Leiden, herfst 2009...

Ik werk als communicatieadviseur bij een jeugd GGZ-instelling. Ik zit lusteloos achter mijn scherm. Ik kijk op en zie een van mijn collega’s een huppelend meisje haar kamer binnen laten. Groen van jaloezie denk ik: “Ik wil doen wat zij doet!”

Als kind droomde ik daar namelijk al van. En om allerlei redenen liet ik mij van mijn droom afleiden. Wel tikte ik al jarenlang met regelmaat de zoektermen ‘kindercoach’ en ‘opleiding’ in op Google. Om vervolgens geen besluit te nemen.

Tot die dag. Ik herhaalde voor de zoveelste keer mijn search op Google, met het enige verschil dat ik mij nu WEL inschreef voor die opleiding tot kindercoach. En anderhalf jaar later zat ik bij de Kamer van Koophandel om mijn praktijk in te schrijven. De bijbehorende website stond in een handomdraai, ik was immers communicatieadviseur.

Ik scheet in mijn broek

Ik stond te trappelen! En was tegelijkertijd zoooo onzeker. Kan ik dit wel? Kan ik die kids bieden wat ze nodig hebben? De kindercoaches schieten als paddenstoelen uit de grond, wie zit op MIJ te wachten? Hoe ga ik hier dan ooit mijn brood mee verdienen? What was I thinking?

Kortom, ik scheet in mijn broek.

Opgeven is nooit een optie

Nou is er 1 ding waar ik een gruwelijke hekel aan heb, en dat is mokkie mokkie sippie sippie doen in een hoekje en opgeven. Dus ik moest en zou er een succes van maken.

Ik volgde nog meer opleidingen en trainingen, schafte allerhande coachmaterialen aan. En ik ging vooral doen. Oh ja, en ik had intussen ook ‘zomaar even’ mijn baan opgezegd. “Slik”

Samengeknepen billen en klotsende oksels

Met samengeknepen billen en klotsende oksels bouwde ik – puur op wilskracht – stap voor stap mijn praktijk op. En dat ging best aardig, maar niet snel. En heel erg ontspannen voelde het niet. 😉

Op een dag was ik dat gemiep en geneuzel in de marge zat. Ik zocht begeleiding om aan mijn eigen shit te werken en eindelijk korte metten te maken met mijn onzekerheden over de praktijk. En ‘als vanzelf’ begonnen toen de klanten binnen te stromen. Voordat ik het wist had ik een praktijk staan waar menig collega jaloers op was. Ik ontwikkelde het ene initiatief na het andere. Met succes, plezier, frisse oksels EN ontspannen billen. 😉

Als ik het kan, kan jij het ook!

En nu zie ik steeds weer collega’s, sommigen net startend en anderen al jarenlang bezig, die met precies dat kampen waar ik in die beginjaren mee worstelde. Velen stoppen al met die praktijk voordat ze hem op poten hebben: terug in loondienst en een illusie armer. Of ze blijven de praktijk noodgedwongen beschouwen als hobby. Anderen weten een enigszins OK praktijk op te bouwen, maar het blijft keihard werken en doordouwen.

Dat frustreert mij enorm. Want als IK het kan, dan kan jij het ook! Echt waar. Het is helemaal niet zo moeilijk. Als je maar weet hoe je het aanpakt. En de juiste begeleider treft. Want helaas pindakaas: jezelf coachen gaat niet. Ik weet het, ik heb het geprobeerd.  😉

Weten wat ik voor jou kan betekenen?

Leuk Marlies, maar wie ben jij dan helemaal?

Ik hoor je al denken: ‘Leuk gezegd Marlies, maar wie ben JIJ dan?’

 

Ik ben dus Marlies. Marlies van der Hout. Geboren en getogen in het Brabantse Roosendaal, toen nog een Machielse. Gaan studeren in Leiden en daar blijven hangen dankzij de liefde.

 

Op mijn rapport stond vroeger standaard: Marlies is een dromer. Dat klopt, ik heb die hele school gemist, ik was elders in mijn hoofd. En droomde. Over de vakanties. De bergen. Wandelen. Skiën. Avontuur. Dat doe ik nog steeds. Ooit, op een dag bezit ik op minimaal 1700 m hoog een berghut. Zekers te weten.

 

Ik werkte overigens wel braaf en hard, dat kreeg ik met de paplepel ingegoten. “Als je doet wat je vader zegt, dan komt het goed!”, de standaardoplossing van mijn vader voor ALLE problemen. Met als gevolg een arbeidsethos en loyaliteitsgevoel waar je U tegen zegt.

 

Mijn man zegt weleens: “Jouw praatknop gaat aan als je wakker wordt, en pas uit als je in slaap valt.” Nou, dat klopt wel zo’n beetje. Ik praat graag en veel. Best irritant volgens de een, uitermate gezellig volgens de ander. Dat neemt niet weg dat ik – dankzij mijn enorme nieuwsgierigheid – ontzettend goed kan luisteren. En die combinatie maakt dat ik te pas en te onpas met mensen in gesprek raak: in de supermarkt, bij de bushalte, ‘gewoon’ op straat, overal eigenlijk.

 

Ik ben een ideeënmachine, het is nooit stil in mijn hoofd. En ik heb een tomeloze energie. Het is maar goed dat ik niet in deze tijd opgroei, ik had zomaar een stempeltje AD(H)D kunnen krijgen. Die ideeën wil ik overigens liefst ook direct en op razend tempo in acties omzetten: gewoon doen, hatseflats! Daar houd ik van.

 

Denk je nu: “Die Marlies, die klinkt zo gek nog niet. En ik wil wat zij heeft!?” Neem dan contact met mij op. Dan skypen, bellen of zoomen we. Gratis en vrijblijvend. Ik ben benieuwd naar jouw droom!