Ik tik driftig. En ik delete. Begin opnieuw. Dat kleine knipperende ding staart me aan. En er gebeurt niet zo veel. Ik tik een aantal woorden. Lees wat er staat en word er allesbehalve blij van. Zucht, ik delete nog een keer. En besluit het morgen nog een keer te proberen. Die blog kan nog wel even wachten.

 

En zo verstrijken er ‘ineens’ twee weken. En nog een. En dan is het ineens ‘zomaar’ uit het niets bijna 2 maanden geleden dat mijn volgers iets van mijn hand hebben gezien. Oeps.

 

Ik voel me lullig. Alle ouders die zich voor mijn nieuwsbrief in hebben geschreven heb ik beloofd minimaal een keer in de twee weken een blog te sturen. Tips. Een agenda. Daar sta ik dan, lekker betrouwbaar. NOT!

 

Zeg eens eerlijk? Herkenbaar zeker?

 

Dit werkt zo niet!

Hoe heeft het zover kunnen komen? Ik realiseer mij dat ik te weinig oefening heb. En dat ik mezelf censureer en inhoud. Waardoor mijn verhaal te zakelijk en feitelijk op papier komt. Daar word ik niet blij van, dus mijn lezers vast ook niet. En daarom stuur ik dan maar niets. Ook doe ik veel te lang over het schrijven van een blog. Ik ben er zomaar 2 uur mee bezig. En als ik het dan niet gelijk post en verstuur, dan kan het mij zomaar gebeuren dat ik bedenk nog een extra correctierondje te doen…. Weer een uur verder, als ik pech heb. Of, nog erger: besluiten opnieuw te beginnen. Dit werkt zo niet!

 

Tijd voor een drastisch plan

Ik besluit het anders aan te pakken. In die periode reis ik 1 dag in de week met de trein naar Arnhem. Over Utrecht. Leiden Lammenschans – Utrecht is 40 minuten. Dat is niet helemaal waar: 38 minuten. En zo ontstaat mijn plan: in die 3 minuten lopen van huis naar het station moet ik het onderwerp van mijn blog bedacht hebben. Geen concessie. En dan moet mijn tekst af zijn als ik in Utrecht uitstap. Lukt dat echt niet, dan mag ik het ritje Utrecht – Arnhem gebruiken om het fijn te slijpen maar dat is niet de bedoeling.

 

Het is niet gelijk een succes

De eerste twee keer lukt het mij niet. Stap ik de trein in zonder onderwerp. En zit ik op het stuk Utrecht – Arnhem nog even driftig te tikken en deleten. Maar de derde keer… ‘ineens’ ben ik in Utrecht klaar. En dan wordt het een spelletje. Zou ik ook een tekst af kunnen hebben voor station Woerden? Een paar weken later lukt dat makkelijk. En Bodegraven? Ook dat lukt.

 

En dan ineens… schrijf ik een blog in 10 minuten

Uiteindelijk schrijf ik mijn blog zelfs een aantal keer op het stuk Leiden Lammenschans – Alphen, een ritje van niet meer dan 10 minuten. Hoe cool is dat!

 

Niks uitgebreide correctie: 1 keer doorlezen. Foto erbij. In mijn website zetten. In mijn nieuwsbrief plaatsen. Social-mediaposts klaarzetten (ok, daar heb ik dan alles bij elkaar nog een half uurtje voor nodig). Een uur tijd van idee, tot schrijven, tot publicatie. Klaar is Klara.

 

Maar voor jou is het makkelijk…

Leuk Marlies, maar jij schrijft zo makkelijk. Dus voor jou is het … nou ja dus dat: makkelijk!

 

Nee, dat is niet waar! Ja, ik schreef al jaren, ik had immers een stevige achtergrond als communicatieadviseur. Maar de allereerste keer dat ik een foldertekst schreef. Amai, ik zal het nooit vergeten. Die werd door de klant met de grond gelijk gemaakt. Ik huurde vervolgens een heel goede tekstschrijver in en keek hoe zij het deed. En door heel nauwkeurig te kijken hoe zij het aanpakte, hoe zij schreef, wat voor opbouw zij koos in haar teksten en wat voor taalgebruik zij gebruikte, leerde ik wat ik te doen had.

 

Lukte dat in 1 keer? Nee!
Raakte ik soms gefrustreerd? Ja!
Duurde het met regelmaat veel te lang voordat er een fatsoenlijk verhaal stond? Lees even terug naar het begin van dit stuk: Absoluut!

 

Het geheim zat vooral in het doen en te blijven doen.  Mezelf uitdagen. En mijzelf dwingen 1 x een snelle check te doen en niet in het bijschaven en bijslijpen te blijven hangen.

 

Dat kan jij ook!

Geloof mij, dat kan jij ook! Het is een kwestie van heel goed kijken hoe een ander het doet. De manier te vinden om jouw geniale-onderwerpenbrein aan te zetten. En dan gaan doen, doen, doen, doen. Gun het jezelf! En gun het je volgers. Die zitten namelijk te wachten op jouw boodschap!

 

 

Denk je nu: Leuk, maar HOE dan? Dan heb ik iets tofs voor je: op dinsdag 26 november en op maandag 2 december organiseer ik de samenBLOGdag. Van 9.30 tot 16.00 uur gaan we samen aan de slag. Ik laat je zien hoe je in no-time aan genoeg blogonderwerpen komt om een jaarkalender te vullen. We doen een aantal schrijfoefeningen die jouw schrijftalent aanboren (ja, ook jij hebt dat talent). En aan het eind van de dag ga je met minstens 1 retegoed blog naar huis. Hoe klinkt dat? Voor de kosten hoef je het niet te laten. Deze dag kost je 59 euro, incl lunch en excl BTW. Weet je welkom!

Ergens 2009, misschien al wel langer geleden. Een collega communicatie-adviseur geeft een workshop aan mijn team over social media. Hij vertelt dolenthousiast over zijn bevindingen op Twitter en – met name – Facebook. Uiteraard laat hij ons ook op de beamer zien hoe dat er allemaal uitziet. Ik ben in complete verwarring: Wat is dat Facebook? Wat moet ik daarmee? En waarom zou ik in godsnaam daar de hele dag laten zien waar ik mee bezig ben, daar zit toch niemand op te wachten? Onder tafel kruis ik mijn vingers: laat het hoofd van de afdeling niet de geest krijgen en ons hele team verplichten ook te gaan Facebooken. Dat lijkt mij de hel.

 

2012, ik ben net lid van Facebook. Ik heb mij namelijk laten vertellen dat ik niet anders kan als ik succesvol wil worden met mijn praktijk. Schoorvoetend zet ik er mijn eerste stappen. Ik doe blijkbaar iets geks, en krijg lollige reacties van die 2 vrienden die ik op dat moment net heb. “Ze komt nog maar net kijken”, van die strekking. Ik besluit weer: die social media, moet dat echt?

 

Ik ga los!

2019, ik krijg vaak, heel vaak, reacties van mensen over mijn aanwezigheid op Facebook. Hilarische reacties op mijn bij-mij-gaat-er-ook-weleens-iets-mis-posts, meelevende reacties op lief-en-leed-posts, maar vooral veel e-mails met vragen over mijn visie, mijn aanbod en verzoeken om even te sparren als reactie op mijn blogs en mijn tips-en-adviezen-posts. Of het nou op Facebook, Insta of Linked-In is. Ik geniet ervan. Ik zit nooit om inspiratie verlegen. Struikel in het dagelijks leven non-stop over onderwerpen waarmee ik mijn volgers kan inspireren, een hart onder de riem kan steken, van tips en adviezen kan voorzien. Ik geniet ervan. Zei ik al dat ik er enorm van geniet?!?

 

Feest van herkenning

Mijn hart maakte een huppeltje als een volger laat weten: “Jij weet echt te motiveren”, en: “Door jouw posts houd ik de moed erin”, of: “Het is elke keer weer een feest van herkenning, dan voel ik mij niet zo alleen staan.”

 

Niet altijd positief

Helaas, tref ik ook (ver)oordelende reacties. “Jeetje, jij bent wel heel zichtbaar. Jij gooit schaamteloos je hele leven online. Vind je dat nou nodig?”, dat hoor ik veel. “Jij timmert wel aan de weg, zeg. Alles voor de zaak zeker”, ook dat hoor ik veel. En allerlei varianten hierop.

 

Ik ben de eerste om toe te geven dat het soms echt niet leuk is om te horen en te voelen dat je soms te veel bent. Te aanwezig. Te enthousiast. Te uitgesproken. “Ff beetje dimmen, Marlies”, zeg ik dan tegen mijzelf. En dan vraag ik mij af of ik het anders zou kunnen of willen doen. En steevast is daarop mijn antwoord: Nee!

 

Ik hoor geen enthousiasme

Het grappige is dat ik het toch regelmatig doe. Mezelf inhouden. Want ja, anders kom ik daar weer aangedenderd met mijn overenthousiast gebabbel en ge-tof en ge-cool en ge-yiehaa. Zit echt niet iedereen op te wachten. En weet je wat er laatst gebeurde? Ik sprak een ontzettend toffe onderneemster. Ik hield mij in. Vertelde vrij feitelijk wat ik doe. En weet je wat ik terugkreeg? “Ik zou niet met je gaan werken. Je hebt een leuk verhaal. En het klopt vast helemaal. Maar ik hoor geen enthousiasme.”

 

Bam, die kwam binnen! Dat deed echt even au. Heel erg au. Ik dacht er even een paar minuten over na en sprak haar daarna opnieuw aan. En heb haar bedankt, vanuit de grond van mijn hart. Zij liet mij zien wat er gebeurt als ik mijzelf inhoud, dan ben ik niet meer mijzelf. En als ik mijzelf niet ben, dan blijft er weinig over.

 

Je doet het NOOIT voor iedereen goed!

Ik realiseerde mij voor de zoveelste keer: wat je ook doet, je doet het nooit voor iedereen goed.

 

Doe wat goed voelt voor jou en geniet

Doe dus wat goed voelt voor jou! Wat bij jou past. En doe dat waarvan je weet dat jouw ideale klant, je weet wel die klant waar jij het aller, aller, allerliefst mee werkt, er mee geholpen is. Dat is het enige dat telt.

 

Heb plezier in wat je doet. Geniet van elke stap die je zet.

 

Dat is waar jouw klant op zit te wachten: op jou! Dat je jezelf helemaal geeft. Met alles dat er is. Hoe cool is dat? En tof ook, ja. En ach, ik gooi hem er toch nog even in: Yiehaa!

 

 

 

 

 

 

 

Ik weet niet eens meer precies wanneer het was. 2016? 2017? Ik had een geweldig idee. Een geniaal idee. En ik ging ervoor. Ik gaf in die periode al een aantal jaar mijn eigen weerbaarheidstraining succes-KIDS! De kids in mijn praktijk knapten ontzettend op. Ik zag het onder mijn ogen gebeuren. Daar werd natuurlijk over gesproken. Dus die trainingen zaten ook altijd vol. Klinkt cool, niet?

 

Die kids werden naar mijn praktijk gebracht door een ouder. En niet zelden (lees: bijna altijd) was dan met een oogopslag helder dat niet alleen het kind wat onzeker was. En dat knaagde aan mij: Hoe zou het zijn als ik ouders en kinderen samen naar meer zelfvertrouwen kon begeleiden?

 

Twee vliegen in 1 klap

Dus, ik besloot van mijn training een online variant te maken voor ouders. Zodat zij zelf hun kind konden begeleiden naar meer zelfvertrouwen. Zonder tussenkomst van een coach. Door samen de door mij aangedragen oefeningen te doen. Twee vliegen in 1 klap.

 

Een geniaal idee. Punt.

 

Ik zocht een platform om mijn online training in te bouwen en ging aan de slag. Schreef lessen, componeerde oefeningen, maakte instructievideo’s. Een training van maar liefst 5 weken. Ik maakte ook nog even een mini-training van drie lessen die ik gratis zou aanbieden om zoveel mogelijk moeders bekend te maken met mij, mijn werkwijze en mijn aanbod. Kat in het bakkie. Ik wist het zeker.

 

Een knaagje in mijn maagje

Alleen, halverwege begon het te knagen. Ik had zo veel te delen. En zo’n goede training. Was het niet veel logischer geweest mijn gedachtengoed te delen met andere kindercoaches? Zodat ik via hen veel en veel meer ouders en kinderen kon helpen?

 

Dat inzicht, daar was niks mis mee. Wat ik daarna deed wel. Ik negeerde het knaagje in mijn maagje, zoals mijn lieve collegavriendin Danielle altijd zo mooi zegt. En ging door. Want, ik was al halverwege mijn product. Er zaten al zo veel uren werk in. Van het idee opnieuw te beginnen zakte de moed mij in de schoenen. Dus nogmaals, ik ging door. En na dik 3 maanden keihard werken, want natuurlijk deed ik dit ‘even’ naast een overvolle kindercoachpraktijk, was de training klaar. Het was prachtig geworden.

 

Niets stond een retestrakke lancering in de weg

Ik lanceerde de gratis mini-training en binnen een paar dagen had ik ruim 300 moeders die meededen. Niets stond een retestrakke aankondiging van die training van 5 weken in de weg.

 

Dacht ik.

 

De teller stond op 0

Ik vergat alleen even dat ik maandenlang veel te hard had gewerkt. Ik vergat even dat het knaagje in mijn maagje niet weg was. En dat ik dus eigenlijk – hoe mooi, gaaf, bijzonder en zeker weten harstikke goed het aanbod ook was – niet achter mijn product stond. En vanuit die energie probeerde ik halfslachtig mijn training te verkopen. Je begrijpt, een heel groot succes werd het niet.

 

Heel eerlijk, het viel tegen. Behoorlijk tegen. Om een lang verhaal kort te maken: ik verdiende precies mijn investeringskosten terug. De teller stond op 0. Wat op zich nog niet zo’n probleem was voor zo’n eerste lancering (sterker nog, ik weet nu dat dat eigenlijk best goed was), maar de energie was op. De fut eruit. Ik wilde niet meer. Ik had een prachtig product staan en ik liet het in de maanden daarna een stille dood sterven. Ik was ook nog eens zo uitgeput dat ik niet anders kon dan mijn werk in de praktijk een paar maanden flink terug te schroeven. Dat was financiële domper nr 2. Ik sloot dat jaar af met een dramatische omzet.

 

De positieve kant

Een hele ervaring maar vooral een teleurstelling rijker besloot ik NOOIT meer het knaagje in mijn maagje te negeren. Gelukkig heeft elk verhaal een positieve kant, deze ervaring bleek uiteindelijk een van de eerste zaadjes voor Jouw succes-PRAKTIJK! En, hoewel ik het jaar financieel dramatisch afsloot had ik een conditie als een tierelier en was mijn lijf strakker dan ooit, want tijdens die ‘bijkomperiode’ lag ik dagelijks in het zwembad. Dat dan weer wel. 😉

 

Ben jij er klaar voor om een succesvolle praktijk neer te zetten? Laat mij je dan inspireren. Door mijn ervaringen te vertellen: the good and the bad. Door jou te laten zien hoe je de basis van je praktijk in no time super solide neerzet. Tijdens mijn workshop Klaar voor de start, in Voorschoten, op vrijdag 18 oktober. Weet je welkom!

 

 

Het was ergens eind 2011. Ik was net met mijn praktijk verhuisd van Leiden naar Voorschoten. Daar kreeg de pers lucht van (lees, ik had een persbericht gestuurd aan de lokale krant), dus ik werd geïnterviewd. Er kwam zelfs een fotograaf mee die extra lang bleef en een hele reeks foto’s van me maakte: ‘Ik heb de tijd, leuk toch, dan heb je gelijk een voorraadje’.

 

Stuiter de stuiter, dit kon alleen maar een mega succes worden. Ik zag de klanten in gedachten al in slaapzakken voor de deur liggen.

 

De enige die voor de deur lag op de dag van het verschijnen van het artikel, was ikzelf. Voordat iemand de krant kon meenemen, dook ik erop en liet mijn ogen over de voorpagina schieten: niets. Ik opende de krant, dan vast op de eerste binnenpagina. Toch? Nee!

 

Ik weet niet meer precies waar het stond, maar ik moest best wel even bladeren zeg maar…

 

De een na de andere aanmelding zou binnenstromen

Maar toen: de adem stokte in mijn keel: wat een gaaf stuk! Groot, flinke foto erbij. Jeetje, wat een reclame. En nog gratis ook. Te gek!

 

Dus vanaf dat moment opende ik tig keer per dag mijn mail. Overtuigd dat de een na de andere aanmelding binnen zou stromen. Dat kon toch niet anders met deze zichtbaarheid?

 

En er gebeurde… niets…

 

3 jaar later…

Fast forward, een kleine 3 jaar later. 3 jaar, he! 3 jaar!!!

 

Ik had inmiddels een goedlopende kindercoachpraktijk. En op een dag komt een moeder bij me binnen. Ik stel zoals altijd de vraag: ‘Hoe heb je mij gevonden?’ En, echt, geloof me, echt waar… Zij opent haar tas, legt dat krantenartikeltje van 3 jaar oud voor mijn neus en zegt: ‘Mijn moeder knipte dat toen voor me uit, maar ik vond het nog niet nodig. Het ging eigenlijk best prima. Maar nu moet er echt iets gebeuren. Dus, toen kwam mijn moeder weer met dat stukje aanzetten. Ze had het al die tijd bewaard. Dus nu zit ik hier.’

 

Nogmaals: 3 jaar later!!!!!!

 

Als ik DAT had geweten!

Had iemand mij na het verschijnen van dat artikel gezegd dat er na zo lange tijd nog iemand op dat stuk af zou komen, dan was ik een stuk gelukkiger geweest in die periode kort na het verschijnen. Maar ja, dat weet je dan niet.

 

En zo zijn er nog een heleboel voorbeelden: mensen die me al 2 jaar volgden via FB voordat ze kwamen, of 3 keer hetzelfde webinar beluisterden voordat ze besloten met me te gaan werken, een jaar terug de tip kregen met mij te gaan praten over hun kind en dan ging het toch weer even ietsjes beter dus… Ook nu nog, soms komen er coaches in mijn training die ik ruim een jaar daarvoor al uitgebreid heb gesproken en een aanbod heb gedaan.

 

Iets met zaaien en oogsten

Ondernemen is weten wat je zaait en hoeveel je zaait. Ondernemen is ook nooit weten wat je oogst, wanneer je oogst en precies hoeveel je oogst. Maar oogsten zal je. Echt. Vertrouw erop.  Mits je heel consequent blijft zaaien.

 

En laat dat zaaien nou soms super frustrerend zijn. Je weet waarom je het doet. Maar het duurt zo %$l&#@-lang voordat er ook nog maar iets wat op een groene stip lijkt uit die onvruchtbaarlijkende bodem omhoogkomt. Je zou wel aan die sprietjes willen trekken om dat hele proces wat sneller te laten gaan. Geloof me, trekken heeft geen zin. Leuren ook niet. Ronselen ook niet. Hengelen ook niet. Zaaien, zaaien, zaaien, zaaien. Vanuit de juiste intentie je potentiële klant constant uitnodigen, uitnodigen, uitnodigen, uitnodigen. En geloof mij, dan zul je oogsten. Vertrouw!

 

Intermittent zaaien werkt niet

Oh ja, en als ik zeg zaaien. Dan bedoel ik dus niet intermittent zaaien he. Zo van 3 weken je helemaal vol op je FB-posts storten en dan daarna net zo lang niets meer omdat ‘het toch niets oplevert’. Of in een week tijd tig scholen benaderen voor een samenwerking en dan bij de eerste de beste ‘nee, dank je’ de andere scholen niet meer opvolgen ‘want ze zitten er niet op te wachten’. Of..

 

Heb vertrouwen!

Je snapt wat ik wil zeggen:

Zaaien, zaaien, zaaien, zaaien. Heel consequent en consistent. En dan zul je – echt waar, vertrouw me – oogsten. Heb vertrouwen. En houd vol!

 

Oh, en de foto bij dit stuk? Die is van een paar jaar later. Een ander interview. Het oorspronkelijke artikel van bij de start van mijn praktijk kon ik nergens vinden. Iets met, zo zorgvuldig ben ik niet met mijn archieven. 😉 

 

 

Op mijn strandbedje open ik op mijn telefoon mijn mail: “Marlies, ik zie dat jij een paar keer per jaar een weerbaarheidstraining aanbiedt. Hoe doe jij dat?” Ik snap er niets van. Weerbaarheidstraining? De laatste weerbaarheidstraining die ik gaf is alweer 2jaar geleden ofzo. En mijn oude website is allang offline? Hoe komt ze aan die info? Ik aarzel even, zet in mijn agenda dat ik bij thuiskomst even moet checken of ik echt wel offline ben en nodig haar uit om een afspraak in te boeken om samen te babbelen over haar training en hoe ze die aan de man kan brengen.

“Ik kan zo veel kinderen hierbij helpen. Maar ik merk dat ouders zo’n training veel te duur vinden, dus ik kom niet verder”, met deze uitspraak start ons gesprek een kleine twee weken later.

 

Hoe weet je dit?

Terwijl we Skypen check ik haar website, daar was mij eerder niets geks opgevallen aan prijzen. inderdaad, ik zie heel nette prijzen, een beetje aan de lage kant zelfs. Ik vraag haar hoe zij weet dat ouders dit te duur vinden? “Nou, tot nog toe heeft nog nooit iemand zich aangemeld!” Ik herhaal mijn vraag. Hetzelfde antwoord. Ik herhaal mijn vraag nog een keer.

Van de andere kant van het scherm kijkt zij mij aan, haar ogen worden groot, het kwartje valt. Gelukkig kan ze er hard om lachen. De rest van het gesprek kijken we hoe zij haar praktijk een stevigere basis kan geven.

 

Ze vinden vast…

Deze vrouw is niet de enige die dit overkomt. We, ja ook ik, denken heel graag voor onze klanten. Zonder te checken of onze aanname klopt:

  • Ze vinden het vast te duur
  • Een praktijk aan huis vinden klanten niet professioneel genoeg
  • Moeders hebben het overdag te druk dus kan ik beter op een avond een workshop geven
  • Als ik te vaak post op FB of Insta, dan vinden mensen dat irritant
  • Ze vinden het vast niet interessant als ik over mezelf vertel
  • Ik kan natuurlijk alleen maar kinderen coachen na schooltijd

En ga zo nog maar even door…

Even heel kort door de bocht: STOP MET DENKEN VOOR JE KLANT!!!

 

Je hoeft het alleen maar te vragen!

Wil je echt weten wat niet of juist wel werkt voor je klant? Ga dan niet in je eigen koppie zoeken naar het antwoord. Daar vind je het niet. Ook niet in een glazen bol. Het zal niet als vanzelf in je dromen verschijnen. En je partner vragen heeft over het algemeen ook niet zo veel zin (of hij/zij moet toevallig je ideale klant zijn).

Wat wel werkt: vraag het je ideale klant. Je kent vast iemand die voldoet aan het plaatje. Of je hebt hem/haar al eens in de praktijk gehad. Of je kent hem/haar in je privé netwerk. Zo niet, vraag dan of iemand in je netwerk connecties heeft en jullie met elkaar in contact kan brengen. En stel dan je vragen. Dan weet je het zeker. Is een stuk makkelijker. Toch?

 

Zorg goed voor klant EN jezelf!

Oh, betekent dit dat je altijd alles helemaal op je klant moet inrichten en dat je jezelf daar volledig naar MOET plooien. Natuurlijk niet! Maak daarin welafgewogen keuzes. Je bent je bedrijf immers begonnen om zoveel mogeiijk mensen te helpen EN om te kunnen werken op Jouw voorwaarden. Zorg dus goed voor je klant EN jezelf!

 

Vrijdagmiddag, 16.00 uur: Met een grijns van oor tot oor sluit ik mijn computer af. Dit was echt een TOP-week.

 

Ik gaf twee webinars met superenthousiaste deelnemers. Een masterclass waar de energie vanaf spatte. Ik had een paar sessies met klanten die tot zoveel AHA-momenten leidden dat ik mij serieus afvroeg wie er blijer was: zij of ik. En dan als klap op de vuurpijl het webinar van een lieve klant aan een groep van mijn klanten. Al jubelend sluit ik mijn computer af dus, via de sportschool naar huis. Ik voel me ‘on top of the world’. Wat ben ik hier goed in, wat heb ik veel te brengen, die business loopt als een tierelier. Geen zorgen over de toekomst. Ik groei, groei, groei.

 

Wie denk je wel niet dat je bent, Marlies van der Hout!

Fast forward dezelfde dag, 19.00 uur: Ik zucht. Stiekem had ik gehoopt dat mijn mailbox inmiddels was gevuld met de een na de andere aanmelding voor mijn training. Niets is minder waar. Sterker nog, iemand heeft zich zojuist afgemeld voor mijn workshop van volgende week. En ik krijg een mailtje van iemand die toch niet met mij in zee gaat maar met een ander want ‘daar verwacht ik op een hoger level aan de slag te kunnen’. En voordat ik het doorheb is het er: ‘Ben ik wel zo goed als ik denk?’ En ik denk aan de kantoorruimte die ik volgende week ga bezichtigen. Een ruimte die veelbelovend is maar ook een fiks hogere huurprijs heeft dan mijn huidige ruimte. Wat als ik ga verhuizen en dan blijven de klanten uit? Ik zie het ineens een stuk onzekerder in dan een paar uur geleden. ‘Wie denk je wel niet dat je bent, Marlies van der Hout!’

 

Ik lijk wel een puber

Nogmaals fast forward dezelfde avond, 21.30 uur: ik glunder en proost met manlief. Wat een heerlijke avond. Samen op de bank (ja lekker burgerlijk vrijdagavondgedrag), filmpje, boekje. En, in de afgelopen 2,5 uur zijn twee aanvragen voor een traject binnengekomen. En mijn mailbox is opgefleurd met meer dan lovende reacties op mijn werk. Ik glunder en glunder, mijn buik borrelt en ik ben weer ‘on top of the world’. Ik stuur een appje aan twee lieve vriendinnen en zeg: ‘Ik lijk wel een puber. Himmelhoch jauchzend, zum Tode betrübt’.

 

Manlief schudt zijn hoofd en lacht (me uit, ja eigenlijk lacht hij me gewoon uit): “Maar Marlies, je weet toch intussen hoe dit gaat. Het ene moment vliegen de opdrachten binnen, het volgende moment krijg je de een na de andere ‘nee’. Hoe kan je dan toch verbaasd zijn als het weer gebeurt?” En een van die lieve vriendinnen appt terug met enkel de vraag: ‘Waar zit je in je cyclus?’

 

Ik schaam me

Ik lach, maar schaam mij ook een beetje. Jeetje, ik ben nu 9 jaar zelfstandig. 9 jaar! Ik zou toch beter moeten weten. In die 9 jaar is er nog nooit een moment geweest dat ik mij zorgen moest maken over de voortgang van mijn business. In die 9 jaar hebben ups & downs elkaar altijd afgewisseld. In die 9 jaar heb ik altijd de touwtjes in handen gehad. In die 9 jaar heb ik keer op keer weer kunnen vaststellen dat ik het goed voor elkaar heb. In die 9 jaar heb ik veel, heel veel klanten begeleid precies op dit soort gemiep! En nu maak ik mij daar zelf schuldig aan. Oeps.

 

On top of the world

Dus, ik zet de week even op een rijtje: wat heb ik gedaan, waar ben ik trots op, waar ben ik dankbaar voor, wat ging goed en wat kan beter. Zoals ik mijn klanten altijd aanraad te doen. Dat voelt goed. Heel goed. En ik neem nog een borrel. Op mij. Op mijn business. Op mijn klanten. Op, nou gewoon op dat ik ‘on top of the world ben’.

 

Dus als jij nu twijfelt. Of je die praktijk van de grond gaat krijgen. Als jij nu teleurgesteld bent omdat de klanten niet zo snel komen als je had gewild. Zet dan eens op een rijtje: waar stond je een jaar geleden, waar stond je een half jaar geleden. Een maand geleden. En waar sta je nu. Wat heb je bereikt? Wat heb je gedaan dat je nooit verwacht had ooit te doen? Wat heb je NIET gedaan waarvan je weet dat het je die stap verder brengt. Wat ging goed, en wat kan beter. En formuleer dan je eerstvolgende stap. En go, go, go!

 

 

 

 

 

Ik hoor mezelf hijgen. Het zweet loopt over mijn voorhoofd. Mijn haar in mijn nek is intussen zeiknat. Mijn rugzak plakt op mijn rug, en ik voel een paar druppels mijn decolleté in zakken… Ik stop. Zak neer op een steen. Wil om me heen kijken maar kan niet. Voorovergebogen probeer ik mijn ademhaling onder controle te krijgen. En ik denk alleen maar: ‘WHAT was I thinking! Dit gaat hem niet worden. We zijn nog maar een half uur onderweg. HOE kan mijn conditie in dat half jaar blessure ZO gekelderd zijn? HOE dan? HOE dan?’

 

Het liefst zou ik mijn wandelstokken de berg af gooien. Maar dan hebben we pas echt een probleem. Want die rotdingen heb ik deze vakantie hard nodig om überhaupt te kunnen wandelen in de bergen.

 

Lichte paniek

Niet alleen mijn ademhaling vraagt om controle maar ook mijn hoofd. Er ontstaat een lichte paniek. Jeetje wat is het hier steil. Ga ik het redden naar de top? Maar nog veel erger: red ik het daarna weer naar beneden? Wat als ik me misstap? Dan zit ik hier op die berg, met die klote-enkel van me. Geen hulpdienst die hier kan komen. Lekker dan. “Ik ga terug. Leuk bedacht dit, maar niet dus. Volgend jaar dan maar.”

 

Zullen we weer?

Inmiddels zie ik mijn kids niet meer, die gaan als rasechte klimgeiten die berg op. Manlief wacht op gepaste afstand en geduldig op me. Hij steekt zijn hand uit: “Zullen we weer?” Ik sta op.

 

En zo gaan we. Een paar minuten wandelen. Een minuutje op adem komen. Een paar minuten wandelen. Een minuutje op adem komen. Een paar minuten wandelen. Een minuutje op adem komen. Een paar minuten….

 

In die paar minuten wandelen is mijn blik naar beneden gericht. Constant. Zodat ik zeker weet dat ik mijn voet goed neerzet en ik niet kan zwikken. In die minuut pauze strek ik mij uit, en kijk om mij heen. Ik laat mij verrassen door de pracht van de Dolomieten. Wat is het hier mooi. Zo ruw. Zo stil. Zo verlaten. Zo mooi.

 

Dit pakt niemand mij meer af!

En dan is daar ineens die top. Ik trek een droog shirt aan en kies het mooiste plekje om van het uitzicht te genieten. Ik voel mijn benen trillen van vermoeidheid. En een borrel in mijn buik: “Dit heb ik maar mooi voor elkaar. Dit pakt niemand mij meer af.”

 

Een uur later dalen we af. Stap voor stap. Op een rustig tempo. Tussendoor stoppen hoeft niet meer. Wel heb ik af en toe een helpende hand van manlief nodig. Als de overstap tussen twee rotsen net te groot is om af te zetten of te landen met die instabiele enkel. Of als er geen vlak stukje steen te vinden is om mijn voet stabiel neer te zetten.

 

Bij de auto trekken we een pak koek open en een nieuwe fles water. Vol trots kijk ik naar mijn gezin. Dit doen we dan toch maar weer mooi samen.

 

Opgeven is geen optie

En ik realiseer mij dat ik heel dicht bij opgeven was vandaag. Echt heel dichtbij. En dat ken ik niet van mezelf. Tuurlijk bedenk ik mij wel eens dat dingen ook wel eens makkelijker zouden mogen. Tuurlijk vraag ik mij wel eens af of ik al mijn inspanningen om ergens te komen in verhouding vind staan tot het resultaat. Tuurlijk twijfel ik wel eens. Maar opgeven? Nee, dat zal ik niet snel.

 

Stap voor stap

En ik weet dat wat er vandaag gebeurde precies is hoe ik mijn kindercoachpraktijk – en later Jouw succes-PRAKTIJK! tot een succes wist te maken. Ik visualiseer waar ik naar toe wil. Hak dat einddoel op in kleine stukjes. En begin stap voor stap in die richting van dat eerste tussendoel. Ik staar mij niet blind op het einddoel, ook niet op het tussendoel, ik geniet van elke stap. En als het even tegenzit – en ja, dat zit het met regelmaat – dan kijk ik hoever ik ben gekomen. Geniet van alles dat ik heb bereikt. Kom even op adem. Kijk vervolgens naar de vervolgstap die ik heb te zetten. Kan ik dat alleen, of heb ik hulp nodig.  En zet de volgende stap. En de volgende. En de volgende.

 

En weet je, dat kan jij ook! Neem vandaag even de tijd om te mijmeren; hoe ziet die droompraktijk van jou eruit? En welke stap kun jij vandaag nog zetten – hoe klein ook – in de richting van dat doel? Veel plezier!

 

 

Klaar voor de start

 

 

 

 

“Laat maar, ik kap ermee. Ik ga op zoek naar een baan.”

 

Yep, dat dacht ik. Toen ik een maand of 3 bezig was met mijn eigen kindercoachpraktijk. Ook toen ik een maand of 6 bezig was trouwens. Een jaar later kwam die gedachte ook nog eens voorbij. En eerlijk is eerlijk… in de jaren daarna – hoewel steeds minder frequent – ook.

 

Jeetje, wat heb ik mijzelf en mijn droom vaak vervloekt. WAAROM? What was I thinking? HOE dan? Had ik het mijzelf niet veel, veel, VEEL makkelijker kunnen maken door gewoon in loondienst te blijven?

 

Drie dagen werken. Twee dagen vrij. Vakanties echt vrij. Weekenden echt vrij. Sterker nog: de avonden ook ECHT vrij.

 

Toch koos ik elke keer weer voor die praktijk

En toch… toch koos ik elke keer weer voor die praktijk.

 

WAAROM dan?

 

En nog een keer heel eerlijk: ook nu denk ik af en toe nog eens aan de aantrekkelijke kanten van een kantoorbaan. De zekerheden van een pensioenopbouw (hoewel, als ik de verhalen hoor over de kortingen die op stapel staan…) en van de arbeidsongeschiktheidsverzekering bijvoorbeeld.

 

Niet langer dan een nano-seconde

Gelukkig duurt die gedachte nooit langer dan een nano-seconde. Want ik weet dat ik nu doe waar ik echt gelukkig van word. De passie is voelbaar in elke vezel van mijn lijf. Elke dag duurt te kort. En ik ervaar meer dan ooit vrijheid. Vrijheid om mijn eigen beslissingen te nemen. Afhankelijk van slechts de voorkeuren, denkwijzen en ideeën van 1 persoon: mijzelf! Zolang ik gezond mag blijven (en ik hoop dat dat nog vele en vele jaren zo mag blijven) kan ik dit werk nog heel, heel, heel lang blijven doen. Dan vervliegen gedachten aan pensioengerechtigde leeftijden als sneeuw voor de zon.

 

Ik weet dat jij dit ook hebt!

Maar goed, terug naar dat ‘laat maar, ik kap ermee’. Ik weet dat jij, lieve lezer, dit ook kent. En ik wil je dus laten weten dat het ok is. Dat het erbij hoort. Dat het niet gek is. En dat het zeker niet een gedachte is waar je je door mee hoeft te laten slepen.

 

Stuur dat duiveltje terug in zijn hok

Weet en accepteer dat dit gebeurt. Als je iets heel gaafs te bieden hebt maar de klanten nog niet in slaapzakken voor je deur liggen. Als je iets te vaak ‘nee, dank je’ krijgt als je een kennismakingsgesprek hebt gevoerd. Als klanten een traject niet afmaken. Of als zij, of jijzelf, niet volledig tevreden zijn over de uitkomst van je begeleiding.

 

Dat zijn de momenten waarop dit duiveltje om de hoek gluurt. Zich even weet vast te bijten in je gedachtewereld. “Zou het toch niet beter, handiger, logischer, leuker, relaxter zijn als ik er mee kap?”

 

Nogmaals, weet en accepteer dat dit duiveltje af en toe de kop opsteekt. En stuur het, liefdevol maar beslist, terug naar die andere kant van de deur, terug zijn hok in. Door je successen steeds weer te vieren. Door elke dag, week, maand, half jaar en jaar terug te kijken: wat ging goed, wat kan beter, hoe doe ik het de volgende keer.

 

Je mag trots zijn op jezelf!

En weet je wat ik vaak doe? Niet lachen, het werkt echt en ook jij verdient het:

Dan kijk ik ’s ochtends in de badkamerspiegel en zeg tegen mezelf: “Goed gedaan, Liesje. Je mag trots zijn op jezelf.”

 

(Die heb ik overigens niet zelf bedacht, maar stiekem geleerd van mijn vader. Die zei vroeger – met een grote knipoog naar mij als ik naast heb stond aan de wastafel – tegen zichzelf: “He Henksje, jongen, wat zie je er goed uit. Fijne dag, man.”)

 

–  Oh ja, en voor diegenen die zich nu zorgen maken of ik wel goed heb nagedacht over mijn verzekeringen en dat pensioen. No worries, wordt aan gewerkt. –

 

 

Bij de weg, als je je praktijk vanaf de basis heel solide neerzet. Zodat je WEET dat het klopt. Dan is het stukken makkelijker om dat vertrouwen te krijgen en houden dat het wel goed komt met die praktijk. Op vrijdag 13 september geef ik weer mijn workshop Klaar voor de Start. Van 1 tot 4 neem ik je mee in mijn ervaringen en deel ik mijn allerbeste tips met jou. Sturen we dat duveltje snel terug die hoek om, ok? Breng trouwens gerust een collega mee (wel even samen aanmelden). Betaal je samen 30 euro, daarvoor hoef je het niet te laten, toch?

Klaar voor de start

 

Ik zit achter mijn computer. Bijna op vakantie dus er MOETEN nog twee blogs uit. Die kan ik dan klaarzetten zodat ik mijn volgers tijdens mijn afwezigheid netjes van mijn wekelijkse blog voorzie. Daar valt voor mij namelijk niet aan te tornen. Op vakantie is top, geweldig, en kan niet vaak genoeg, zeg maar. Maar niet ten koste van mijn business. En dat hoeft ook niet. Dankzij alle tools is het prima mogelijk mijn dagelijkse posts en mijn wekelijkse blog en nieuwsbrief vooraf klaar te zetten.

 

Alleen….

 

Dan moet je wel ‘even’ op afroep inspiratie hebben…

 

Maar Marlies, jij hebt toch ALTIJD inspiratie?

En, ik hoor mijn klanten al denken: ‘Huh, Marlies, maar jij hebt toch ALTIJD inspiratie? Die ligt toch op straat, volgens jou?’

 

Yep, dat klopt. Dus ook dit blog komt uit mijn dagelijkse praktijk, lag zo voor het oprapen. Dankzij ‘even geen inspiratie’. 😉

 

Want, daar zit ik dus. Achter die computer. Ik laat mij afleiden door Facebook: Nog even een vraag stellen in de groep met mijn business matties. Oh, ook nog even live in mijn eigen besloten groep met klanten. Wacht even, die samenwerkdagen die ik heb ingepland voor de rest van het jaar… laat ik die maar gelijk in mijn webshop zetten. Oh, en die brief voor dat opleidingsinstituut, die moet ik nog even printen. Uh, had ik eigenlijk al wel alle facturen van deze maand verzonden? Wat staat er eigenlijk nog meer op mijn to-do-lijst?

 

Ennnn, zo verstrijkt de tijd. Herkenbaar?

 

Je kunt niet elke week schrijven dat je ‘geen inspiratie’ hebt

Nu maak ik vandaag even dankbaar gebruik van deze situatie om dit blog te schrijven. Dus is dit gedoetje alleen maar welkom als inspiratie. Maar ja, dat kun je natuurlijk niet elke week doen.

 

Wat dan wel?

 

Geef jezelf even vrijaf

Doe even – heel bewust – iets totaal anders. Zet je timer op een x-aantal minuten dat je NIET bezig mag met je blog en laat het dan ook echt even helemaal los. Ga naar buiten, loop een blokje om. Vertrek voor een uurtje naar de sportschool, en kruip daarna terug achter je bureau. Bel die ene vriendin die je al te lang niet hebt gesproken. Trek een kaartje ter inspiratie. Lees een aantal bladzijdes uit je lievelingsboek. Doe iets creatiefs (in mijn geval: dan maak ik een van mijn befaamde succes-COLLAGES). Of doe iets super nuttigs waardoor je straks EN je blog hebt EN dat ene (huishoudelijk) klusje hebt geklaard.

 

Zo zitten, as we speak, mijn gordijnen in de was. Thank god, voor geen inspiratie, want anders kwamen die gordijnen nooit aan een wasbeurt toe!

 

Super belangrijk om jezelf toestemming te geven om even af te dwalen. Met een eindtijd, zodat je zeker weten terugkomt bij je oorspronkelijke taak en deze ook afrondt.

 

Inspiratietip 1: Ken (de struggles van) je klant!

Enneh, er zijn natuurlijk allerlei manieren om ervoor te zorgen dat je altijd inspiratie hebt. Zorg ervoor dat je je klant heel goed kent. Dat je weet waar hij/zij staat, wat hem/haar bezighoudt en wat zijn/haar frustraties zijn. En daar kom jij om de hoek, want jij hebt de oplossing in handen. Neem dus een van die frustraties als uitgangspunt, schrijf daarover en geef dan een tip of advies. Zoals ik hier doe met dit verhaaltje…

 

Inspiratietip 2: Kijk heel goed om je heen!

Daarnaast ligt inspiratie echt op straat. Kijk eens goed om je heen. Wat ZIE je. Heel concreet. En is daar een haakje te vinden naar een blogonderwerp? Zo kan een storm die de bomen alle kanten op zwiept een leuke aanleiding te zijn om te schrijven over de storm in jezelf. Ben je getuige van een leuke interactie tussen moeder en kind, dan kan dat een mooie aanleiding zijn voor een blog over positieve, opbouwende communicatie. Struikel je over een opstaande stoeptegel, schrijf dan over je struggles van dat moment. Etc. Je kunt het zo gek niet bedenken of je maakt er een blog van.

 

Inspiratietip 3: Maak een geniale-blogideeënpot

Nog een leuke en heel eenvoudige trouwens is de geniale-blogideeënpot. Elke keer wanneer er spontaan een onderwerp om over te bloggen in je opkomt, schrijf je het op een briefje. En dit stop je in een pot. En die pot staat natuurlijk ergens binnen handbereik. Inspiratie nodig? Dan trek je een willekeurig briefje en is dat het onderwerp waar je over gaat schrijven. Easy peasy!

 

Laat je mij weten waar jij jouw inspiratie vandaan haalt?

 

Klaar voor de start

 

 

 

 

 

Op vrijdag 13 september geef ik weer de workshop Klaar voor de start. Bij mij in Voorschoten. Ik neem je 3 uur lang mee in mijn ervaringen. 3 uur lang boordevol tips. En ik vertel je alles over de 5 essentiële stappen voor het heel solide neerzetten van de basis voor jouw succespraktijk. Ben jij er bij?

 

 

Ik hoor wat gesnotter, geschraap van kelen, een verdekt kuchje. Er is ontroering achter mij in de zaal, dat is duidelijk. Op het scherm trekken prachtige beelden aan mij voorbij. Olifanten, leeuwen, giraffen, zebra’s. In een nog meer dan prachtige omgeving. Groen, bergen, ondergaande zon. Ik ga er helemaal in op.

 

Het verhaal is bekend. Sterker nog, in mijn studietijd had ik een ouderwetse videoband met The Lion King. Als er zoiets bestaat als grijsdraaien, dan deed ik dat in die tijd. Ik keek die film wel 100 x. Tranen met tuiten, elke keer weer.

 

Ik heb een topavond

Nu doet het verhaal zelf mij weinig meer, daarvoor ken ik het inmiddels te goed. En toch heb ik een topavond, ik kan niet anders zeggen.

 

Waarom? De beelden zijn prachtig (zei ik al, maar mag nog wel vaker gezegd), zo realistisch. We kijken hier niet naar een tekenfilm of eerste de beste animatie, maar dit is techniek op en top. Alsof ik zelf daar op die savanne rondloop. Tussen het wildlife, de bloemen, de (modder)poelen. Alleen de geuren ontbreken, maar die kan ik mij er levendig bij voorstellen.

 

Mijn gedachten dwalen even af naar Sinterklaasavond 2018, toen ik met het gezin naar The Lion King in het Circustheater ging. Ook toen raakte het verhaal zelf mij niet echt, maar die kostuums, hoe uit alle hoeken en gaten van de zaal de spelers al zingend en muziekmakend tevoorschijn kwamen. Weergaloos!

 

Steeds weer opnieuw hetzelfde verhaal uitbrengen: geniaal

En zo blijkt maar weer dat je met gemak hetzelfde verhaal, hetzelfde concept, steeds weer opnieuw kunt uitbrengen. Net even geavanceerder uitgevoerd. Of net uit een ander perspectief benaderd. Het mooiste uitvergroot, het minst aantrekkelijke eruit. Elke keer weer een stap beter, perfecter, volmaakter.

 

Zo is er voor ieder een enorme meerwaarde uit te halen: of je het verhaal al kent of dat je er voor de eerste keer mee kennismaakt, dat maakt dan niet meer uit.

 

Voor de maker is het minstens zo aantrekkelijk: je hoeft niet elke keer het wiel opnieuw uit te vinden, elke keer met een volledig nieuw idee te komen. Dat wat goed is zoals het is, kun je hergebruiken tot in den treure. Je maakt het gewoon elke keer net even iets beter. Voegt er eens een extra dimensie aan toe. Zodat je je klanten nog beter kunt bedienen. Hoe cool is dat?

 

Voor jouw aanbod geldt niet anders

“Zodat je je klanten nog beter kunt bedienen”, dat dus. Want voor jouw aanbod geldt precies hetzelfde als voor The Lion King. We (ja, ook ik maak mij daar ook wel eens schuldig aan) hebben nogal de neiging om elke keer met een nieuw aanbod te komen: een training, workshop, lezing, webinar, retreat. Met steeds een ander onderwerp. Om maar zo veel mogelijk potentiele klanten aan te spreken. Voor je klant ontzettend verwarrend: Want waar ben jij nou eigenlijk ECHT van? En waar ben jij nou ECHT goed in? En voor jezelf super vermoeiend, want – hoewel het ontwikkelen van iets nieuws ook heel veel energie oplevert – hoe ga je dat in de tijd uitzetten? Wanneer ga je al die verschillende workshops en trainingen geven? En hoe richt je daar je communicatie efficiënt op in?

 

Zoek naar die rode draad

Ik zal de laatste zijn om te zeggen dat je aanbod uit maar 1 product mag bestaan en dat je je alleen daarop moet richten. Maar zorg wel dat er een duidelijke rode draad is in je productaanbod. Zodat het geen losse flodders zijn maar een mooi samenhangend geheel vormt.

 

Een soort van Lion King, van tekenfilm, naar theatershow, naar 3D. Of een Lion King 1, 2 en 3. Zoiets. 😉

 

Benieuwd trouwens waneer The Lion King 4D en 5D uitkomen (met beweging en geur)…

 

 

 

Hoe je dat doet, zo’n rode draad in je productaanbod? Daarover vertel ik je meer tijdens de workshop Klaar voor de start van vrijdag 13 september bij mij in Voorschoten. Ik neem je 3 uur lang mee in mijn ervaringen, en ik vertel je welke 5 stappen onontbeerlijk zijn als je een goedlopende praktijk neer wilt zetten. Weet je welkom!