik vind de afvinkblokjes op de onderwerpenlijsten super handig. Want zo weet ik steeds welk onderwerp ik al heb gebruikt.
  • Het is echt super gaaf geworden, Marlies. Ben er blij mee! Dankjewel.
  • Fijn deze structuur voor deze structuur-junkie.

 

Klinkt dat goed, of klinkt dat goed?

 
Zie jij een social-mediastressloos 2020 ook wel zitten? Geef je dan alsnog die kalender cadeau. Echt, ik beloof je, je zult er geen spijt van krijgen!​​
 

Denk je nu: ‘Leuk, maar wat krijg ik dan?’

​​Dit is wat je krijgt:
  • Een DIGITALE social-mediakalender voor 2020. Speciaal voor kindercoaches. Voor 366 dagen, want 2020 is schrikkeljaar, staan de onderwerpen voor je klaar. Te gebruiken voor Facebook, Insta, LinkedIn… You name it!
  • Een lijst met een paar honderd ideeën voor onderwerpen die je meermaals en vanuit verschillende invalshoeken kunt gebruiken (en uiteraard vertel ik je hoe). Geen algemene onderwerpen waar je zelf nog de vertaalslag naar je kindercoachpraktijk moet maken, maar echt stuk voor stuk onderwerpen voor jou als kindercoach.
  • Een lijst met ruim 300 dagen en weken van (die inhaakmomenten dus). Variërend van Nutelladag, de nationale voorleesdagen en de kindermuziekwerk tot de week van de opvoeding.
  • Ideeën om je praktijk te promoten, je werkwijze te laten zien, je volgers kennis te laten maken met JOU en om tips en adviezen te delen met je potentiële klant.
  • Een instructie die jou helpt de kalender optimaal in te zetten zodat je super veel waarde levert aan je klant en de stap voor hem/haar om met jou in zee te gaan stukken kleiner wordt!

 

Allesbehalve standaard

Je kunt de kalender zo invullen dat ie helemaal past bij JOU en bij jouw volgers. Waardoor je ook niet bang hoeft te zijn dat ineens ‘heel kindercoach Nederland’ dagelijks hetzelfde post. Hoe cool is dat!?!
 

Nu voor slechts 27 euro!

Het goede nieuws is: deze kalender kun jij nu bestellen voor 27 euro! Voor 27 euro ben jij klaar voor het hele jaar.
 
Bestel de kalender dus snel op mijn website.
 

​Is deze kalender alleen handig voor kindercoaches?

​Niet alleen kindercoaches zijn met deze kalender aan de slag gegaan. Ook vrouwencoaches, hormooncoaches, oudercoaches, opvoedcoaches, RT’ers. Kleine aanpassing en hatseflats.
 
Dus, maak​​ er een geweldig en zichtbaar 2020 van en bestel de kalender snel!